หัวใจซ่อนรัก

1

ตัวค้ำประกัน

“เฮ้ย! อะไรวะ เซ็งๆๆ ทำไมวันนี้มันมีแต่เสียกับเสียวะเนี่ย”

นางมดหรือใครๆ ในบ่อนแห่งนี้ ต่างรู้จักกันดีในนามเจ้มด ตะโกนโหวกเหวกโวยวายเป็นหมีกินผึ้งออกจากวงพนันอย่างหัวเสีย เหตุเพราะเงินกู้ก้อนสุดท้ายที่เพิ่งได้มาหายไปในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ทั้งที่นางตั้งใจจะนำมันมาต่อทุนคืนสักหน่อย แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อวันนี้มือตกมากอย่างไม่น่าให้อภัย

นางมดไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในบ่อนเสีย เพราะอาการเหล่านี้เป็นที่คุ้นตาดีของคนในบ่อนจึงไม่มีใครคิดที่จะสนใจ ใครมีเงินก็เล่นต่อ ส่วนใครหมดตัวก็เดินโวยวายออกไปบ้าง คอตกกลับบ้านไปบ้าง ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติของเหล่าผีพนัน

“ว่าไงเจ้” ชายร่างใหญ่ยักษ์หน้าตาดุเหี้ยม ที่ทำหน้าที่คุมบ่อนและปล่อยเงินกู้ให้กับเหล่านักพนันถามนางมดอย่างคุ้นเคย

“ฉันอยากได้เงินเพิ่มน่ะ”

“ของเก่ายังไม่จ่ายเลยนะเจ้”

“เออน่า เจ้ขอเอาไปต่อทุนก่อน เดี๋ยวเล่นได้จะมาจ่าย”

“มันไม่ได้หรอก เครดิตของเจ้มันเต็มแล้ว”

บอกเสร็จชายหน้าเหี้ยมก็เดินเลี่ยงออกไปดูความเรียบร้อยในส่วนอื่น แต่นางมดก็ยังไม่ละความพยายาม

“เดี๋ยวสิ ถ้าฉันอยากได้เครดิตเพิ่มต้องทำยังไง”

คนถูกเรียกหันมาเลิกคิ้วมองแล้วนิ่งไปพักใหญ่เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นว่า “งั้นตามมา แต่ไม่รับประกันนะว่าจะได้”

นางมดไม่คิดจะถามต่อให้มากความ รีบเดินตามชายหน้าเหี้ยมขึ้นไปชั้นบนสุด ซึ่งเป็นห้องทำงานของเจ้าของที่นี่อย่างอนล ที่จะเข้ามาดูความเรียบร้อยของบ่อนอาทิตย์ละครั้งเท่านั้น

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูสามครั้งหนักๆ เป็นสัญญาณระหว่างคนภายใน ทำให้คนที่อยู่ในห้องเอ่ยปากอนุญาตทันทีโดยไม่ต้องถามไถ่ให้มากความ

“เข้ามา”

“ลูกค้าต้องการเครดิตเพิ่มครับ”

มือใหญ่ที่กำลังเปิดเอกสารหยุดชะงัก ใบหน้าเหลี่ยมเงยขึ้นพลางเลิกคิ้วมองนางมดที่ยืนก้มหน้าตัวลีบเล็กอยู่มุมห้อง

“แล้วมึงว่าไงไอ้หาญ มึงน่าจะรู้ดีว่าใครควรได้เพิ่มหรือไม่ได้เพิ่ม”

ไอ้หาญไม่ออกความเห็น แต่มันเดินไปกระซิบอะไรบางอย่างกับผู้เป็นเจ้านาย และนั่นทำให้อนลถึงกับเหยียดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาเรียวเล็กฉายแววความพึงพอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“ต้องการเท่าไหร่”

“ค่ะ...คะ”

“ฉันถามว่าต้องการเงินเพิ่มอีกเท่าไหร่”

“หะ...ห้าหมื่นค่ะ” พูดจบนางมดก็กลับไปก้มหน้ามองพื้นพรมราคาแพงด้วยใจเต้นระทึกตามเดิม ทั้งตื่นเต้นที่มายืนต่อหน้าเจ้าของบ่อนและตื่นเต้นกับการลุ้นว่าการขอเครดิตเพิ่มของนางในครั้งนี้จะสำเร็จหรือไม่ คิดแล้วมือแห้งเหี่ยวก็ไม่วายที่จะยกขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมออกมาท่ามกลางห้องแอร์ที่เย็นฉ่ำ

