หลังเธอทำลายคำโกหก ทุกคนก็คุกเข่าขออภัย

น้ำท่วมบ้านเมื่อพี่ชายและสามีเลือกที่จะอยู่ข้างคุณหนูที่เพิ่งถูกตามกลับมาจากครอบครัว

ฉันขาหักจากการชนกระแทกอย่างรุนแรงที่เธอตั้งใจทำ

เมื่อถูกช่วยออกมา ฉันเห็นอลิสพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของสามีและร้องไห้

“พี่สาวเพิ่งกดฉันไว้ อยากให้ฉันตายกับน้ำท่วม”

เมื่อได้ยิน สามีและพี่ชายมองฉันที่นอนอยู่บนเปลด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“ลิซ่า เธอครองชีวิตอลิสมาหลายปี ตอนนี้ยังอยากจะทำร้ายเธออีก!”

พี่ชายหัวเราะเยาะใส่ฉัน สามีปกป้องอลิสด้วยความห่วงใย

ทั้งสองพูดคุยกันแล้วหยิบหินที่อยู่ข้างๆ เดินเข้ามาหาฉัน

“ดูเหมือนเราจะตามใจเธอมากไปแล้ว ลิซ่า”

“จนเธอกลายเป็นคนไม่ดีแบบนี้”

“ทำให้เธอจำไว้”

ใบหน้าที่โหดเหี้ยมของพวกเขาทำให้ฉันรู้สึกแปลก ฉันพยายามดิ้นรน แต่ถูกจับไว้แน่น

เมื่อเห็นพวกเขายกหินสูงขึ้นและจะทุบลงที่ขาของฉัน ฉันหลับตาแน่น ฉันต้องไปจากที่นี่ ฉันต้องไปจากที่นี่!

“อ๊า!”

ความเจ็บปวดจากขาล่างส่งไปถึงสมอง

โรเบิร์ตทุบหินที่ใหญ่เท่ากำปั้นลงบนขาของฉันซ้ำแล้วซ้ำอีก

ขาที่หักตอนนี้เห็นกระดูกขาว เลือดเนื้อฉีกขาดเผยให้เห็นกระดูกที่หัก

ความเจ็บปวดทำให้ร่างกายของฉันสั่น

ฉันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด พลิกตัวอย่างไม่หยุดหย่อน :

“หยุด! ฉันไม่ได้คิดจะทำร้ายเธอ!”

อลิสไม่มีบาดแผลใดๆ แต่ครอบครัวและคนรักของฉันกลับเชื่อคำพูดของเธออย่างง่ายดาย

จอห์นไม่สนใจคำอธิบายของฉัน เพียงแค่ใช้ปลายรองเท้าบดนิ้วมือของฉันไว้ ไม่ให้ฉันหนี

เขาใช้แรงเต็มที่ สิบนิ้วเชื่อมถึงใจ ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจของฉันถูกแทงด้วยหนามแหลม

ดึงออกมาอีกที เลือดไหลเป็นสาย

“ลิซ่า เธอยังพูดโกหกอีกหรือ”

สามีมองฉันด้วยความผิดหวัง ฉันต้องการโต้แย้ง แต่ตาของฉันพร่ามัวจากน้ำตา

มือของฉันหัก ฉันจะเล่นเปียโนได้อีกไหม?

ฉันพยายามเงยหน้าขึ้นครั้งสุดท้าย แต่เห็นดวงตาของอลิสที่เต็มไปด้วยความสะใจ

“เธอจะได้รับการแก้แค้นของฉัน”

ฉันพูดทีละคำ แล้วหมดสติไปด้วยความเจ็บปวด

ฉันถูกปลุกให้ตื่นจากการตรวจของหมอ ขาและมือของฉันถูกพันด้วยผ้าพันแผล

ที่น่ากลัวคือฉันไม่รู้สึกขาของฉันเลย

ฉันมองหมอด้วยความหวาดกลัว ปากขยับแต่ไม่มีเสียงออกมา

หมอส่ายหัว “คุณหนู ขาของคุณมีอาการไม่ดี เราจะพยายามฟื้นฟูให้มากที่สุด”

“แล้วมือของฉันล่ะ?”

ฉันตะโกนออกมาเสียงแหบ

“ฉันจะเล่นเปียโนได้อีกไหม?”

หมอถอนหายใจ

“คุณหนูลิซ่า มือของคุณไม่ได้รับบาดเจ็บรุนแรง แต่หลังจากนี้จะสั่นตลอดเวลา อาจจะไม่สามารถฝึกเล่นเปียโนได้นานเท่าเดิม ”

ฉันมองหมอด้วยความงงงวย ไม่อยากเชื่อและส่ายหัว

มันไม่ควรเป็นแบบนี้!

ฉันเรียนเปียโนตั้งแต่เด็ก ตอนนี้เป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียงเล็กน้อย

แต่ตอนนี้ ฉันกลับเล่นเปียโนไม่ได้แล้ว?

และทั้งหมดนี้เกิดจากครอบครัวของฉัน พี่ชายที่รักฉันมาตลอด!

หมอหันไปด้วยความไม่สบายใจ เหลือเพียงเสียงสนทนาเล็กๆ

“คุณหนูคนนี้น่าสงสารจริงๆ ป่วยจนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครมาดูแล”

“เธอน่าสงสารหรือเปล่า ได้ยินว่าเธออิจฉาคนอื่นจนต้องทำร้ายคนอื่น พอถูกจับได้ก็กลายเป็นแบบนี้!”

“ผลที่เธอได้รับตอนนี้ ก็คือสิ่งที่เธอสมควรได้รับ”

ที่แท้ พวกเขาพูดถึงฉันแบบนี้ข้างนอก

ใจฉันเหมือนถูกมีดกรีด เลือดหยดทีละนิด

พวกเขาไม่แม้แต่จะตรวจสอบความจริง แต่เลือกที่จะเชื่ออลิส

ในตอนนั้นเอง เสียงหวานๆ ดังขึ้นข้างหูฉัน

อลิสยิ้มและปรากฏตัวต่อหน้าฉัน มองฉันด้วยความสงสาร แต่ตาเต็มไปด้วยความสะใจ

“พี่สาว เจ็บนิดเดียวทำไมยังแกล้งทำอยู่?”

เธอพูดพร้อมกับบีบขาที่บาดเจ็บของฉันอย่างรุนแรง

ความเจ็บปวดแทรกเข้าร่างกายของฉัน ฉันกัดฟันมองเธอ ถามด้วยเสียงต่ำ :

“ทำไมต้องทำแบบนี้?”

ดวงตาที่สวยงามของอลิสตอนนี้เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“ทำไม? ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันจะต้องทนทุกข์ข้างนอกเหรอ ?”

ฉันขมวดคิ้วมองเธอ ถามด้วยความไม่เข้าใจ

“หมายความว่าอะไร?”

“เธอจงใจทำให้ฉันป่วย ทำให้ฉันไม่สามารถกลับไปที่ครอบครัวแคนเตอร์! ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ!”

มือของอลิสบีบแขนของฉันอย่างรุนแรง เล็บฝังลึกลงในเนื้อหนังของฉัน

เธอป่วย แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?

ฉันยื่นมือจะผลักเธอออกไป

ไม่คาดคิดว่าเธอจะล้มลงกับพื้น ใบหน้าแสดงความชั่วร้าย ตบหน้าตัวเองต่อหน้าฉัน