ความรักก็เหมือนสัตว์ร้าย ความเกลียดก็เหมือนกรงขัง

สามีของฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญการฝึกสัตว์ที่มีชื่อเสียงระดับโลก เขาดูแลสวนสัตว์แปลกใหม่ที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก สัตว์ดุร้ายแค่ไหนก็เชื่องอย่างแมวเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา

แต่ในวันที่เขาพาลูกชายไปเที่ยวสวนสัตว์ สิงโตที่เขารักที่สุดกลับพุ่งออกจากกรงและกลืนลูกชายของเราเข้าไปทั้งตัว

ในห้องเก็บศพ ฉันกอดร่างลูกชายที่บาดเจ็บและร้องไห้จนหมดแรง แต่เขากลับรีบกลับไปสวนสัตว์ในคืนนั้นเพื่อปลอบสิงโตที่ตกใจ "รั่วรั่ว เจ้าเล็กปกติแล้วมันเชื่องมาก

ครั้งนี้มันเป็นเหตุสุดวิสัย" "แต่ละคนมีวาสนาของตัวเอง ฉันก็เสียใจมาก แต่เมื่อคนที่รักจากไป เราต้องเดินหน้าต่อ"

จนกระทั่งฉันเห็นในกล้องวงจรปิดว่าเขากอดผู้จัดการสาวคนใหม่อย่างเบา ๆ

และปลอบใจว่า "เสี่ยวหรู ไม่ใช่ความผิดของเธอที่ไม่แจ้งซ่อมกรงที่เสียหาย สวนสัตว์ทุกคนมีความเสี่ยงที่จะบาดเจ็บ เพียงแค่ปีนี้โชคร้ายเท่านั้น"

ในตอนนั้น เลือดในกายฉันก็แข็งตัวขึ้นทันที

สุดท้ายคนที่ทำให้ลูกชายตายคือพ่อที่เขาชื่นชมที่สุด

ฉันปิดกล้องวงจรปิดและบริจาคสิงโตที่เขาภูมิใจให้กับสวนสัตว์แห่งชาติฟรี

จากนั้นฉันส่งภาพลูกชายที่เสียชีวิตให้พี่ชายที่มีอิทธิพล "ให้พวกเขาชดใช้กรรม"

ข่าวการบริจาคเพิ่งออกไป โทรศัพท์ก็ส่งเสียงดัง "ซูหยู่! เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือ? บัตรเชิญทัวร์รอบโลกก็ส่งไปแล้ว เธอบริจาคเจ้าเล็กไป? ถ้าไม่มีมัน ใครจะมาดูสวนสัตว์ที่พังนี้?" "ลูกตายเธอเสียใจ

แต่เกี่ยวอะไรกับฉัน? นั่นเป็นโชคร้ายของเขาเอง! เธอไม่มีสิทธิ์มาลงกับฉันและซวงซวง" "ให้เวลา 24 ชั่วโมง ถอนการบริจาค มิฉะนั้นจะหย่า!"

หลังจากตะโกนเสร็จ เจียงเช่อก็วางสายด้วยความโมโห ฉันกำโทรศัพท์ไว้

น้ำตาไหลอย่างเงียบ ๆ ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเขาจะขู่หย่ากับฉันเสมอ และทุกครั้งฉันจะยอมแพ้ แต่วันนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยแล้ว

เจียงเช่อชื่นชอบสัตว์มาตั้งแต่เด็ก เป็นคนที่ทุกคนมองว่าแปลก ถูกกลั่นแกล้งมาตลอด และครั้งหนึ่งโดนทำร้ายจนตาบอด

ฉันที่ออกไปเที่ยวได้ช่วยเขาไว้ทัน และรู้สึกสงสารใช้ทรัพยากรของตัวเองหากระจกตาให้เขาเพื่อให้เขาสามารถทำตามความฝันได้

หลังจากที่เขามองเห็นอีกครั้ง เขาก็รู้สึกขอบคุณฉันมากและสารภาพรักถึง 99 ครั้ง เขาได้ดูแลสัตว์ทั้งวันทั้งคืน จนเมื่อเปิดสวนสัตว์ขึ้นมา ครอบครัวของฉันถึงยอมให้เขาแต่งงานกับฉัน

หลังแต่งงาน เขาถูกวินิจฉัยว่ามีปัญหาสุขภาพ ไม่มีลูกได้อย่างธรรมชาติ

ฉันไม่ยอมแพ้ พยายามทำเด็กหลอดแก้วถึงเจ็ดปี ฉีดยาจนท้องเขียวม่วง

จนในที่สุดก็มีข่าวดีเรื่องตัวอ่อนฝังในมดลูก

วันที่ลูกเกิด เขาดีใจมาก จับท้องฉันร้องไห้หัวเราะ

สาบานว่าจะดูแลเราดี

ในช่วงเวลานั้นเรามีความสุขจริง ๆ จนกระทั่งอู๋ซวงปรากฏตัวขึ้น

ฉันเช็ดน้ำตาเตรียมส่งวิดีโอจากกล้องวงจรปิดไปออนไลน์

แต่หน้าจอโทรศัพท์กลับดำสนิท มีคนลบวิดีโอสำคัญนั้นไปแล้ว

แต่ฉันกลับได้รับข้อความวิดีโอที่ทำให้ฉันโกรธจนตัวสั่น

"คุณหญิง คุณยังโอเคไหม?" ผู้ดูแลถามอย่างห่วงใย

ฉันสูดลมหายใจลึก "ไปที่สวนสัตว์เดี๋ยวนี้ กล้องวงจรปิดต้องกู้คืน"

