“พ่อจ๋า...กลับบ้านเราเถอะ” พรพรรณหันใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตามองบิดา เธออับอายนางทองเป็นที่สุด ไม่อยากที่จะอยู่ในสภาพแบบนี้
“หยุดร้องไห้ได้แล้วนังหนู วันนี้พ่อจะทำให้สิงโตมารับผิดชอบในสิ่งที่เขาทำไว้กับลูกให้ได้” กำนันปั่นหันไปมองลูกสาว ชายชรายกมือขึ้นลูบเส้นผมนุ่มสลวยของลูกสาวคนเดียว เลี้ยงมาตั้งแต่อ้อนแต่ออดไม่เคยตบตี เขาไม่เคยเห็นลูกสาวคนเดียวเสียใจ และร้องไห้เสียน้ำตามากมายขนาดนี้
“ทำไมผมต้องรับผิดชอบครับ” สิงโตเดินโซเซเข้ามาในห้องเปล่งเสียงอันดังพอที่จะให้คนทั้งสามได้ยิน สายตาเข้มแฝงไปด้วยความเกลียดชัง จ้องมองสองพ่อลูกที่พากันมานั่งขู่เข็ญมารดาของเขาอย่างไร้เหตุผลที่สุด
“พี่โต!!...” / “พ่อโต!!...” / “โตลูกแม่!!” เสียงตกใจของคนทั้งสามดังขึ้นพร้อมกัน สายตาของกำนันปั่น พรพรรณ และนางทองหันไปมองหน้าของสิงโต ที่ยืนอยู่กลางห้อง ชายหนุ่มยืนแทบจะไม่ติดพื้น ร่างของคนตัวหนาเซไปเซมา
“พ่อโตพูดแบบนี้ไม่ได้นะ อย่าปัดความรับผิดชอบสิ” กำนันปั่นเปล่งเสียงเข้มออกไป ทั้งที่ยังนั่งกอดลูกสาวอยู่
“ฮืออ...พ่อจ๋า พรอยากกลับบ้าน” พรพรรณหันใบหน้าที่มีคราบน้ำตามองบิดา
หญิงสาวเปรยเสียงอันสั่นเครือกระซิบบอก เธอไม่กล้าที่จะหันไปมองสิงโตเลย ไม่อยากเจ็บยามเขาเอ่ยปัดความรับผิดชอบ
“ท้องกับใครมาก็ไม่รู้ จะมาให้ผมรับผิดชอบ” สิงโตเอ่ยเสียงเข้มออกไป ใบหน้าเข้มรวมทั้งแววตาแดงก่ำโกรธแค้นสองพ่อลูกนี่ที่สุด งานแต่งของเขาที่พังไม่เป็นท่าก็เพราะสองคนนี้
“พ่อสิงโตหมายความว่าไง?” กำนันปั่นเค้นเสียงถามสิงโตที่เอาแต่ยืนเซซ้ายเซขวา แล้วหันมองลูกสาวที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ มันยิ่งสร้างความโกรธเคืองโมโหมากขึ้น ไอ้เด็กเมื่อวานซืนบังอาจมาเอ่ยว่าจาจะไม่ยอมรับผิดชอบในสิ่งที่มันทำเลวไว้
“ทำไมลุงกำนันไม่ถามลูกสาวของลุงกำนันล่ะครับ ไปนอนกับใครมามั่ง แล้วจะมาให้ผมรับผิดชอบ” สิงโตเปล่งเสียงออกไปโดยไม่คิดถึงจิตใจของหญิงสาว
พรพรรณเงยหน้าอันเจ็บปวด ดวงตาพร่ามัวด้วยน้ำตามองหน้าสิงโตนั้นมันสั่นไหวระริก ร้าวรานไปทั้งทรวงอกยามที่ชายหนุ่มปฏิเสธไม่ยอมรับผิด นี่เขามองไม่เห็นคุณค่าของเธอเลยสินะ
