ทายาทอัลฟ่า หัวใจที่ถูกปฏิเสธ

ฉันกับเบน สามีของฉัน เราเคยเป็นคู่รักที่เจิดจรัสที่สุดในกรุงเทพฯ แต่ชีวิตแต่งงานที่สมบูรณ์แบบของเราเป็นเรื่องโกหก เราไม่มีลูกเพราะภาวะทางพันธุกรรมที่หายากซึ่งเขาอ้างว่าจะคร่าชีวิตผู้หญิงทุกคนที่อุ้มท้องลูกของเขา

เมื่อพ่อของเขาที่กำลังจะตายเรียกร้องทายาท เบนก็เสนอทางออก นั่นคือการอุ้มบุญ ผู้หญิงที่เขาเลือก อารยา เป็นเวอร์ชันที่สาวกว่าและสดใสกว่าฉัน

ทันใดนั้น เบนก็ยุ่งอยู่กับเธอตลอดเวลา เขาพลาดวันเกิดของฉัน เขาลืมวันครบรอบของเรา ฉันพยายามจะเชื่อเขา จนกระทั่งฉันบังเอิญได้ยินเขาสารภาพกับเพื่อนๆ ที่งานปาร์ตี้

“กับเคท... มันคือความผูกพันลึกซึ้ง แต่กับอารยา... มันคือไฟ มันคือความเร่าร้อน”

เขากำลังวางแผนจัดงานแต่งงานลับๆ กับเธอที่ทะเลสาบโคโม่ ในวิลล่าหลังเดียวกับที่เขาเคยสัญญาไว้กับฉัน เขากำลังจะมอบครอบครัว ชีวิต ทุกสิ่งที่เขาปฏิเสธฉัน โดยใช้คำโกหกเป็นข้ออ้าง

การทรยศหักหลังมันสมบูรณ์แบบจนรู้สึกเหมือนถูกกระแทกอย่างจัง

เมื่อเขากลับมาบ้านในคืนนั้น โกหกว่าไปทำงานต่างจังหวัด ฉันยิ้มและสวมบทบาทภรรยาที่รัก เขาไม่รู้ว่าฉันได้ยินทุกอย่างแล้ว เขาไม่รู้ว่าในขณะที่เขากำลังวางแผนชีวิตใหม่ของเขา ฉันก็ได้วางแผนการหนีของฉันไว้แล้ว และแน่นอนว่าเขาไม่รู้ว่าฉันเพิ่งโทรหาบริการที่เชี่ยวชาญเรื่องเดียว นั่นคือการทำให้คนหายตัวไป

บทที่ 1

มุมมองของเคท:

คำโกหกนั้นช่างสวยงาม ฉันยอมรับเลย เบนสร้างมันขึ้นมาด้วยความใส่ใจแบบเดียวกับที่เขาใช้บริหารบริษัทข้ามชาติของเขา ‘ฝูงจันทราเงิน’

“แม่ของพี่เสียตอนคลอดพี่ เคท” เขาเคยบอกฉันเมื่อหลายปีก่อน เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นสะเทือนไปถึงกระดูก มือใหญ่และอบอุ่นของเขากุมมือฉันไว้ “ตระกูลรัตนภาคิน... ต้องคำสาป เทพีจันทราเอาแม่ของพี่ไปเพื่อแลกกับความแข็งแกร่งในฐานะอัลฟ่าของพี่ มันหมายความว่าพี่จะไม่มีวันพบคู่แท้ของตัวเองได้ เพราะพันธะนั่นจะฆ่าเธอ”

ฉันเชื่อเขา ฉันรักเขา ฉันก็เลยเชื่อเขา

ฉันกดความปรารถนาของตัวเองที่จะมีสายใยแห่งโชคชะตานั้นไว้ สายใยที่หมาป่าตัวเมียทุกตนใฝ่ฝันถึง สายใยที่วิญญาณของคุณจะเข้ากันได้พอดีเหมือนกุญแจโบราณที่พบคู่ของมัน ฉันยอมรับบทบาท “คู่พันธสัญญา” ของเขา คู่ทางการเมือง ลูน่าในอนาคตแค่ในนามแต่ไม่ใช่ในจิตวิญญาณ ฉันเป็นเครื่องประดับที่สมบูรณ์แบบและสง่างามสำหรับซีอีโออัลฟ่าผู้ทรงอำนาจ