พอรถเลี้ยวเข้ามาในสวนสัตว์ ฉันก็เห็นฝูงชนจำนวนมากถือป้ายด่าเสียงดังลั่น

คนหลายสิบคนยกป้ายที่เขียนว่า "คืนงานให้ฉัน" "เจ้าของทุนออกไป" หัวใจฉันจมลงทันที

เจียงเช่อยืนอยู่ที่สูงสุดในชุดสูทดูเหมือนเสียใจอย่างมาก ข้าง ๆ เขามีอู๋ซวง

ผู้จัดการสาวยืนอยู่ น้ำตาคลอเบ้า "จอดรถ" ฉันบอกผู้ดูแล "ลุงจาง พาคนงานผ่านช่องทางพนักงานไปกู้คืนกล้องวงจรปิด ฉันจะไปดู"

พอฉันลงจากรถ

ใบผักเน่าก็ถูกโยนใส่ไหล่ฉัน "นี่แหละ เธอคือผู้หญิงร้ายกาจที่ต้องการปิดสวนสัตว์!" หญิงวัยกลางคนที่หน้าโหดชี้ฉันแน่น "เศรษฐีใจดำ ลูกตัวเองเกิดเรื่องก็อยากให้ทุกคนพลอยซวยไปด้วย!"

ฝูงคนที่โกรธแค้นถาโถมเข้ามาหาฉัน

ทุกคนเป็นญาติของเจียงเช่อ ไม่แปลกใจที่สัตว์หลายตัวป่วย

เพราะเขาไล่พนักงานเลี้ยงสัตว์ขั้นสูงของฉันออกและให้ตำแหน่งนั้นกับญาติของเขา

เจียงเช่อยู่บนที่สูงและยิ้มเยาะเล็กน้อย ไม่มีทีท่าว่าจะช่วยฉันเลย

แต่ก่อนฉันสร้างสวนสัตว์นี้เพื่อให้เขามีงานและที่พึ่ง

ไม่ต้องกังวลว่าตัวเองจะไม่คู่ควรกับฉัน

ยังใช้พี่น้องในวงการมืดทั่วโลกนำสัตว์หายากมาให้ และให้ผู้ฝึกสัตว์ชั้นนำดูแลเบื้องหลัง

เขาคิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์พิเศษ แต่ไม่รู้ว่าสัตว์ดุร้ายที่เขาอ้างว่าฝึกไว้ ถูกทีมมืออาชีพเตรียมไว้แล้ว

ตอนนี้เจียงเช่อกลายเป็นผู้ฝึกสัตว์ระดับโลก สวนสัตว์ก็กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ เขาคิดว่าสวนสัตว์มีชื่อเสียงได้เพราะตัวเอง

และดูถูกฉันที่เป็นเจ้าของเบื้องหลัง ยังใช้เงินของฉันจ้างอู๋ซวงมาเป็นชู้

แต่เขาไม่รู้ว่ามีสัตว์ตายไปกี่ตัว เพราะพี่ชายของฉันมักจะนำสัตว์ใหม่มาเติมให้ตลอด

คนอื่นคิดว่าฉันจะไม่กล้าทิ้งเจียงเช่อที่เป็นแหล่งรายได้

แต่พวกเขาไม่รู้ว่า ความสำเร็จของเจียงเช่อมาจากการให้ของฉัน

ถ้าไม่มีฉัน เขาก็ไม่มีอะไรเลย

"ทุกคนใจเย็น ๆ" ฉันพูดเสียงดัง "สวนสัตว์จะไม่ปิด เพียงแค่..." "พูดบ้าอะไร!"

ลูกพี่ลูกน้องของเจียงเช่อวิ่งออกมาจากฝูงชน "พี่ชายบอกแล้วว่า นังบ้าคนนี้จะบริจาคสวนสัตว์! แล้วพวกเราจะทำยังไงกับหนี้บ้านหนี้รถ? ค่าเรียนลูกจะทำยังไง? ถึงสวนสัตว์จะเป็นแค่ธุรกิจเล็กๆ สำหรับครอบครัวคุณ แต่สำหรับพวกเรามันคือการเลี้ยงชีพ!"

คำพูดนี้ทำให้ความวุ่นวายกลายเป็นการจลาจลทันที

แม้แต่มีคนผลักฉันจนเซถอยไปชนรั้ว

ตอนนั้นเองเจียงเช่อถึงจะเข้ามาขวางหน้าฉัน