นายช่างใหญ่แห่งอโยธยาที่ข้าอยากได้

พลบค่ำแล้วเรือลำน้อยยังล่องลอยอยู่กลางแม่น้ำ มีเพียงแสงจากตะเกียงจ้าวพายุ และคบไฟดวงน้อยที่พอจะให้ความสว่างแก่ทุคนบนเรือ ฝีพายเร่งมือสุดกำลังเพราะแค่ผ่านโค้งน้ำนี้ไปก็จะถึงยังจุดหมายปลายทางแล้ว

แต่เมื่อกำลังจะผ่านโค้งน้ำนี้ไปกลับมีพายุฝนตกกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ทำให้เรือลำน้อยหมุนวนอยู่บนผิวน้ำ ฝีพายผู้แข็งแรงก็ไม่อาจควบคุมทิศทางเรือได้ เรือเกิดพลิกคว่ำ สตรีสองนางและอีกหนึ่งฝีพายตกลงไปในแม่น้ำอย่างช่วยไม่ได้ แต่ละคนพยายามตะเกียกตะกายว่ายน้ำเข้าริมฝั่งเพื่อเอาชีวิตรอด

“แม่ลำดวน แม่หญิงช่อฟ้า ได้ยินกระผมฤๅไม่ขอรับ”

ฝีพายเพื่อขึ้นฝั่งมาได้ก็เรียกหาผู้เป็นนายและนางบ่าวคนสนิททันที

“ข้าอยู่นี่”

ลำดวนบ่าวคนสนิทของแม่หญิงช่อฟ้าขานรับ ในขณะที่ตะเกียกตะกายเข้าฝั่งและเดินไปหาฝีพาย

“แล้วแม่หญิงช่อฟ้าเล่า ท่านเจอนางฤๅไม่”

เมื่อเจอฝีพายแล้วลำดวนก็รีบถามหาแม่หญิงผู้เป็นนายทันที

“ข้ามิเห็นแม่หญิงช่อฟ้าเลยขอรับ พวกเราไปช่วยกันตามหาริมตลิ่งดีกว่าขอรับ เผื่อแม่หญิงจักว่ายน้ำมาตรงริมตลิ่งแล้วนะขอรับ”

จากนั้นฝีพายและลำดวนก็เดินหาและตะโกนเรียกแม่หญิงช่อฟ้าผู้เป็นนายตลอดแนวริมตลิ่ง แต่กลับไม่พบแม้แต่เงาของแม่หญิง

ด้านแม่หญิงช่อฟ้า เมื่อพลัดตกน้ำนั้น เธอพยายามควบคุมสติและว่ายน้ำเข้าริมฝั่ง แต่กลับมีมือของใครบางคนพยยามดึงขาเธอไว้ เธอพยายามดินแต่ดิ้นไม่หลุดเสียที เธอพยายามสุดความสามารถที่จะช่วยตัวเองให้มีชีวิตรอด จนกระทั่งหมดแรงและสติหลุดลอย ระหว่างนั้นมีชายชราคนหนึ่งฉุดมือของเธอเอาไว้และพาเธอกลับเข้าฝั่งอย่างปลอดภัย

“ขอบน้ำใจท่านลุงนักที่ช่วยข้าเอาไว้ มิเช่นนั้นข้าคงตายเป็นผีเฝ้าแม่น้ำแห่งนี้เป็นแน่แท้”

เมื่อขึ้นมาบนฝั่งได้เธอเฝ้าแต่พนมมือกราบและกล่าวขอบคุณชายชราที่ช่วยชีวิตเธอไว้ ชายชราผู้นั้นยิ้มรับและกล่าวกับเธอว่า

“ที่ของเจ้ามิใช่ที่ใต้นำแห่งนี้ดอกหนาแม่หญิง เจ้ามาผิดที่ผิดทาง ข้าจักเป็นผู้พาเจ้าไปอยู่ในที่ทางของเจ้าเอง กาลเวลาจะพาเจ้าไปในที่ที่เป็นของเจ้า”

“ข้ามิแจ้งใจในคำของท่าน”

คำพูดแสนกำกวมแฝงไปด้วยความหมายอันน่าสงสัย ทำให้แม่หญิงช่อฟ้าเกิดความสงสัย และรู้สึกวิตกกังวลเป็นยิ่งนัก

“อีกไม่นานเจ้าจักเข้าใจ ข้าผู้กำหนดกาลเวลาแห่งชีวิตจะจัดแจงทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทาง ถึงตอนนั้นแม่หญิงเพียงแค่ปรับตัวแลดำเนินชีวิตไปอย่างปกติสุขก็เพียงพอ ตอนนี้แม่หญิงจงหลับพักผ่อนให้สบายกายสบายใจเถิดหนา ข้าจักจัดการทุกอย่างให้เอง จงหลับเสียเถิด”

