รอยรักหัวใจทมิฬ

บทที่ 1 “ย้อนอดีต”

เสียงไม้ตะพดกระทบพื้นไม้ดังกุกกักๆ พร้อมทั้งเสียงร้องตะโกนเอะอะโวยวายของชายชราที่เดินเข้ามาในบริเวณบ้านแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย มือเรียวใหญ่เหี่ยวย่นสีน้ำตาลคล้ำยังจับกุมมือเรียวบางของลูกสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ พรพรรณแม่หม้ายสาวสวยเซ็กซี่ วัย 22 ปี เอาแต่สะอึกสะอื้นร้องไห้ ใบหน้าของเธอนองไปด้วยน้ำตา เรียวแขนสลวยโอบกอดท้องโหนกนูนเล็กน้อยวัยสามเดือนไว้

“มีไครอยู่ไหม? บ้านหลังนี้มีคนอยู่ไหมออกมาคุยกันหน่อยสิ” กำนันปั่นตะเบ็งเสียงอันทรงพลังดังเรียกหาเจ้าของบ้าน มือที่ถือไม้ตะพดก็ยกขึ้นตอกย่ำไม้เท้าลงพื้นในห้องรับแขกเสียงดังกึกๆ

“พี่กำนันมีธุระอะไรจ๊ะ?” นางวรรณน้องสาวของนางทองกำลังทำกับข้าวอยู่ในครัวได้ยินเสียงเลยวิ่งออกมารับหน้าแทน

“แม่ทองไปไหน? บอกให้ออกมาคุยกับฉันสิ” กำนันปั่นเปล่งเสียงคู่บังคับนางวรรณ จนทำให้นางวรรณสั่นกลัว เธอรีบวิ่งเข้าไปตามนางทองออกมาตอนรับ

“พี่กำนัน!!” นางทองเดินลงบันไดมาจากชั้นบน ร่างของนางยังมีนางวรรณประคับประคองพาเดินลงมาอย่างช้าๆ

เสียงของกำนันปั่นดังพอที่จะทำให้ชายหนุ่มร่างโตที่นอนเมาค้าง ขดตัวงออยู่ภายในโรงรถข้างบ้าน สิงโตขยับตัวลุกนั่งอย่างยากลำบาก ขาข้างซ้ายยกชันขึ้น ส่วนอีกข้างเหยียดยาวออกไป แผ่นหลังอันหนาแน่นพักพิงล้อรถไถคันใหญ่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเจ็บปวดยามคิดถึงใบหน้าหวานของหญิงสาวในดวงใจ ยามได้เห็นน้ำตาแห่งความเจ็บปวดบนใบหน้านวล เขาก็อาจจะทนได้ปวดจุกหัวใจเหลือเกิน

เมื่อคืนเขากลับไปหาน้ำผึ้งที่บ้านของเธอ แต่เจ้าหล่อนไม่ยอมออกมาคุยด้วย ไม่ยอมรับรู้และฟังคำอธิบายอะไรจากเขาเอาเสียเลย มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นเสยผมที่ยาวตกลู่ปกคลุมหน้าผาก กำมือเป็นกำปั้นทุบลงบนท้ายทอยสองสามที เป็นเพราะเมื่อคืนเขาดื่มหนักจนหมดสติ สงสัยพวกไอ้ดินไอ้กล้าคงพาเขากลับมาจากท้ายไร่แน่เลย ชายหนุ่มพยายามพยุงตัวเองลุกยืนเดินโซเซเข้าไปในบ้าน แต่ก็ต้องหยุดชะงักฟังเสียงอันทรงพลังของกำนันปั่น

“แม่ทองจะเอาอย่างไรก็ว่ามา จะมาปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้นะ” กำนันปั่นเอ่ยเสียงอันน่ากลัว ใบหน้าของเขาจับจ้องอยู่ที่นางทอง

“พี่กำนัน เชิญนั่งก่อนจ้ะ ใจเย็นๆ นะจ๊ะ” นางทองเปรยเสียงนุ่มนิ่มเชื้อเชิญให้สองพ่อลูกนั่งพักหายใจหายคอให้สบายใจ

