เขาเลือกที่จะโกหก ฉันเลือกที่จะจากไป

ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาเตะฉันที่นอนอยู่บนถนนยางมะตอย "อย่ามาทำเป็นตายไปหน่อยเลย วันนี้ถ้าไม่มากราบขอโทษและชดใช้ให้ฉันหนึ่งล้าน ฉันไม่ปล่อยไปง่ายๆ หรอก!"

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความโกรธแค้น สายตาจับจ้องไปที่สร้อยคอที่เธอสวมอยู่

เมื่อเห็นสายตาของฉัน ผู้หญิงคนนั้นยิ้มอย่างเย้ยหยัน เธอเอามือจับสร้อยคอที่แสดงถึงความสูงศักดิ์ของภรรยาในตระกูลใหญ่ อย่างภูมิใจแล้วพูดว่า

"คนบ้านนอกคอกนา สร้อยคอนี้เป็นสัญลักษณ์ของภรรยาตระกูลฝู สามีฉันเพิ่งให้เมื่อไม่กี่วันก่อน เรากำลังจะหมั้นกันเร็วๆ นี้!"

"คนอย่างเธอแค่ได้มองก็เป็นบุญแล้วนะ ชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสได้เห็นอีกหรอก!"

ฉันมองเธออย่างเย็นชา สร้อยคอบนคอเธอเป็นของที่คุณปู่ฝูมอบให้ฉันด้วยมือของเขาเอง

แหวนเพชรที่ฉันสวมอยู่คือแหวนแต่งงานของฉัน แม้แต่ชุดราตรีที่ฉันสวมก็เป็นของขวัญครบรอบหนึ่งปีจากฝูเฉิน

ไม่น่าเชื่อเลยว่าแค่สิบเดือนที่ฉันไม่อยู่บ้าน ฝูเฉินก็ไปมีคนอื่น

และผู้หญิงคนนี้ยังกล้ามารังแกลูกสาวตระกูลฝูอีก!

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องระวังสุขภาพของเว่ยเว่ย ฉันคงไม่ต้องมาทนเสียเวลาเถียงกับเธอ

"ยังจะจ้องฉันอีกเหรอ ระวังฉันจะควักตาเธอออกนะ!"

การจราจรติดขัดเพราะอุบัติเหตุเกิดขึ้นบนถนนสายหลัก ทำให้รถติดเป็นแพ

เจ้าของรถหลายคันต่างพากันบ่น

"ขอโทษซะสิ ยังจะยึกยักอะไรอีก รถคนอื่นเสียหาย ขอโทษไม่ใช่เรื่องปกติหรือไง!"

"ป้ายทะเบียน 京A88888 รถหรูมากก็โดนชนจนได้ สองสาวนี้คงต้องชดใช้จนหมดตัว"

"………"

เสียงด่าทอจากคนรอบข้างทำให้หลิวม่านซีรู้สึกยิ่งได้ใจ

"คนไม่มีหัวนอนปลายเท้า กราบขอโทษรถฉันเดี๋ยวนี้" เธอเชิดหน้าขึ้นเหมือนราชินีที่มองดูมดปลวก "แล้วก็เจ้าหญิงน้อยที่อยู่ในรถนั่นด้วย มาคุกเข่าพร้อมกัน"

บอดี้การ์ดวิ่งมาเปิดประตูหลัง ฟูเว่ยเว่ยถูกลากลงมาที่พื้น ไข้สูงทำให้เธอตัวสั่น แต่เธอยังพยายามคลานมาหาฉัน

ฉันพุ่งไปหาเธอ แต่ถูกบอดี้การ์ดกดไว้กับตัวรถ เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

"หยุดเดี๋ยวนี้!" ฉันตะโกนลั่น "เธอเป็นน้องสาวของฝูเฉิน!"

"อ้อ เธอเป็นน้องสาวของฝูเฉิน? ฉันว่าพวกเธอต้องการเงินจนเพี้ยนไปแล้วล่ะ เธอเป็นน้องสาวของฝูเฉิน แล้วเธอเป็นใครล่ะ?"

"ฉันคือภรรยาของฝูเฉิน"

หลิวม่านซีหัวเราะจนตัวโยก "เธอคือภรรยาของฝูเฉิน? แล้วฉันเป็นใครล่ะ!?"

เธอตบหน้าฉันจนเกิดรอยมือ

"ฉันแนะนำให้เธอปล่อยพวกเราไป ไม่งั้นผลที่ตามมาเธอรับไม่ไหวแน่!"

ได้ยินดังนั้น หลิวม่านซียิ่งหัวเราะเสียงดัง

"อุ๊ย ฉันกลัวจัง งั้นให้โอกาสเธอพิสูจน์สิ?"

เธอหัวเราะเยาะ "พิสูจน์ว่าเธอเป็นภรรยาของฝูเฉิน พิสูจน์ว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกหลานคนสำคัญของตระกูลฝู"

ฉันพยายามระงับความโกรธ หยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาฝูเฉิน

เสียงเพลงดังแทรกมาจากปลายสาย พร้อมกับเสียงผู้หญิงที่พูดว่า "เฉินอย่าดื่มเยอะนะคะ"

"ใครครับ?" เสียงฝูเฉินฟังดูมึนเมา

"ฉันคือซูเนี่ยนเหยา…"

"โทรหลอกลวงเหรอ? เลียนเสียงเหมือนดีนะ" เขาหัวเราะเย็นชา "กล้ามายุ่งกับคนตระกูลฝูเหรอ ?"

ฉันรู้สึกจุกในลำคอ อยากพูดอะไรต่อ แต่เขาก็วางสายไปก่อน

หลิวม่านซีเตะมือถือที่ฉันทำตกจนหน้าจอแตก "เอาเลยสิ? ทำไมไม่ทำต่อล่ะ?"

ฉันนึกขึ้นได้ว่าด้านในของนาฬิกาที่คุณปู่ฝูให้มีอุปกรณ์ขอความช่วยเหลือขนาดเล็ก

ฉันกดสามครั้งด้วยนิ้วโป้งอย่างแนบเนียน นาฬิกาส่งสัญญาณไฟสีแดง คุณปู่ฝูต้องได้รับสัญญาณแน่นอน

"ถึงตอนนั้นจะเป็นพวกเธอเองที่ต้องคุกเข่าขอโทษ"