“พ่อโตมันจะมากไปแล้วนะ ไม่เป็นลูกผู้ชายเอาเสียเลย...แม่ทองดูลูกชายของแม่ทองสิ เห็นแก่ตัวที่สุด” กำนันปั่นลุกขึ้นยืน มือหนึ่งใช้ไม้เท้ายันไว้ อีกมือหนึ่งยกขึ้นชี้หน้าชายหนุ่มที่เอาแต่ยืนจ้องมองมายังเขาและลูกสาว
“พี่โต!! คนเลวทำไมพูดแบบนี้ พรจะไปมีใครที่ไหนได้นอกจากพี่โตคนเดียว” พรพรรณเอาแต่นั่งร้องห่มร้องไห้เสียงดังยิ่งขึ้น ยามได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มเอ่ยออกมา เธอเงยใบหน้าอันระทมที่มีแต่น้ำตาจ้องมองหน้าชายหนุ่ม เจ็บเหลือเกินยาม เขาเคยบอกว่าจะรับผิดชอบในสิ่งที่เขาทำแต่พอเอาเข้าจริงๆ เขากับไม่คิดใส่ใจ
“เธอน่าจะรู้ตัวดีนะ ว่าท้องกับใคร ถึงมาให้ฉันเป็นแพะรับบาปแบบนี้ ไม่อายแก่ใจก็อายพ่อแม่ของเธอมั่งนะ พรพรรณ” ชายหนุ่มเค้นเสียงเข้มออกไปให้ได้ยินกันทั้งหมด เขาไม่คิดที่จะเกรงกลัวต่อลุงกำนันและมารดาเอาเสียเลย
“กรี๊ดดด!!... ไอ้พี่โตบ้า เลวที่สุด พูดออกมาได้ไง ฮืออ” เสียงกรีดร้องของหญิงสาว เนื้อตัวสั่นไหวเพราะแรงสะอื้น ยิ่งทำให้กำนันปั่นและนางทองที่นั่งอยู่ตกใจ
“นังหนูลูกพ่อ” กำนันปั่นมองลูกสาวคนเดียวที่เอาแต่กรีดร้อง เห็นลูกสาวเป็นแบบนี้เขาก็อยากจะฆ่าชายหนุ่มรุ่นลูกที่ยืนไม่สะทกสะท้านอะไรเลย
“พ่อจ๋า...พรอยากตาย ฮืออ...”
“หนูพร!!…” นางทองรีบเข้าไปโอบกอดปลอบขวัญ นึกเห็นใจและสงสารพรพรรณขึ้นมาจับใจ นางหันไปมองหน้าลูกชายที่ทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิด
“ป้าทองจ๋า... พรท้องกับพี่โตลูกของพรก็เป็นลูกของพี่โต... ฮือออ...” พรพรรณกระซิบเสียงสั่นเครือ เนื้อตัวสั่นไหวเพราะแรงสะอื้น เธอซบหน้าใบหน้าตรงอกของนางทอง
“อย่าร้องไห้เลย หนูพรไม่ต้องกลัว ป้าจะไม่ลำเอียงกับหนูเด็ดขาด ลูกชายของป้ามันเลว มันต้องรับผิดชอบหนูแน่นอน นิ่งเสียนะอย่าร้อง...เชื่อป้า” หัวอกของลูกผู้หญิงด้วยกัน นางทองเห็นสภาพของพรพรรณแล้วก็อดที่จะสงสารไม่ได้ ไหนจะน้ำผึ้งสาวน้อยที่ไม่มีความผิดอะไรเลยสักนิด นางจะทำอย่างไรดีกับปัญหาชีวิตของลูกชาย ได้แต่ถอนหายใจเข้าออกแผ่วเบา
“ป้าทอง... ฮึกก... ฮืออ... พรไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ พะ...พรเสียใจ” พรพรรณใช้สองแขนสลวยโอบกอดรอบเอวอวบท้วมของหญิงชราไว้ ร่างบางยังสั่นไหวเพราะแรงสะอื้น น่าสมเพชตัวเองจริงๆ ที่ต้องมาเจอสภาพอย่างนี้ ท้องโดยที่ชายหนุ่มไม่ยอมรับ เจ็บปวดทรมานหัวใจเหลือเกิน
