ร้ายรัก กลซาตาน

Happy Birthday to you!”

เสียงเพลงHappy Birthday! ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเด็กหญิงวัยสิบสองขวบเจ้าของงานวันเกิด

“อธิษฐานแล้วเป่าเทียนซิจ๊ะลูก” ผู้เป็นแม่เอ่ยตามมาด้วยเสียงคะยันคะยอของพ่อซึ่งกำลังถือกล้องดิจิตอลรอเก็บรูปลูกสาวฝาแฝดทั้งสองเป่าเทียนวันเกิด

“เราเป่าเทียนวันเกิดพร้อมกันนะปีป” ดาหลาหันไปบอกกาสะลองน้องสาวที่อายุอ่อนกว่าเธอ 3 นาที

“งั้นเราอธิษฐานพร้อมกันนะพี่ดาหลา” กาสะสองหลับตาอธิษฐานเมื่อลืมตาขึ้นเห็นดาหลาลืมตาพร้อมกัน ทั้งสองพยักหน้าแล้วเป่าเทียนวันเกิดพร้อมกัน

“ได้เวลาอร่อยแล้ว” พ่อเอ่ยขึ้นแล้ว ส่งมีดพลาสติกที่ใช้ตัดเค้กวันเกิดให้แม่

แม่รับมาให้สองสาวน้อยช่วยกันตัดเค้กรูปหัวใจสีชมพู แต่เสียงกดกริ่งหน้าบ้านทำให้ แม่หันไปมองหน้าพ่อเล็กน้อย เด็กหญิงทั้งสองสนใจแต่เค้กสีสวยที่มีบ้านน้ำตาลหลังเล็กๆ ประดับอยู่จึงไม่ทันเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของพ่อกับแม่

“เดี๋ยวพ่อออกไปดูเอง” พ่อเอ่ยขึ้นแล้ววางกล่องถ่ายภาพลงบนโต๊ะ แม่ยิ้มเจือนๆ แล้วหันมายิ้มขืนๆ ให้ลูกสาว

“เราจะแบ่งบ้านน้ำตาลนี่ยังไงล่ะ” ดาหลาถามน้องสาว แต่กาสะลองส่ายหน้าไปมา

“เก็บไว้ดีกว่า หนูชอบแบบนี้ไม่อยากตัดแบ่งเลย”

“ตามใจนะลูก...แล้วอย่าไปแอบกินกันทีหลังล่ะ” แม่หัวเราะเบาๆ แต่เสียงคนพูดคุยเสียงดังจากหน้าบ้าน ทำให้นางต้องหันไปมอง

“ใครมาคะแม่” แฝดคนพี่ถาม

“เพื่อนของพ่อมั้งจ๊ะ”

“ให้เขามากินเค้กกับเราไหมคะ”

แฝดคนน้องยิ้มร่าเริงตามประสาเด็กที่มีจิตใจอ่อนโยน แต่ยังไม่ทันที่เด็กหญิงเจ้าของวันเกิดจะพูดอะไรต่อ ชายฉกรรจ์หลายคนก็เดินเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางไม่เป็นมิตร

“นี่มันอะไรกัน!” แม่ออกมายืนขวางเพื่อปกป้องลูก ดาหลาจับมือกาสะลองแน่นทั้งที่เธอก็หวาดกลัว

“แหม! อย่ามาทำหน้าดุซิเจ๊” ชายร่างใหญ่ยักษ์คนหนึ่งเอ่ยขึ้นแล้วผิวปากเมื่อเห็นเค้กสีหวานตรงหน้า “คนกันเองไม่เห็นต้องทำหน้าเครียดเลย”

“คุณคะ! นี่มันเรื่องอะไรกัน!!!” แม่ตะโกนถามพ่อเสียงสั่นแต่ก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็นชายฉกรรจ์ 2 คนหิ้วแขนพ่อคนละข้างเข้ามาในบ้านด้วยสภาพสะบักสะบอม

“พ่อ!”

เด็กหญิงสองคนร้องออกมาพร้อมกัน แล้วแฝดคนพี่ก็ทำตาเบิกกว้างเมื่อเห็นชายหนุ่มอีกคนก้าวเข้ามา เขาดูมีอายุน้อยกว่าทุกคน รูปร่างบอบบางกว่าและสวมเสื้อสูทหรูหรากว่าคนอื่นๆ แต่ใบหน้าที่นิ่งเรียบยากจะเดาอารมณ์ได้นั้น ทำให้แฝดคนน้องหวาดกลัวจนหลบไปอยู่หลังพี่สาวที่เกิดก่อนเธอ 3 นาที

“อย่า...อย่าทำอะไรลูกกับเมียฉัน” พ่อพูดแล้วสำลักน้ำลายปนเลือด “ลูกกับเมียฉันไม่เกี่ยว”

“ผัวเมียก็เหมือนคนๆ เดียวกันนั้นแหละ” ชายร่างใหญ่อีกคนพูดขึ้นทำหน้าเบื่อหน่าย “เป็นหนี้ก็ช่วยๆ กันใช้ซิ”

“หนี้! หนี้อะไรคะคุณ!!!” แม่ถามอย่างกังวล

“มันไม่ใช่เรื่องของคุณ!” พ่อตอบกลับผสมกับความโกรธไม่คิดว่าจะถูกตามทวงหนี้ถึงที่บ้านแบบนี้

ชายร่างใหญ่ส่ายหน้าไปมาแล้วใช้นิ้วชี้จิ้มครีมบนหน้าเค้กก่อนยกมาดูดชิมความหวานโดยไม่สนใจว่าเจ้าของเค้กวันเกิดจะรู้สึกอย่างไร

“ก็คุณพ่อที่แสนดีไปเป็นหนี้ที่บ่อนไว้...ถึงเวลาเราก็ต้องมาทวงทั้งต้นและดอกซิจ๊ะ”

“บ่อน?” เด็กหญิงสองคนหันไปมองหน้ากันอย่างงุนงง “บ่อนคืออะไรคะแม่”

แต่คนเป็นแม่ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกับพื้น

“ก็บอกแล้วไงว่าลูกเมียฉันไม่เกี่ยว!” พูดจบประโยคพ่อก็ถูกเท้าใหญ่กระทืบลงไปอีกหลายทีจนแม่หวีดร้องด้วยความตกใจ

“อย่าทำอะไรพวกเราเลยนะ อยากได้อะไรเอาไปให้หมด แต่อย่าทำอะไรพวกเราเลย” แม่คลานเข้าไปกอดขาชายคคนนั้นไม่ให้กระทืบพ่ออีก

“ถ้าหาเงินมาใช้หนี้ก็ไม่มีใครต้องเจ็บตัวหรอก” ชายร่างยักษ์คนเดิมเอ่ย พยักหน้าให้ลูกน้องไปรื้อค้นข้าวของ ชิ้นไหนมีค่าก็ถูกยกเอาไป

ชายร่างใหญ่อ้าปากหาวเบื่อหน่าย สั่งให้ลูกน้องรื้อค้นข้าวของละพังทำลายทุกอย่างในบ้าน สายตาของเขามองเห็นกล่องของขวัญน่ารักๆ บนโต๊ะ ชายคนเดิมเดินไปหยิบขึ้นมาเขย่าๆ แนบหูฟังเสียงข้างใน

1059 จำนวนตัวอักษร