“ห้าหมื่น เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ให้มันจำง่ายๆ หน่อย ฉันให้เจ้แสนหนึ่ง รวมกับของเก่าก็สามแสนพอดิบพอดี จำง่ายไหม”

คำว่า ‘แสน’ ทำให้ใบหน้าแห้งตอบเพราะการอดตาหลับขับตานอนอยู่กับการเล่นพนันติดต่อกันมานาน เงยขึ้นอย่างตกใจระคนดีใจ ร่างผอมแห้งถึงกับถลาไปยืนตรงหน้าอนลอย่างลืมตัว แล้วถามย้ำว่าที่ตัวเองได้ยินไม่ใช่เรื่องโกหก

“คุณบอกว่าจะให้เงินฉันเพิ่มแสนหนึ่งหรือคะ”

“ใช่!”

“จริงเหรอคะ! โอ๊ย...ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ ที่เมตตาคนแก่ เดี๋ยวฉันจะรีบหามาคืนนะคะ”

นางมดละล่ำละลักบอกพลางยกมือไหว้ชายหนุ่มรุ่นลูกอย่างนอบน้อม ราวกับเขาเป็นเจ้าชีวิตหรือผู้มีพระคุณ

“แต่...เงินจำนวนสามแสนมันไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ ฉันว่ามันน่าจะมีอะไรค้ำประกันสักเล็กน้อย ก็ยังดีว่าไหม” อนลเอ่ยพลางยกเท้าขึ้นพาดบนโต๊ะแล้วกระดิกอย่างสบายใจ หากสายตาก็คอยเหลือบมองลูกหนี้อย่างเจ้าเล่ห์

“ค้ำประกัน! ฉะ...ฉันจะเอาอะไรมาค้ำล่ะคะ บ้านก็เช่าเขาอยู่ รถหรือว่าที่ดินก็ไม่มี จะมีก็แต่มอเตอร์ไซค์เก่าๆ ของลูกชายคันเดียวเท่านั้นแหละค่ะ” คนที่เพิ่งดีใจได้ไม่ถึงห้านาทีถึงกับหน้าเสีย เงินจำนวนมากที่เกือบจะมาอยู่ในมืออยู่แล้วกำลังจะหลุดลอยไปเพราะสิ่งค้ำประกันที่ว่านี้

“ไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งของก็ได้”

“คุณหมายความว่า...” นางมดถามอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังบอกเป็นนัยๆ

“มีลูกสาวไม่ใช่เหรอ นั่นแหละตัวค้ำประกันชั้นดีเลยล่ะ”

“ตะ...แต่ฉันคิดว่านังต้นข้าวมันคงไม่พอใจและไม่เต็มใจแน่ๆ ถ้ามันรู้ว่าฉันจะเอาตัวมันมาค้ำประกันกับคุณ” ถึงจะอยากได้เงินจำนวนมากนั้นจนตัวสั่น แต่นางมดก็ยังไม่กล้าตกปากรับคำ ไม่ใช่เพราะว่ารักและเอ็นดูลูกนอกไส้ ติดจะไม่ค่อยถูกกันเสียด้วยซ้ำ แต่เป็นเพราะนางรู้จักนิสัยไม่ยอมคนของลูกเลี้ยงดีว่าถ้าหญิงสาวรู้เรื่องนี้เข้า มีหวังต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ๆ

“เต็มใจหรือไม่ มันไม่สำคัญ แต่มันสำคัญตรงที่ว่าถ้าไม่มีสิ่งค้ำประกัน เงินก็ไม่ต้องเอาและหนี้เก่าก็ใช้มาซะ ทุกอย่างจบ” ชายหนุ่มผายมือพลางยักไหล่เหมือนไม่แยแสอะไร แต่ใครจะรู้ว่าสิ่งที่เขาทำอยู่มันกำลังต้อนนางมดให้จนมุม

“ตะ...ตกลงค่ะ ฉันจะเอานังต้นข้าวเป็นตัวค้ำประกัน”