คืนนี้ คำโกหกที่สวยงามเริ่มคลี่คลาย

เราอยู่ในห้องทำงานของพ่อเขา อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหนังเก่าและความไม่พอใจ ท่านผู้เฒ่ารัตนภาคิน ชายผู้มีใบหน้าที่เป็นแผนที่แห่งการตัดสินใจอันโหดร้าย จ้องมองเบนจากอีกฟากของโต๊ะไม้โอ๊กขนาดมหึมา

“พลังชีวิตของแกกำลังถดถอย เบน” ท่านผู้เฒ่าพูด เสียงแหบห้าว “ข้ารู้สึกได้ ฝูงก็รู้สึกได้ ฝูงนี้ต้องการทายาท สายเลือดต้องการทายาท แกมีเวลาจนถึงคืนจันทร์สีเลือดครั้งหน้าที่จะเสนอชื่อทายาท ไม่อย่างนั้นข้าจะส่งต่อตำแหน่งอัลฟ่าให้ลูกพี่ลูกน้องของแก”

คำขู่นั้นแขวนอยู่ในอากาศ หนักอึ้งและน่าอึดอัด

เบนไม่สะทกสะท้าน “ผมมีทางออกแล้วครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและเยือกเย็น “พิธีกรรมหลอมโลหิต มันเป็นวิธีโบราณ แต่มันจะรับประกันความบริสุทธิ์ของสายเลือด มันคือ... รูปแบบหนึ่งของการอุ้มบุญ”

ลมหายใจของฉันสะดุด เขาไม่ได้ปรึกษาเรื่องนี้กับฉัน

“มันจะเป็นไปเพื่อการสืบทอดของฝูงเท่านั้น” เขาเสริม ในที่สุดก็เหลือบมองมาที่ฉัน ดวงตาของเขาซึ่งปกติเป็นสีน้ำผึ้งอุ่นๆ กลับดูห่างเหิน

โอเมก้าที่เขาเลือกชื่ออารยา เธอมาจากฝูงเล็กๆ ที่กำลังดิ้นรน และเธอดูเหมือนฉันในเวอร์ชันที่สาวกว่าและบอบบางกว่าอย่างน่าใจหาย

“พี่ต้องช่วยเธอปรับตัวให้เข้ากับพลังอัลฟ่าของพี่” เบนอธิบายในวันต่อๆ มา “พิธีกรรมจะหนักหนาสำหรับเธอ มันเป็นหน้าที่ของพี่ที่จะต้องแน่ใจว่าเธอพร้อม”

“หน้าที่” ของเขาเริ่มเกี่ยวข้องกับการใช้เวลายามเย็นอันยาวนานที่อพาร์ตเมนต์ส่วนตัวของเธอ จากนั้นก็กลายเป็นทั้งคืน

วันเกิดของฉันผ่านมาและผ่านไป งานฉลองใหญ่ที่เขาเคยสัญญาไว้ถูกยกเลิกด้วยข้อความสั้นๆ ที่แสดงความขอโทษ *อารยามีปฏิกิริยาเชิงลบต่อพลังของพี่ พี่ต้องทำให้เธอคงที่*

ในวันครบรอบการผูกพันธะของเรา ฉันรอทั้งคืน นาฬิกาเดินผ่านเที่ยงคืนไปแล้ว ทันทีที่ฉันกำลังจะยอมแพ้ เสียงกระซิบก็ดังขึ้นผ่านกระแสจิตของเรา การเชื่อมต่อทางจิตที่คู่ผูกพันธะทุกคู่มีร่วมกัน

