แฟนฉันที่เป็น CEO หนีฉันไป 1,314 ครั้ง ฉันเลยแต่งงานกับคนอื่น

ความรักที่ยาวนานถึงสิบปี การเตรียมงานแต่งงานถึง 1314 ครั้งแต่แฟนหนุ่มของฉันที่เป็นประธานบริษัทไม่เคยมาร่วมด้วยเลยสักครั้ง

ตั้งแต่ที่เพื่อนสาวสมัยเด็กของเขากลับมาเงียบๆ งานแต่งงานของฉันก็กลายเป็นเหมือนปัญหาที่พร้อมจะปะทุ

เธอมักจะสร้างเรื่องก่อนวันแต่งงานเสมอ และอุ่นซู่หยางก็มักจะทิ้งฉันไปทุกครั้ง

ครั้งสุดท้ายนี้ ถงหว่านบาดนิ้วจนเลือดไหล

อุ่นซู่หยางรีบขับรถฝ่าไฟแดงพาเธอไปโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ อยากให้หมอตรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า

ส่วนฉันก็ต้องเผชิญหน้ากับสายตาเยาะเย้ยของแขกในงาน ได้รับคำตอบจากเขาแค่คำพูดส่งๆ “ต้องเป็นวันนี้เลยเหรอ? ยังไงก็ยกเลิกมาแล้วตั้งหลายครั้ง เปลี่ยนไปเป็นสุดสัปดาห์หน้าก็ได้ ”

“หว่านหว่านเป็นลมเพราะเห็นเลือด ฉันต้องอยู่กับเธอ เธอเข้าใจนะ” เขาพูดถึงความสัมพันธ์ตั้งแต่เด็กกับเธอ มอบทุกอย่างให้เธอ

แต่กลับเย็นชาต่อฉัน จริงๆ แล้วงานแต่งนี้ก็ไม่ได้จำเป็นต้องเป็นเขา

ในการผิดนัดครั้งที่ 1314 งานแต่งของฉันยังคงดำเนินต่อไป

เพียงแต่ว่าเจ้าบ่าวเปลี่ยนไปเป็นอีกคน

คืนก่อนงานแต่งงานครั้งที่ 1314 ของฉันกับอุ่นซู่หยาง ถงหว่านโพสต์รูปภาพ รูปนั้นเป็นนิ้วที่บาดเจ็บของเธอ มีเลือดไหล เธอแท็กอุ่นซู่หยางว่าที่เจ้าบ่าวของฉัน “เวียนหัวจังเลย ฉันแค่อยากจะตัดผลไม้รูปหัวใจให้เธอและเขา…”

ฉันก็รู้สึกกระวนกระวายและไม่สบายใจเหมือนกัน

เมื่อโทรหาอุ่นซู่หยาง เขาก็พาคนไปโรงพยาบาลแล้ว เสียงเขาเต็มไปด้วยความเร่งรีบ “หว่านหว่านเป็นลมเพราะเห็นเลือด มีอะไรที่ด่วนมากจนต้องโทรมาหาฉันตอนนี้?”

เขาเกือบจะตะโกน

และได้ยินเสียงแตรรถกดดังลั่น “ฉันกำลังขับรถ โอ๊ย ทำไมมีแต่ไฟแดงตลอดทาง!” เขาไม่ค่อยใช้คำหยาบ ในช่วงสิบปีที่เรารักกัน เขามักจะควบคุมอารมณ์ได้ดี

ดูเหมือนว่ามีเพียงเรื่องของถงหว่านที่ทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้

ฝ่าฝืนหลักการครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันจับโทรศัพท์มือสั่น “ฉันแค่อยากเตือนว่าพรุ่งนี้เป็นวันแต่งงานของเรา…”

แต่เขาก็รีบวางสายเพราะถงหว่านทำเสียงครางสองครั้ง “ซู่หยางพี่ ฉันเวียนหัวมาก

ฉันจะตายไหม?” ฉันจ้องมองภาพนั้นนานมาก

แผลเล็กนิดเดียว นอกจากเลือดที่ไหลออกมา ด้านล่างก็เริ่มมีรอยหายแล้ว

เพื่อนสาวที่นอนอยู่บนเตียงแต่งงานที่ใหญ่โตชือเถาเถาเข้ามาใกล้ มองดูแล้วกลอกตา “แผลเล็กน้อยแค่นั้น เดินลงบันไดช้าๆ ก็หายได้ อุ่นซู่หยางกังวลจนลนลานเหมือนคนขี้กลัว ”

