ทิศเหนือของภาพฟ้า

‘ลูกไม่รักดี แกมันก็แค่ตัวซวย แกเกิดมาทำไม ทำไมแกไม่ตายตามแม่แกไป’

‘ฉันเห็นหน้าแกแล้วอยากจะฆ่าแกไปซะ ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว ไป!’

‘หึ ฉันคิดไว้ไม่มีผิดคนอย่างแกไม่เคยทำอะไรดี ๆ กับเขาเป็น แกจะไปทำชั่วทำเลวที่ไหนก็ไป ฉันไม่มีลูกอย่างแกออกจากบ้านฉันไป’ เสียงก่นด่านี้ดังในหัวเขามานาน ตั้งแต่เขาเสียแม่ไปเขาก็ถูกด่าแบบนี้มาตลอด เขาเหมือนไม่ใช่ลูกพ่อจริง ๆ เขาเด็กที่เก็บมาเลี้ยง

วันนี้ก็เช่นกัน เขากลับมาจากข้างนอก หลังจากที่ไปดื่มกับเพื่อนๆตั้งแต่เมื่อคืน เช้านี้พ่อไม่ได้ไปทำงานแต่นั่งรอเขาที่โซฟารับแขก ใบหน้าอีกฝ่ายดูไม่ดีนัก เหมือนคนไม่ได้นอน แต่เขาจะสนใจทำไม

“ยังรู้เหรอว่าต้องกลับบ้าน” เสียงของชนะดังมาจากห้องโถง ชายวัยกลางคนในชุดลำลองเอ่ยถามลูกชายที่เดินเข้ามาในบ้าน สภาพดูไม่ได้สักนิด

“พ่อมีอะไรดีกว่า”

“อ๋อ นี่แกยังรู้ว่าฉันเป็นพ่อแกอยู่นี่ ฉันนึกว่าแกเป็นเด็กเหลือขอที่เก็บมาเลี้ยงซะอีก! วัน ๆ หาแต่เรื่อง” ชนะมองสภาพลูกชายที่มีแต่กลิ่นเหล้า กลิ่นบุหรี่ติดตัว จนเขาต้องเบือนหน้าหนี

“ผมเป็นลูกพ่อนั่นแหละถูกแล้ว เป็นลูกชังที่พ่อไม่สนใจไง” ภาพฟ้าทำหน้าเย้ยหยันอีกฝ่าย

“มีลูกอย่างแกน่ะ เหรอฟ้า..." เสียงพ่อเว้นระยะก่อนจะมองเขาด้วยหางตา พร้อมกับเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

“ฉันไม่มียังดีกว่า” ชนะเอ่ยออกมาด้วยความโมโห เขารู้ว่าตัวเองไม่มีเวลาเลี้ยงลูก และตอนนี้พวกเขาสองคนก็มาถึงจุดที่เดือดกันทั้งคู่ ชนะจึงเอ่ยความในใจออกมา

ภาพฟ้ามองหาพ่ออย่างตกตะลึง พ่อไม่เคยพูดจาแบบนี้กับเขา ถึงแม้เราจะเถียงกัน ทะเลาะกันขนาดไหนก็ตาม แต่วันนี้คงถึงจุดเดือดของอีกฝ่าย พวกเขาจ้องหน้ากันไม่วางตา และเป็นภาพฟ้าที่ทนไม่ไหวเบือนหน้าหนีไปเสียก่อน

“เคยคิดว่าผมเป็นลูกบ้างหรือเปล่า” ภาพฟ้ามองออกไปด้านนอกอย่างเหม่อลอย คำถามที่เอ่ยออกมาแทบไม่ได้ยิน ชนะมองลูกชายอย่างตะลึง แต่ก็ไม่เอ่ยอะไรออกมา

ภาพฟ้ามองหน้าคนเป็นพ่อด้วยสายตาเรียบนิ่ง ในแววตาไม่ปรากฏถึงความเจ็บปวดแต่อย่างไร มีแค่เจ้าตัวที่รู้ดีว่าตัวเองเจ็บเจียนตาย เขาแทบพยุงกายสูงไว้ไม่อยู่ ภาพฟ้าคิดว่าตัวเองต้องไปจากตรงนี้ ร่างกายสูงโปร่งของภาพฟ้าหมุนตัวเตรียมขึ้นห้องไปนอนพัก เขาไม่อยากทะเลาะกับพ่ออีกแล้ว เขาเหนื่อยมามากพอแล้ว แต่เหมือนชนะยังคุยกับลูกชายไม่จบ เขาเอ่ยปากถึงเรื่องที่ตัวเองต้องมานั่งรออีกฝ่าย

“ต่อไปนี้แกจะต้องไปอยู่บ้านเพื่อนฉันที่ต่างจังหวัด”

“....”

“ไปหางานทำที่โน่นซะ เพื่อนฉันปลูกอ้อยกับทำการเกษตร” ชนะมองแผ่นหลังยืดตรงของภาพฟ้า เขาต้องจัดการกับลูกชายหัวดื้อคนนี้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นต่อไปคงลำบาก ภาพฟ้าคอยแต่ผลาญเงิน ทำตัวไม่เป็นโล้เป็นพายไปวัน ๆ เพื่อประท้วงเขา

ภาพฟ้ายืนเอามือลูบหน้าตัวเองแรง ๆ ให้สร่างเมา เขาคิดว่าตัวเองได้ยินผิด ทำไร่ทำการเกษตรบ้าบออะไร ใครมันจะไปทำงานตากแดดแบบนั้นกันวะ อีกอย่างทั้งชีวิตนี้เขาทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง

“ผมไม่ไป”

“ฉันไม่ได้บอกจะให้แกเลือก แต่ฉันหมายความว่าแกต้องไป!”

