แสงแดดจากดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดเข้ามาตามช่องเล็ก ๆ ของผ้าม่านที่ปิดไม่สนิท ช่วงปลายเดือนมกราต้นเดือนกุมภาเป็นช่วงกำลังหนาวพอดีไม่เย็นหรือร้อนมาก หมอกยามเช้าสีขาวลอยอยู่บนอากาศ ต่างจังหวัดจึงเป็นช่วงเวลาที่หนาวนานที่สุด แต่เวลาร้อนก็ร้อนสุดเช่นกัน
บ้านชั้นเดียวยกพื้นสูงหลังหนึ่งตั้งอยู่ใกล้ภูเขา โอบล้อมไปด้วยไร่อ้อยกินพื้นที่หลายร้อยไร่ติดกัน ภายในตัวบ้านมีเพียงหนึ่งห้องนอนและหนึ่งห้องโถงที่โล่ง ถ้าไม่นับรวมทีวี ตู้เย็นที่อยู่ติดผนังห้อง และโซฟารับแขกกลางเก่ากลางใหม่หนึ่งตัว ที่นี่ก็ไม่มีอะไรเลย
แต่ทว่าคนที่มาอยู่อาศัยก็ไม่คิดว่าจะลำบากอะไร เพราะเขามาอยู่ที่นี่ก็เพื่อทำให้คนที่ไล่เขาออกมารู้ว่าเขาก็สามารถทำอะไรได้ ไม่ใช่คนที่ดีแต่ผลาญเงินไปวันๆ แต่ทว่าวันนี้สายโด่งแล้วคนที่นอนอยู่ยังไม่ขยับเขยื้อนไปไหนเลย
ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังอยู่ด้านนอก
เจ้าของร่างบางนอนขุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มขยับตัวเล็กน้อย เพราะเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นไม่ขาด เมื่อลืมตาขึ้นมาก็รีบหลับลงไปอีกครั้งเพราะแสงสว่างที่แยงตา ภาพฟ้าขยับตัวอย่างเกียจคร้าน อาการปวดหนึบที่หัวทำเอาเขาต้องยกมือขึ้นมาขึงที่ขมับทั้งสองด้าน ภาพฟ้ามองดูสภาพตัวเองที่เละเทะ เสื้อผ้าไม่ใส่ท่อนบนเปลือยเปล่า ช่วงล่างมีแค่กางเกงขาสั้นตัวเดียวที่เหลืออยู่ติดตัว เมื่อคืนเขาไปนั่งดื่มเหล้ากับคนงานที่แคมป์พักของคนงาน
“ไอ้ภาพ ไอ้ภาพโว้ย ตื่นหรือยังวะ” เสียงคนด้านนอกยังคงเคาะและทุบประตูดังไม่ขาดสาย ภาพฟ้าจำต้องลุกขึ้นจากที่นอนไปเปิดประตูให้กับคนที่มาเรียกแต่เช้า โดยที่ไม่ลืมหยิบผ้าขนหนูสีขาวมาพันรอบเอว พลางเดินไปเปิดประตูบ้าน
ก้องภพชะงักมือที่กำลังจะทุบประตูเมื่อเห็นสภาพคนที่ออกมาเปิดประตู ผมยาวชี้ฟูไม่เป็นทรงใบหน้าที่สวยกว่าผู้หญิงยับย่นอย่างหงุดหงิดเมื่อโดนรบกวนการนอน แต่ก้องภพก็ยังคิดว่ามันเป็นภาพที่น่ารัก
“โวยวายอะไรแต่เช้าวะ คนจะนอน” ภาพฟ้าถามคนมาใหม่ที่ยืนหัวเกรียนอยู่
“อื้อหือ กลิ่นละมุนหึ่งเลยนะมึง น้ำไม่รู้จักอาบ แล้วนี่เพิ่งตื่นเหรอ นอนห่าอะไรขนาดนั้นวะ”
ได้ข่าวว่าเมื่อคืนมึงก็ไปกับกูนะ...
