บทที่ 1
ตอนที่01ใครนอนกับเธอ
ประตูค่อยๆถูกเปิดออกอย่างช้าๆ
ในบ้านมืดสลัวแสงจันทร์อันเยือกเย็นทะลุผ่านหน้าต่างทอดหล่นไปบนเตียงใหญ่ร่างบางเล็กๆร่างหนึ่งกำลังนอนหันขดตัวคุดคู้หลับอยู่
ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าประตูประมาณห้าวินาทีจึงค่อยปิดประตูแล้วเดินเข้ามาในบ้านยื่นมือไปถือถ้วยแก้วบนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาดูในแก้วยังมีนมที่เย็นชืดไปแล้วเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง
มือหนาวางแก้วน้ำลงมีช่วงพริบตาหนึ่งที่ชายหนุ่มลังเลอยากจะหนีออกไปทว่าพอเห็นผู้หญิงคนนั้นกำลังหลับลึกหายใจบางเบาริมฝีปากยกยิ้มขึ้นเบาๆสุดท้ายเขาก็ตัดสินใจอยู่ต่อ
มือหนาปลดกระดุมชุดนอนทีละเม็ดทีละเม็ดเผยให้เห็นปราการกีดกันเล็กจิ๋วบนร่างค่อยๆเปิดผ้าห่มบนเตียงอย่างเบาๆเอนกายลงในจมูกเต็มไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นจากแชมพูของหญิงสาวมือหนายื่นไปลูบหน้าของหญิงสาวนุ่มนวลขนาดนั้นเนียนละเอียดงดงามจนไม่มีที่ติเลยสักนิด
ในที่สุดเวลานี้สติและการความคุมตัวเองของเขาก็แตกละเอียดและพังทลายลงพลิกร่างขึ้นคร่อมร่างเล็กของหญิงสาวแทบจะอดใจไม่ไหวที่จะบดจูบลงไปบนริมฝีปากของหญิงสาวริมฝีปากนุ่มนิ่มนั้นรสชาติเหมือนกับที่คิดฝันเอาไว้เลยราวกับเยลลี่สตรอเบอร์รี่หลันซินที่กำลังหลับลึกอยู่เดิมทีนั้นสามารถผลักออกได้
“เจ็บ โล่เหวิน ฉันเจ็บ.........”หญิงสาวฟุบหน้าลงบนที่นอนเสียงร้องเหมือนกับแมวน้อย
ชายหนุ่มที่ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นเล็กๆนี้แล้วปากที่กำลังขยับก็หยุดชะงักทว่าเมื่อพอการกระทำเบาลงความแข็งกร้างวก็ลดลงทั้งยังโอบกอดแนบแน่นต่างไม่ยอมให้โอกาสหญิงสาวพลิกตัวกลับมา
ผู้ชายคนนี้นี่จริงๆเลยแต่งงานกันมาได้หนึ่งเดือนกว่าก็ยังไม่เคยเข้าหอกับตัวเองเลยสักครั้งก็ยังกังวลว่าร่างกายจะป่วยอะไรรึเปล่าพอมาดูตอนนี้คงเป็นเพราะเธอคิดมากไปไม่รู้ว่าแขนหรือเอวของเขาอันไหนจะแรงเยอะกว่ากันถึงได้ขยี้เธอซะขนาดนี้
ในที่สุด........ชายหนุ่มก็เสร็จสมอารมณ์หมาย
หลันซินที่ทนไม่ไหวก็สลบหลับไปเรียบร้อยแล้ว
แม้ในห้องจะมืดสลัวทว่าก็ยังมองเห็นหยดเลือดสีแดงนิดหน่อยเปรอะเปื้อนบนผู้ปูที่นอนขาวสะอาดอารมณ์ยังครุกกรุ่นอยู่ในสายตาชายหนุ่มมือหนาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมชายหนุ่มเอื้อมมือมาลากผ่านทำให้เธอขมวดคิ้วขึ้นมือหนายื่นมาลูบเบาที่ริมฝีปากบางพลิกกายคร่อมพลางจะจูบอีกครั้งทว่าครั้งนี้ไม่ได้ทำลงไปจิตใต้สำนึกกบอกเขาว่าควรไปได้แล้ว
รุ่งสางโล่เหวินผลักประตูห้องนอนเปิดออกในห้องยังมีกลิ่นอายของความวุ่นวายเมื่อคืนหญิงสาวบนเตียงหลับใหลหลับเหมือนตอนก่อนหน้าไม่รู้เลยว่าสามีของเธอออกไปไม่ได้กลับมาทั้งคืน
โล่เหวินเปลี่ยนไปใส่ชุดนอนแล้วขึ้นเตียงเห็นช่วงกระดูกไหปลาร้าและแขนเต็มไปด้วยรอยช้ำจ้ำสีน้ำเงินแดงในใจกลับมีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นมือเบาราวกับมือผีค่อยๆลูบสัมผัสร่องรอยเหล่านั้นให้เห็นได้ชัดขึ้น
ขนตาของหลันซินสั่นไหวเบาๆค่อยๆตื่นขึ้นมองเห็นโล่เหวินนั่งอยู่บนเตียงแก้มก็แดงขึ้นสีระเรื่อแล้วเอ่ยถามเสียงเบา
“ที่รักคุณตื่นแล้ว”