คำพูดเดียวทำให้ความหวังสุดท้ายในใจฉันพังทลาย

เถาเถาเห็นหน้าฉันซีดเซียว

ก็พยายามยิ้มเพื่อปลอบใจ “อุ่นซู่หยางแค่กังวลมากเกินไป รอให้หมอจัดการแผลเสร็จ เขาจะกลับมาง้อเธอแน่นอน เธอลืมไปแล้วหรือว่าเขาสาบานว่าจะไม่มีครั้งต่อไป ”

“ซินโหรว ให้โอกาสเขาอีกครั้ง เรื่องสำคัญแบบนี้เขาจะไม่ทำให้เสียแน่”

แต่ในใจฉันมีแต่ความขมขื่น งานแต่งงานของเราเตรียมมาหลายพันครั้ง จนกลายเป็นเรื่องขำขันในหมู่คน ทุกคนพูดถึงกันอย่างสนุกสนาน

แม้แต่ในฟอรั่มของเมืองก็มีการสร้างแท็กหัวข้อว่า #วันนี้เสิ่นซินโหรวแต่งงานหรือยัง#

สามปีที่แล้ว งานแต่งงานครั้งแรกของฉันกับอุ่นซู่หยาง เขามาสายห้าชั่วโมง ในสายตาฉัน เขาเป็นประธานที่ต้องให้ผู้ช่วยเปิดขวดน้ำให้

แต่วันนั้นเขาลากกระเป๋าเดินทาง มืออีกข้างถือหมอนรองคอและเสื้อคลุมของถงหว่าน เขายุ่งกับการไปรับเพื่อนสาวสมัยเด็กที่ออกจากประเทศด้วยความโกรธฟังเรื่องราวที่เธอเล่ามาอย่างไม่หยุดหย่อน

จนลืมเรื่องงานแต่งงานไปเลย

ครั้งนั้นเขารู้สึกผิดมาก

ขอโทษฉันไม่หยุด “ซินโหรว เป็นความผิดของฉัน ฉันลืมเรื่องสำคัญนี้ได้ยังไง สัปดาห์หน้า สัปดาห์หน้าดีไหม ฉันจะทำให้เธอเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในเมือง” ฉันไม่เคยเห็นเขาอ่อนแอ

แม้จะรู้สึกเสียใจแต่ก็ยอมให้อภัย

แต่หลังจากนั้นเหมือนมีคำสาปงานแต่ง ไม่ว่าจะเลื่อนวันไปหนึ่งวันหรือหนึ่งสัปดาห์ อุ่นซู่หยางก็จะทิ้งฉันไปเพื่อถงหว่าน

ครั้งนี้ฝนตกหนักเธอเรียกรถไม่ได้ เขาต้องไปเอง ครั้งต่อไปเล็บเธอแตก เขาไปที่คลับส่วนตัวเพื่อซ่อมแซม

ครั้งต่อไปเธออยากกินปลาแซลมอนที่นำเข้าจากซูเปอร์มาร์เก็ต เขาซื้อเองและส่งไปให้เธอ ครั้งล่าสุดเธอข้อเท้าพลิกหน้าห้องโถงงานแต่งงาน อุ่นซู่หยางเปลี่ยนชุดสูทแล้ว แต่ก็ยังอุ้มถงหว่านออกไปต่อหน้าแขกหลายคน

ทิ้งฉันไว้ข้างหลังกับผ้าคลุมหน้าแต่งงานยาวสิบเมตรเหมือนคนโปร่งใส

ถงหว่านมองข้ามไหล่ของเขา ยิ้มเยาะเย้ย เธอพูดด้วยการขยับปากล้อเลียนความอับอายของฉัน “ไม่ว่าเขาจะทำกี่ครั้ง เขาก็ยังสนใจฉันมากกว่า เธอมันโง่” ครั้งนั้นเป็นการทะเลาะกับอุ่นซู่หยางที่รุนแรงที่สุด