สิ้นคำของชายชราแม่หญิงช่อฟ้าก็หลับใหลไม่รู้สึกตัวอีกเลย

ปัจจุบัน ณ กรุงเทพหานคร

“ตื่นเถิดหนาแม่หญิงของข้า ไยถึงนอนตื่นสาย มิอายแม่หญิงอื่นเขาบ้างหรืออย่างไร? นี่ข้าคงจักตามใจเจ้าจนเจ้าเสียผู้เสียคนเป็นแน่แท้”

เสียงอันคุ้นเคยปลุกอยู่ข้างหู เป็นเสียงที่ได้ยินอยู่บ่อย ๆ เสียงที่อบอุ่นนัก ฟ้ารดาค่อย ๆ บิดขี้เกียจ ปากเธอยิ้มทั้งที่ยังหลับตา เธอได้แต่บอกตัวเองว่าวันนี้ฝันดีอีกแล้ว มีหนุ่มมาปลุกแต่เช้าเลย รู้สึกอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน ในฝันเธอได้ยินเสียงเขามาปลุกบ่อย ๆ แต่ไม่เคยเห็นหน้าเขาสักที

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นจังหวะที่คุ้นเคยแทรกเข้ามาระหว่างที่กำลังเคลิ้ม พร้อมเสียงอันคุ้นหูแทรกตามมาติด ๆ

“ฟ้าตื่นได้แล้วลูก เพื่อน ๆ มารอแล้วนะจะตื่นสายไปถึงไหนกัน ได้ยินแม่ไหมลูก เพื่อนมารอแล้วนะยายฟ้า เสียมารยาทจริง ๆ เด็กคนนี้”

นี่มันเสียงแม่นี่นา สิ้นเสียงนั้น ฟ้ารดารีบเด้งตัวลุกจากเตียงในทันที

“ฟ้าตื่นแล้วค่ะแม่ ขอเวลาฟ้าสักสิบนาทีนะคะ”

ว่าแล้วเธอก็รีบลุกไปคว้าผ้าขนหนูวิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที

ฟ้ารดา มหานคร อายุยี่สิบสองปี เพิ่งเรียนจบระดับปริญญาตรี สถานะโสดสนิท แต่เธอไม่ได้คิดว่าจะโสดอีกต่อไป หลังจากเรียนจบเธอตั้งใจจะมีแฟนคนแรกให้ได้

นามสกุลมหานครของฟ้ารดาอาจฟังดูยิ่งใหญ่เสมือนเป็นนามสกุลของผู้มีเชื้อมีสาย ไฮโซไฮซ้อ อะไรทำนองนั้น แต่ไม่ใช่เลยนามสกุลนี้พ่อของเธอตั้งตามที่หมอดูแนะนำมา ทุกคนคงรู้สึกขำ แต่อย่าเพิ่งขำไป พ่อเธอไม่ได้งมงายแต่เรื่องแบบนี้ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ การเปลี่ยนนามสกุลทำให้เกิดเหตุการณ์ไม่น่าเชื่อขึ้นอย่างมากมาย พอพ่อเธอเปลี่ยนนามสกุลปุ๊บแม่เธอก็ท้องเธอปั๊บหลังจากคิดว่าไม่น่าจะท้องได้อีกแล้ว หลังจากนั้นกิจการร้านทองของที่บ้านก็ขยายใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ จะว่าไปเธอเองก็ชอบนามสกุลของตัวเองเหมือนกัน เพราะว่ามันฟังดูยิ่งใหญ่อย่างที่บอกนั่นแหละ “ฟ้ารดา มหานคร” เวลาใครเรียกชื่อเธอเธอก็แสนจะภูมิใจ พ่อกับแม่ของฟ้ารดาเชื่อเรื่องหมอดูมาก ทำตามทุกอย่างที่หมอดูแนะนำ ทำให้กิจการร้านทองขยายได้ถึงสี่สาขาเพียงไม่นาน ซึ่งในอนาคตฟ้ารดาต้องดูแลทุกสาขาเพราะเธอเป็นทายาทเพียงคนเดียว

ฟ้ารดาเรียนจบคณะโบราณคดี แม้แต่คณะที่เธอเรียนหมอดูก็เป็นคนแนะนำ ต้องให้เครดิตหอดูกับเรื่องนี้ เพราะหมอดูเลือกคณะได้ตรงใจเธอมาก เธอเลือกเรียนตามที่หมอดูแนะนำเพราะเป็นคณะที่เธอตั้งใจจะเรียนอยู่ก่อนแล้ว เธอเลยสนุกกับการเรียนมาก เชื่อไหมถ้าเธอขอเรียนคณะนี้เอง พ่อกับแม่ของเธอคงไม่ยอมให้เรียนแน่ ๆ แต่พอหมอดูทักปุ๊บ เธอก็ได้ไฟเขียวจากพ่อและแม่ปั๊บ