“มึงอย่าพล่ามเยอะ ว่ามาเลยดีกว่ามีอะไร”
“อ้อ... เฮียให้มาตามมึงไปขับรถ เขาจะให้มึงไปไหนก็ไม่รู้กับเขา”
“กูไม่ใช่คนขับรถ แม่ง” ภาพฟ้าพูดได้แค่นั้นก็ยกมือขึ้นขยี้หัวแรง ๆ ผมยาวฟูชี้โด่เพราะเพิ่งตื่นนอน
ภาพฟ้าได้ยินคำว่าเฮียก็ทำให้เขาหัวเสียแต่เช้าเลย เจ้านายที่ให้เขาทำงานตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ ถ้าไม่ติดว่าที่นี่ให้เงินเดือนเยอะ สวัสดิการพนักงานดี และอีกอย่างก็เพื่อพิสูจน์ตัวเองว่าเขาสามารถทำงานแบบนี้ได้เขาไปนานแล้ว ร่างบางเล็กขยับตัวหมุนกลับไปด้านใน
“แล้วนี่มึงจะไปไหนเนี่ย” ก้องภพเอ่ยถามเขาที่กำลังเดินกลับเข้าไปในห้อง ก้องภพเป็นหลานชายของเจ้านายเขา อายุของก้องภพนั้นก็เท่ากันกับเขา
“กูจะไปอาบน้ำ บอกเฮียว่ารอก่อนสิบนาที”
“มึงอาบน้ำหรือมึงวิ่งผ่านน้ำวะ”
“เอ๊ะ... มึงนี่” ภาพฟ้าเท้าสะเอวหันไปทำตาขวางใส่เพื่อนร่วมงานอย่างก้องภพ
“เออๆ กูพูดเล่น เร็ว ๆ นะ สวยซะป่าว ดุขนาดนี้จะมีผัวไหมเนี่ย”
“ไอ้ก้อง...” ภาพฟ้าเรียกชื่อเพื่อนพลางหันไปเตรียมจะถีบอีกฝ่ายสักที แต่มันก็เปิดประตูเผ่นหนีไปแล้ว
ภาพฟ้าเดินเข้ามาในห้องเพื่อจัดการธุระส่วนตัวของตัวเอง ชายหนุ่มเดินมาหยุดยืนที่หน้ากระจกภายในห้องน้ำ นิ้วเรียวยาวสวยลูบไปตามโครงหน้าของตัวเอง ใบหน้าเรียวยาวสวยติดหวาน จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากบางที่แดงคล้ำจากการสูบบุหรี่ แต่ก็ยังให้ความรู้สึกแดงอยู่ ผิวขาวเนียนเหมือนคนที่ไม่เคยทำงานหนักมาก่อน ตอนนี้คล้ำลงเล็กน้อย
“ไม่เห็นสวยตรงไหน เขาเรียกว่าหล่อต่างหาก” ภาพฟ้าพูดกับตัวเอง ก่อนจะรีบลงมืออาบน้ำแต่งตัวไปขับรถให้เจ้านายที่น่าลักเอาไปทิ้งของเขา
ภาพฟ้าเดินออกมาจากบ้านพักส่วนตัวหลังเล็กไปยังบ้านพักของเจ้านายที่อยู่ไม่ไกลจากเขาเท่าไรนัก บ้านไม้เรือนไทยยกสูงสองชั้นตั้งเด่นเป็นตระหง่าน อยู่ท่ามกลางหุบเขาที่โอบล้อมไปด้วยหมอกขาวจางๆ และป่าอ้อย เพราะที่นี่คือ ไร่อ้อย ‘ทิศเหนือ’ ไร่อ้อยที่นี่เกือบห้าร้อยไร่ เป็นไร่อ้อยที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดนี้ก็ว่าได้ และยังเป็นไร่ที่รับซื้อผลผลิตจากเกษตรกรโดยตรง ก่อนจะนำไปแปรรูปที่โรงงานผลิตน้ำตาล
เขาทำงานที่นี่ได้เกือบครึ่งปีแล้ว โดยตำแหน่งงานของเขาคือทำทุกอย่างตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบอย่างที่บอก แต่มันก็ทำให้เขาไม่มีความคิดฟุ้งซ่านดี เพราะเจ้านายเขาใช้งานคุ้มกับค่าแรงและค่าจ้าง เพราะที่นี่คือไร่อ้อยรายใหญ่ที่สุดของจังหวัดแถบอีสาน ภาพฟ้าเป็นคนภาคกลางและก็ไม่เคยทำงานหนักแบบนี้มาก่อน ทีแรกก็ทุลักทุเลพอสมควรหยิบจับอะไรไม่เป็นเลย แต่ตอนนี้เขาชินเสียแล้ว
หลังจากที่พ่อได้แต่งงานใหม่ก็คงอยากจะไล่เขาออกมาให้พ้นหูพ้นตา ไม่อยากให้เขาคอยเกะกะขวางหูขวางตาเขา จึงไล่เขามาทำงานกับลูกชายเพื่อนเขา ทั้งที่ไม่ถามความสมัครใจเขาสักคำ แต่เขาก็ยอมมาเพื่อที่จะให้พ่อเห็นว่าเขาสามารถทำงานนี้ได้ เขาไม่ใช่พวกเหลาะแหละที่ทำอะไรไม่เป็น ถึงแม้จะลำบากไปบ้างในช่วงแรก ๆ เพราะไม่เคยทำงานหนัก แต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะแล้ว