แต่ดูเหมือนว่าเขาจะหมดความอดทนกับฉันแล้ว “ซินโหรว พ่อแม่ของหว่านหว่านย้ายไปต่างประเทศแล้ว

เธอไม่มีใครพึ่งพาในที่นี้นอกจากฉัน ฉันไม่สามารถทิ้งเธอได้ ถ้าเธอไม่สามารถยอมรับเพื่อนสมัยเด็กของฉันได้ ฉันไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตกับเธอต่อไปได้อย่างไร

” คำพูดเดียวทำให้ฉันตกใจ เขาพูดถึงเพื่อนสมัยเด็กอย่างง่ายๆ

และทำให้การกระทำเกินขอบเขตที่เขาทำต่อหน้าฉันเป็นเรื่องปกติ

แม้แต่ตอนที่ฉันร้องไห้ด้วยความเสียใจ

เขาก็ยังรังเกียจ “อย่าให้หว่านหว่านเห็นเธอเป็นแบบนี้เลย เธอทนเธอมากพอแล้ว ฉันไม่อยากให้เธอเสียใจ”

ดังนั้นเขาไม่เคยเห็นความเศร้าของฉันเลย 1314 ครั้ง เขาก็ยังส่งๆ ไม่สนใจความรู้สึกของฉัน

ตั้งแต่เช้ามืดจนถึงเช้า บาดแผลเล็กน้อยทำให้เขาต้องเรียกผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดในโรงพยาบาลมาตรวจเธอ ตั้งแต่หัวจรดเท้า กลัวว่าจะมีอะไรผิดพลาด

ระยะเวลาที่เหลือก่อนงานแต่งงานเริ่มไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงแล้ว

โทรศัพท์ของเขาในที่สุดก็รับ แต่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและไม่พอใจ “ต้องเป็นวันนี้เหรอ? ยังไงก็ยกเลิกมาแล้วตั้งหลายครั้ง เปลี่ยนไปเป็นสัปดาห์หน้าก็ได้ ”

เขาบอกว่าหว่านหว่านเวียนหัวเพราะเห็นเลือด เขาต้องอยู่กับเธอ ฉันกลั้นน้ำตาแล้วถามเขาเบาๆ “เธออยู่ที่ไหน?” “ซู่หยาง อีกหนึ่งชั่วโมง เธอรีบมาก็ยังทัน…” “ฉันรอเธอ”

สามคำยังไม่ทันพูดออก เขาก็โมโห “ซินโหรว เราอยู่ด้วยกันมานานแล้ว

เมื่อไหร่เธอจะเข้าใจบ้าง? งานแต่งงานก็ต้องจัดอยู่ดี ทำไมต้องเป็นวันนี้ ?”

“ฉันใส่ใจเธอ แต่หว่านหว่านก็เป็นคนสำคัญของฉัน ฉันอยากให้เธอได้เห็นความสุขของฉัน แต่เธอคิดว่าในสถานการณ์วันนี้เธอจะมาร่วมงานแต่งงานของเราได้ไหม?” เขาทิ้งประโยคไว้ “ยกเลิกก่อน

แล้วจัดใหม่สัปดาห์หน้า” วางสายอีกครั้ง

บางทีอาจกลัวว่าฉันจะรบกวนการพักผ่อนของถงหว่าน เขาจึงปิดเครื่องไปเลย

ฉันนั่งลงบนพื้นด้วยความสิ้นหวัง

ในใจมีเสียงดังลั่น เพียงเพราะว่าเธอไม่สามารถมาร่วมงานได้

งานแต่งของฉันก็ต้องถูกยกเลิกอย่างง่ายๆ อุ่นซู่หยาง เธอเห็นฉันเป็นอะไร? พูดว่าใส่ใจ แต่กลับไม่ใส่ใจเลย เถาเถาเข้ามาถามอย่างตื่นเต้นว่าอุ่นซู่หยางมาหรือยัง? “แขกทุกคนมากันแล้ว”

ยกเลิกไหม? กลายเป็นเรื่องหัวเราะของคนอีกครั้ง แล้วรอให้เขามาอธิบายอย่างง่ายๆ? ฉันส่ายหัวอย่างไร้เรี่ยวแรง

น้ำตาที่กลั้นไว้มานานก็ไหลออกมา “ไม่แล้ว งานแต่งงานยังคงดำเนินต่อไป”