ตอนนี้เธอกำลังจะเข้ารับตำแหน่งผู้บริหารร้านทองสาขาที่สี่ เพราะเรียนจบแล้ว แต่ก่อนเธอจะไปสวมบทเป็นผู้บริหารสาวแสนสวย วันนี้เธอขอพ่อกับแม่ไปเที่ยวฉลองเรียนจบที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยากับเพื่อน ๆ ก่อน การไปเที่ยวครั้งนี้เป็นการทิ้งทวนหรือเรียกว่าการอำลาชีวิตนักศึกษาสาวคณะโบราณคดีของเธอและเพื่อน ๆ พวกเธอตั้งใจจะไปถ่ายรูปสวย ๆแนวย้อนยุคตามโบราณสถานต่าง ๆ ที่พวกเธอชื่นชอบและประทับใจ เพื่อเก็บเป็นที่ระลึก ซึ่งตอนนี้เธอและเพื่อน ๆ พร้อมออกเดินทางไปผจญภัยยังอยุธยาแล้ว

“ขอโทษทีนะทุกคน ฟ้าตื่นสายไปหน่อย”

ฟ้ารดาเดินลงมาจากชั้นบนพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เธอกล่าวขอโทษเพื่อน ๆ ที่ตอนนี้กำลังอิ่มหนำสำราญกับอาหารฝีมือแม่ของเธออยู่ แต่ละคนตั้งใจกินมากไม่มีใครเงยหน้ามามองเธอเลย

“ไม่เป็นไรหรอกฟ้า พวกเรากำลังอร่อยกับมื้อเช้าเลย อร่อยทุกอย่างเลยนะ ขอบคุณแม่มากนะคะที่เตรียมอาหารเช้าไว้เผื่อพวกหนูด้วย”

เพื่อน ๆ ของฟ้ารดาพนมมือไหว้สวย ๆ จนแม่ของเธอยิ้มไม่หุบ ท่านรับไหว้ทุกคนแทบไม่ทัน ท่านภูมิใจในความสวยและเสน่ห์ปลายจวักของตัวเองมาก

“อร่อยก็ทานเยอะ ๆ นะลูก ฟ้าก็เหมือนกันรีบทานเลยนะ เพื่อน ๆ จะอิ่มกันแล้ว ตื่นสายตลอดเลยเราน่ะ หัดทำอะไรให้มันได้ดั่งใจแม่บ้าง แม่มีลูกสาวนะ สิ่งที่แม่คิดคือลูกสาวแม่ต้องสวย น่ารัก เรียบร้อย ช่วยสายฝันให้แม่บ้างเถอะ”

แม่ของฟ้ารดาบ่นเธอเสียยกใหญ่ นอกจากความสวย และฝีมือการทำอาหารที่สืบทอดมาจากมารดาแล้ว ส่วนอื่น ๆ ฟ้ารดาไม่มีอะไรเหมือนนางเลย เธอตื่นสาย และไม่มีความเรียบร้อยเอาเสียเลย นิสัยก็แสนจุซุกซนทโมนเหมือนผู้ชาย นั่นเพราะเธอได้พ่อมาเต็ม ๆ นั่นเพราะของเธอตามใจเธอซะจนเธอเป็นแบบนี้

หลังจากรับประทานมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว ฟ้ารดา และเพื่อนของเธอก็พร้อมออกเดินทาง

“แม่คะ ฟ้ากับเพื่อน ๆ ไปก่อนนะคะ”

ทุกคนกล่าวลาแม่ของฟ้ารดา ก่อนจะขึ้นไปนั่งบนรถ โดยเพื่อนของเธอเป็นคนขับ ส่วนเธอนั่งหน้าข้าง ๆ คนขับคอยบอกทาง

“เดินทางปลอดภัยนะลูก เที่ยวให้สนุก แล้วอย่าลืมถ่ายรูปมาอวดแม่ด้วยนะลูก

“ค่ะแม่ พวกเราไปก่อนนะคะ บายค่ะ”

นางรดาภาผู้เป็นแม่ของช่อฟ้า ยืนโบกมือลาฟ้ารดาและเพื่อน ๆ กระทั่งรถขับออกไปไกลจนลับตา นางได้แต่ยิ้มออกมาคิดภายในใจว่าตอนนี้ลูกสาวของนางกำลังก้าวไปอีกก้าว ฟ้ารดากำลังจะเป็นผู้ใหญ่ ต้องเรียนรู้งาน และธุรกิจของครอบครัวต่อจากคุณก้องเกียรติสามีของนาง นางได้แต่หวังว่าลูกสาวของนางจะมีความสุขกับเส้นทางชีวิตไม่ว่าอย่างไร นางพร้อมจะอยู่เคียงข้างฟ้ารดาเสมอ