*สุขสันต์วันครบรอบนะ เคท*

แค่นั้น ไม่มีอารมณ์ ไม่มีการปรากฏตัว มีเพียงคำพูดในหัวของฉันจากที่ไกลๆ

คืนนี้ คำโกหกแหลกสลายอย่างสิ้นเชิง

ฉันกำลังขับรถกลับจากการประชุมการกุศลเมื่อกลุ่มโร้กเล็กๆ—หมาป่าไร้ฝูง ดุร้าย—ซุ่มโจมตีรถของฉันบนถนนเปลี่ยว กลิ่นเหม็นของพวกมัน ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างความสิ้นหวังที่เปรี้ยวจัดและความบ้าคลั่ง คลุ้งไปในอากาศ ฉันสู้กับพวกมัน กรงเล็บของฉันฉีกกระชากเนื้อหนัง หมาป่าในตัวฉันผงาดขึ้นพร้อมกับเสียงคำราม มันเป็นเรื่องยุ่งเหยิง แต่ฉันเป็นคู่ของอัลฟ่า ฉันไม่ได้อ่อนแอ

เมื่อฉันจัดการเสร็จ รถของฉันก็พังยับเยินและฉันก็เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน ฉันเอื้อมมือหาเบนผ่านสายใยของเรา

*เบน ฉันต้องการคุณ ฉันถูกทำร้าย*

ความเงียบ

*เบน ได้โปรด! คุณอยู่ที่ไหน?*

ความเงียบเป็นสิ่งจับต้องได้ เป็นกำแพงเย็นยะเยือกในใจฉัน เขาบล็อกฉัน

ฉันเดินกะเผลกไปอีกสองไมล์สุดท้ายกลับบ้าน หัวใจของฉันเป็นก้อนหินที่เย็นและหนักอึ้งในอก ขณะที่ฉันเข้าใกล้เพนต์เฮาส์ของเรา กลิ่นอื่นก็ปะทะเข้ามาในอากาศยามค่ำคืน มันหอมหวาน หวานจนเลี่ยน ฟีโรโมนของหมาป่าตัวเมีย และมันไม่ใช่ของฉัน

ฉันพบพวกเขาที่นอกคลับส่วนตัวของฝูง ฉันไม่เห็นพวกเขา แต่การปิดกั้นทางจิตของเบนคงจะหลุดไปชั่วขณะ ความคิดที่เล็ดลอดออกมา คำโอ้อวดที่ตั้งใจส่งให้เบต้าของเขากระแทกเข้ามาในใจฉันด้วยแรงปะทะทางกายภาพ

*เคทคือส่วนที่พอดีกับจิตวิญญาณของพี่ เป็นท่าเรือที่สงบนิ่ง แต่อารยา... อารยาคือไฟป่าที่หมาป่าของพี่ปรารถนา*

ขาของฉันแทบทรุด ไฟป่า

เขากำลังวางแผนพิธีผูกพันธะลับๆ ให้กับเธอ ที่ลานศักดิ์สิทธิ์ของเทพีจันทรา สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เขาเคยสัญญาว่าจะพาฉันไป

มือของฉันสั่นขณะที่หยิบโทรศัพท์ออกมา เบนบอกฉันว่าเขาจะออกไปตรวจชายแดนทางเหนือคืนนี้ แต่การแจ้งเตือนก็สว่างขึ้นบนแท็บเล็ตที่ซิงค์กับเขาซึ่งฉันยังคงมีอยู่ในกระเป๋า ข้อความจากอารยา

“รอเดทคืนนี้ไม่ไหวแล้ว! ฉันเลือกชุดที่เพอร์เฟกต์ไว้แล้ว <3”

หัวใจของฉันไม่ได้แตกสลาย มันแค่หยุดเต้น มันกลายเป็นน้ำแข็ง แล้วก็กลายเป็นผุยผง

ฉันไม่ได้กลับบ้าน ฉันหันรถกลับและขับไปยังส่วนหนึ่งของเมืองที่ฝูงแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอยู่จริง ฉันเดินขึ้นไปที่ประตูที่ไม่โดดเด่นซึ่งมีเครื่องหมายพระจันทร์เสี้ยวจางๆ เพียงดวงเดียว

ป้ายเขียนว่า “สถานศักดิ์สิทธิ์แห่งเงา”

นี่คือสถานที่ที่คุณจะไปเมื่อคุณต้องการที่จะหายตัวไป และคืนนี้ ฉันตระหนักว่านั่นคือสิ่งที่ฉันต้องทำอย่างแท้จริง

---