“เหม่ออะไร ทำไมเพิ่งมา” เสียงทุ้มเข้มดังเรียกสติคนที่กำลังคิดไปไกล
ภาพฟ้ามองไปยังชายหนุ่มที่วันนี้แต่งตัวคล้ายกับคนงานจะออกทำไร่ เชิ้ตแขนยาวกับกางเกงยีนส์ขาดเข่าสีซีดจนเกือบเปื่อยตัวโปรดของเขา รองเท้าผ้าใบสีซีด ถ้าหน้าตาไม่หล่อให้แต่งแบบนี้ก็คนงานดี ๆ นี่เอง
ทิศเหนือ หรือ เสี่ยเหนือที่คนงานหรือชาวบ้านในแถบนี้เอาไว้ใช้เรียกชายหนุ่มตรงหน้า เป็นเสี่ยอายุน้อยแถมยังรวยมาก ไม่นับรวมหน้าตาที่หล่อเหลาแบบดิบ เถื่อนตามสไตล์คนทำงานในไร่ และคุมลูกน้องที่เป็นผู้ชายเสียส่วนใหญ่ ทิศเหนือนั้น อายุยี่สิบเก้าย่างสามสิบ เกิดก่อนภาพฟ้าอยู่สี่ห้าปี แต่ชายหนุ่มกลับเป็นคนเอาการเอางานกว่าเขาที่สำมะเลเทเมาไม่เอาการเอางาน ไม่เอาห่าอะไรเลยอย่างที่พ่อชอบว่าเขา
“มานานแล้ว” ภาพฟ้าหันไปตอบทิศเหนือที่กำลังสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้เขา
“แล้วทำไมไม่เข้าไปกินข้าว กูรอตั้งนาน” สายตาคมกริบฉายแววตำหนิเขาอยู่ในที ใบหน้าหล่อคมคายคล้ำแดดของอีกฝ่ายเรียบตึงบอกให้รู้ว่ากำลังไม่ชอบใจที่เขาไม่เข้าไปข้างใน แต่ทว่าเขาไม่กลัวเสียอย่าง
“ไม่หิว แล้วนี่เฮียจะไปไหนถึงให้ไอ้ก้องไปตามแต่เช้า” ภาพฟ้าตอบคำถามอีกฝ่าย พร้อมกับถามถึงธุระที่ทิศเหนือให้หาเขามากกว่า พอทิศเหนือเดินเข้ามาใกล้เขา ทำให้ภาพฟ้าต้องแหงนหน้าคุยกับอีกฝ่ายเล็กน้อย คนอะไรกินเสาไฟเข้าไปหรือไง
ภาพฟ้านึกค่อนขอดอีกฝ่ายในใจ เขาก็สูงเกือบร้อยแปดสิบ แต่ทิศเหนือคงร้อยเก้าสิบเห็นจะได้
“เออสิ ถ้าไม่มีจะเรียกหามึงหรือไง” ทิศเหนือตอบก่อนจะเดินนำหน้าภาพฟ้าไปยังลานจอดรถที่จอดอยู่หน้าบ้าน
ภาพฟ้ามองแผ่นหลังของทิศเหนือที่ตั้งตรงตลอดเวลา เขาไม่เคยเห็นใครดูดีเท่ากับชายหนุ่มอีกแล้ว ไม่ว่าจะภาพลักษณ์ บุคลิกที่ดี แต่เสียอย่างเดียว ปากหมา!
“เดินเร็ว ๆ มึงขาสั้นหรือไง” เสียงห้าวดังขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ภาพฟ้ารับคำแล้วรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่ยืนเต๊ะท่าอยู่ข้างรถกระบะคันใหญ่
“แล้วจะยืนขวางทางทำไม หลีก! ” ภาพฟ้าบอกอีกคนพร้อมกับผลักให้ทิศเหนือหลีกทาง แต่ไอ้ยักษ์ก็ไม่ขยับเขยื้อนไปไหนเลย
“เอากุญแจมา เดี๋ยวขับเอง” ทิศเหนือแบมือขอกุญแจรถจากเขา ภาพฟ้ามองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง พลางคิดในใจว่าจะเรียกเขามาทำไม
“เดี๋ยวขากลับไง ตอนนี้ขับเองก่อน”
“อ๋อ... ครับ”
“มึงจะอ๋อทำไมยาวขนาดนั้น ขึ้นรถ”
ภาพฟ้าเดินอ้อมไปอีกทางเปิดประตูแล้วกระโดดขึ้นรถกระบะคันใหญ่ เขามองไปยังชายหนุ่มที่เข้ามานั่งภายในรถอย่างไม่เร่งรีบ ทั้งที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะพาเขาไปไหนแต่ก็ไม่อยากถามให้มากความ อยู่กับทิศเหนือบางครั้งเขาไม่อยากจะเปิดปากพูดคุยกับอีกฝ่ายสักเท่าไรถ้าไม่จำเป็น
