ทุกวันอาจารย์ที่สี่ก็ติดความสุขมาก

“กลัวแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มกระซิบผ่านหูของเฉินชิงหลี่

เฉินชิงหลี่ทั้งตัวสั่นสะท้าน

“อย่า!” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ แฝงด้วยความเย็นชาและประชดประชัน

“ไม่ใช่ว่าบอกว่าอะไรก็ได้เหรอ?” เฉินชิงหลี่ถูกบังคับจนตาแดง เธอคาดการณ์ผลลัพธ์ได้ แต่ตอนนี้ มันไม่ใช่

“งานเลี้ยงในครอบครัวกำลังจะเริ่ม พอเสร็จแล้วค่อย...อืม...”

สถานที่ที่ไม่เคยถูกสัมผัสถูกบุกรุกอย่างฉับพลัน

เธอตกใจจนต้องเขย่งเท้าหลบหนี

น้ำตาที่ไหลออกมาเปียกขนตาเหมือนสัตว์เล็กที่ถูกจับไว้ “ขอให้คนช่วย

แต่ต้องรอให้เสร็จแล้วค่อยจ่ายค่าตอบแทน ฉันเป็นคนที่พูดง่ายแบบนั้นเหรอ ?”

ทั้งเมืองหยุนโจว ไม่มีใครไม่รู้ถึงความโหดเหี้ยมและไร้ความปรานีของจ้านเจียซื่อเย่ เฉินชิงหลี่หัวใจที่ถูกแขวนไว้ตายสนิท

ชายคนนี้ทำตามสัญญาเท่านั้น เธอไม่สามารถหลอกลวงได้

วันนี้คือโอกาสเดียวแล้ว

“งั้น คุณชาย คุณรีบหน่อย”

แรงกัดที่ไหล่ของเธอเพิ่มขึ้นทันที ลมหายใจหนักหน่วงขึ้น

หนึ่งชั่วโมงแห่งความเร่งรีบ

เธอสั่นมือสวมกระโปรงให้เรียบร้อย ภายใต้สายตาที่ร้อนแรงของชายหนุ่ม เธอค่อยๆ เดินไปที่ประตูเพื่อหยิบกางเกงใน

“คุณชาย สิ่งที่คุณสัญญากับฉัน...”

ชายหนุ่มจุดบุหรี่ นั่งบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน ขาที่ยาวพับไขว้กันอย่างสบายๆ เสื้อเชิ้ตเปิดแค่คอเล็กน้อย

สายตาของเขาจ้องมองกางเกงในที่เฉินชิงหลี่ถือไว้ น้ำเสียงของเขามืดมนไร้อารมณ์

“ใส่ซะ”

เฉินชิงหลี่อับอายสุดขีด ก้มหน้ากัดริมฝีปากแน่น แล้วค่อยๆ สวมกางเกงในใส่ขาเข้าทีละข้าง ยกกระโปรงขึ้นและผูกปม

“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”

“ไปเถอะ”

สีหน้าของชายหนุ่มซ่อนอยู่ในแสงและเงาของบุหรี่ มองไม่ชัด เฉินชิงหลี่ไม่กล้าถามต่อ คำพูดของจ้านเจียซื่อเย่มีค่าเท่าทอง เฉินชิงหลี่ออกจากห้องด้วยความเคารพ

แต่ไม่ทันสังเกตเห็นมือที่บีบแน่นของชายหนุ่มและสายตาที่มืดมนของเขา

ความเจ็บปวดที่แฝงอยู่ในร่างกายมานานกลับหายไปในขณะนั้น

แม้จะไม่นาน แต่...

จ้านหยุนเซียวหรี่ตายาว โทรศัพท์สั่งการ “ไปสืบประวัติของเธอ คนให้พักไว้ก่อน”

อีกด้านหนึ่ง เฉินชิงหลี่หลบหลีกทุกคนออกจากคฤหาสน์ รีบปรับอารมณ์ให้พร้อม เฉินฉีซือกำลังประคองท้องขึ้นมาหาเธอ

“ชิงหลี่ ทำไมไปนานจัง? คุณชายว่ายังไง? เขาตกลงช่วยไหม?”

จ้านเหล่ยเจียซื่อเย่ได้ถอนตัวแล้ว จ้านหยุนเซียวตอนนี้เป็นหัวหน้าตระกูลจ้าน หากเขายอมช่วย ทุกอย่างก็จะคลี่คลาย เฉินชิงหลี่รีบประคองเธอ

“แม่ คุณเดินช้าๆ หน่อย ไม่ต้องห่วง คุณชายตกลงแล้ว”

“ดีแล้ว” เฉินฉีซือพยักหน้า แต่เมื่อเห็นรอยแดงที่คอของเธอก็หยุดมอง

“ชิงหลี่ คุณชายตกลงยังไง? ไม่ใช่...” เฉินชิงหลี่เพิ่งสังเกต ถึงรู้สึกไม่ดี รีบจัดคอเสื้อของตัวเอง

“แม่ คุณคิดมากอีกแล้ว ฉันคบกับรุ่ยเจ๋อสามปี เขาบอกว่าจะกลับมาแต่งงานกับฉัน ฉันจะทำอะไรที่ไม่ดีต่อเขาได้ยังไง”

เมื่อได้ยินเธอพูดแบบนี้ เฉินฉีซือก็ถอนหายใจ เฉินชิงหลี่พูดต่อ

“ฉันบอกเขาว่าเด็กในท้องคุณเป็นของลุง เพราะนั่นคือสายเลือดเดียวที่เหลือจากพี่ชายของเขา ถึงแม้พวกเขาจะไม่ยอมรับเรา แต่ก็คงรับเด็กคนนี้ อย่างน้อยตระกูลจ้านมีทรัพย์สินมหาศาล ไม่ขาดเงินเลี้ยงเด็กคนหนึ่ง ”

จ้านเจียเอ้อเย่เป็นแฟนของแม่ แม่ตั้งท้องลูกของเขา

แต่ตระกูลจ้านไม่ยอมรับเรา

เมื่อไม่นานมานี้ จ้านเจียเอ้อเย่เสียชีวิตที่อื่น เราเพิ่งรู้ว่าเขามีหนี้ก้อนโต เขาตายแล้ว

เจ้าหนี้กลับมาหาเรา ไม่มีทางเลือก เธอจึงคิดถึงการพึ่งพาตระกูลจ้าน มีตระกูลจ้านเป็นเกราะป้องกัน อย่างน้อยพวกทวงหนี้ก็ไม่กล้าทำอะไร

ตอนนั้น คนดูแลในสวนของจ้านหยุนเซียวออกมาเรียกคน จ้านหยุนเซียวทำตามคำพูดจริงๆ สองคนรีบเดินตามเข้าไป

เมื่อถึงห้องโถง เฉินฉีซือเห็นท่านผู้เฒ่าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้แบบราชาศัพท์ ก็รีบเดินไปทำความเคารพทันที

แต่ยังไม่ทันเรียกท่านผู้เฒ่าก็พูดออกมาเสียงเย็นชา “วันนี้เป็นงานเลี้ยงในครอบครัวจ้าน ไม่มีตาเหรอ ?”

ความหมายชัดเจน

งานเลี้ยงในครอบครัวไม่ใช่ใครก็เข้าได้