“แล้วก็จำใส่หัวไว้ด้วยนะฟ้า ถ้ายังไม่เลิกทำตัวล้างผลาญมรดกที่แม่แกทิ้งไว้ให้ สักวันมันจะไม่เหลืออะไรเลย ถ้าแกไม่ทำตามที่ฉันบอก ก็อย่าหวังจะได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก” ชนะยื่นคำขาดให้ลูกชาย เขาหมดความอดทนแล้วจริง ๆ เขากลัวว่าตัวเองจะตายก่อนลูกไม่รักดีคนนี้จริง ๆ

“ไม่ได้นะพ่อ! พ่อก็รู้ว่าผมทำไม่ได้ไง”

“แกอยากให้ฉันสนใจไม่ใช่เหรอ แกก็ไปทำตามที่ฉันบอกสิ ทำให้ฉันเห็นว่าแกมันมีอะไรดี” ชนะกอดอกมองลูกชายด้วยสายตาท้าทายแกมดูถูกอยู่ในที

"ได้ ผมจะทำให้พ่อเห็นว่าผมทำได้มากกว่านี้อีก" ภาพฟ้าตอบตกลง เขาเกลียดการดูถูก เกลียดการพูดจาของพ่อที่สุด หรือเขาจะหนีออกไปจากบ้านนี้ให้มันพ้น ๆ ไป

"ดี ฉันจะได้สบายใจสักที ไม่มีแก ฉันจะอายุยืนกว่านี้แน่นอน" ชนะพูดจบก็หัวเราะเดินกลับไปนั่งที่โซฟารับแขกเหมือนเดิม ไม่สนใจลูกชายอีก

ภาพฟ้าทำอะไรไม่ได้อีก หมุนกายเดินขึ้นไปชั้นบนไม่เหลียวหันมามองด้านหลังอีก เพราะเขากลัวว่าจะตัดใจจากไปไม่ได้ ที่เขาต้องไปก็เพราะเขาไม่อยากให้ครอบครัวพังลง และเขาก็อยากให้พ่อเห็นว่าเขาทำได้มากกว่านี้ เขาจะพิสูจน์ให้พ่อเห็นว่าลูกคนนี้ทำได้ ไม่ต้องอาศัยเงินพ่ออย่างเดียวแน่นอน

หลังวันนั้นเขาก็เก็บกระเป๋าเสื้อผ้าเดินออกจากบ้านที่ร้อนรุ่มดั่งไฟสุ่ม ไปยังไร่ที่เขาไม่รู้จัก เจอคนที่ไม่รู้จัก แต่เขาก็ยังรู้สึกดีกว่าเมื่อได้อยู่ที่นี่

ไร่ทิศเหนือ...

มีเจ้าของไร่ปากหมายิ่งกว่าอะไร แต่ก็… ใจดีกับเขากว่าใคร ๆ

เวลาผ่านไปเกือบปีที่เขามาอยู่ที่ไร่ คนเป็นพ่อไม่เคยย่างกรายเข้ามาเหยียบที่แห่งนี้ ทำราวกับชีวิตนี้ไม่เคยมีลูกคนนี้อยู่ในชีวิตแล้ว

ร่างบางยืนกอดอกมุมปากยิ้มอย่างเย้ยหยันให้ตัวเอง ทำแทบตายสุดท้าย ไม่เคยได้อะไรกลับมา แม้แต่คำพูดเอ่ยปากชมเล็กน้อยก็ไม่มี

ภาพฟ้ายืนอยู่บนสะพานแห่งหนึ่ง ดวงตาสีดำขลับมืดมิดมองไปยังแม่น้ำสายหนึ่งอย่างไร้จุดหมาย สายลมพัดแรงปะทะร่างกายสูงโปร่ง ทำให้ผมยาวที่รวบไม่เรียบร้อยปลิวตามลม แต่ก็ไม่อาจทำให้คนที่ยืนคิดอะไรเงียบ ๆ หงุดหงิดอะไร

“ถ้าโดดลงไปจะตายไหมน้า” ภาพฟ้าพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ไม่คิดว่าจะมีใครได้ยิน

“จะตายไหมกูไม่รู้ แต่ถ้าอยากรู้ก็ลองโดดลงไปสิ” ทว่ากลับมีเสียงผู้ชายดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเขา ภาพฟ้าหมุนตัวหันกลับไปมองก็เห็นว่าคนพูดเป็นใคร

“อ้าว ไม่โดดเหรอ แหม่ กูอุตส่าห์คิดว่าจะได้เก็บศพคน”

‘เก็บศพพี่มึงอะดิ’ ภาพฟ้าต่อว่าอีกฝ่ายในใจแต่ไม่ได้พูดออกมา เขาจ้องมองคน ปากหมา แต่เขารู้ว่าอีกคนนั้นไม่ได้ตั้งใจปากหมาหรอก แค่อยากให้เขาสบายใจขึ้นแค่นั้น

“มองหน้าแบบนี้ เดี๋ยวกูจูบปากแตกเลย”

‘กวนตีน’ ภาพฟ้าด่าอีกฝ่ายในใจ ก่อนจะหมุนตัวกลับมายืนมองแม่น้ำเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกกลับไม่เหมือนเดิม ไม่เหงา ไม่อ้างว้าง ไม่โดดเดี่ยว ตั้งแต่ที่มีผู้ชายปากหมาแต่ใจดีคนนี้ และไม่คาดฝันว่าจะมีคนคนนี้อยู่เคียงข้างในอนาคตข้างหน้า