“สิงโตไปไหน? บอกให้ออกมาคุยกันสิ” กำนันปั่นพาลูกสาวเข้าไปนั่งตามคำเชื้อเชิญของนางทอง แววตาดุดันของคนมีอายุกว่านางทองหลายปีก็สอดส่องหาร่างคนที่ทำผิดแล้วจะหลบหนี

“ทานน้ำเย็นก่อนนะ ค่อยพูดค่อยจากันจ้ะ” นางทองรินน้ำเย็นแช่ดอกมะลิใสแก้วสองใบ แล้วยื่นให้กำนันปั่นที่นั่งทำหน้าดำหน้าแดงถมึงทึง

“แม่ทองจะให้ฉันใจเย็นได้ไงดูลูกสาวฉันสิ ลูกชายของแม่ทองทำเลวไว้มากแค่ไหน” กำนันปั่นหันมองหน้าลูกสาว แล้วหันไปมองนางทองให้ดูลูกของตัวเอง

“ฉันเข้าใจจ้ะ พี่กำนันรอให้สิงโตกลับมาก่อนได้ไหม” นางทองนั่งไม่ติด ไม่รู้ว่าไอ้ลูกชายตัวดีมันหายไปไหน ตั้งแต่สองพ่อลูกไปร่มงานแต่งเมื่อสามวันก่อน และหลังจากช่วยงานครอบครัวของน้ำผึ้งจัดงานศพนายคะนึง ลูกชายของเธอก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลย

“แม่ทองจะให้ฉันใจเย็นได้ไง แล้วนี่สิงโตไปไหน?”

“สิงโตคงจะอยู่ในไร่ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะให้คนไปตามมาให้…”

“แม่ทองจะให้ลูกสาวฉันรอจนคลอดหรือ” กำนันปั่นยกมือชี้หน้านางทอง

“พี่กำนัน...ฉันว่ารอให้สิงโตกลับมาก่อนดีไหม แล้วค่อยมาคุยกัน หรือจะให้ฉันพาพ่อโตไปคุยที่บ้านพี่กำนันก็ได้นะจ๊ะ” นางทองพยายามพูดอย่างนอบน้อม เอาน้ำเย็นเข้าลูบจิตใจของชายชรารุ่นพี่ตรงหน้า

นางก็สงสารพรพรรณอยู่เหมือนกัน ด้วยความเป็นลูกผู้หญิงเหมือนกัน เพราะไอ้ลูกชายไม่รักดี มันชอบก่อแต่เรื่อง มันต้องรับผิดชอบและแก้ไขปัญหาด้วยตัวเอง

“แม่ทองจะให้ลูกสาวของฉันอุ้มท้องรอหรือ?”

“ไม่ใช่อย่างที่พี่กำนันคิดเลยนะจ๊ะ...”

“ลูกฉันท้องโตขึ้นทุกวัน เห็นไหมสามเดือนแล้ว ฉันไม่เห็นแม่ทองจะทำอะไรเลยสักอย่าง…”

“พี่กำนันฉันว่าจะพาพ่อโตไปคุยด้วยเหมือนกัน แต่ลูกชายฉันมันหายหัวไปไหนฉันก็ยังไม่รู้เลย” นางทองก็อ่อนใจอยู่เหมือนกัน สามเดือนแล้วที่สิงโตไม่ยอมเข้าบ้าน

“แม่ทองจะจัดการอย่างไรก็บอกมา จะยกขันหมากไปขอ หรือว่าจะให้นังหนูของฉันมาอยู่รอพ่อโตที่นี่ฮะ...”

“พี่กำนัน...ฉันไม่รู้เลยว่าลูกชายของฉันมันหายไปไหน พี่กำนันรอพ่อโตก่อนได้ไหม” นางทองใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นางหายใจติดๆ ขัดๆ ใบหน้าอันอิดโรยจับจ้องมองร่างของพรพรรณที่เอาแต่นั่งก้มหน้าร้องไห้

“แม่ทองจะให้ฉันใจเย็นได้ไง ลูกสาวของฉันเสียหายนะ ท้องก็โตขึ้นทุกวัน” กำนันปั่นยิ่งมีอารมณ์โมโห ใบหน้าที่ดุดันมากขึ้น