สามีของฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญการฝึกสัตว์ที่มีชื่อเสียงระดับโลก เขาดูแลสวนสัตว์แปลกใหม่ที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก สัตว์ดุร้ายแค่ไหนก็เชื่องอย่างแมวเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา
แต่ในวันที่เขาพาลูกชายไปเที่ยวสวนสัตว์ สิงโตที่เขารักที่สุดกลับพุ่งออกจากกรงและกลืนลูกชายของเราเข้าไปทั้งตัว
ในห้องเก็บศพ ฉันกอดร่างลูกชายที่บาดเจ็บและร้องไห้จนหมดแรง แต่เขากลับรีบกลับไปสวนสัตว์ในคืนนั้นเพื่อปลอบสิงโตที่ตกใจ "รั่วรั่ว เจ้าเล็กปกติแล้วมันเชื่องมาก
ครั้งนี้มันเป็นเหตุสุดวิสัย" "แต่ละคนมีวาสนาของตัวเอง ฉันก็เสียใจมาก แต่เมื่อคนที่รักจากไป เราต้องเดินหน้าต่อ"
จนกระทั่งฉันเห็นในกล้องวงจรปิดว่าเขากอดผู้จัดการสาวคนใหม่อย่างเบา ๆ
และปลอบใจว่า "เสี่ยวหรู ไม่ใช่ความผิดของเธอที่ไม่แจ้งซ่อมกรงที่เสียหาย สวนสัตว์ทุกคนมีความเสี่ยงที่จะบาดเจ็บ เพียงแค่ปีนี้โชคร้ายเท่านั้น"
ในตอนนั้น เลือดในกายฉันก็แข็งตัวขึ้นทันที
สุดท้ายคนที่ทำให้ลูกชายตายคือพ่อที่เขาชื่นชมที่สุด
ฉันปิดกล้องวงจรปิดและบริจาคสิงโตที่เขาภูมิใจให้กับสวนสัตว์แห่งชาติฟรี
จากนั้นฉันส่งภาพลูกชายที่เสียชีวิตให้พี่ชายที่มีอิทธิพล "ให้พวกเขาชดใช้กรรม"
ข่าวการบริจาคเพิ่งออกไป โทรศัพท์ก็ส่งเสียงดัง "ซูหยู่! เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือ? บัตรเชิญทัวร์รอบโลกก็ส่งไปแล้ว เธอบริจาคเจ้าเล็กไป? ถ้าไม่มีมัน ใครจะมาดูสวนสัตว์ที่พังนี้?" "ลูกตายเธอเสียใจ
แต่เกี่ยวอะไรกับฉัน? นั่นเป็นโชคร้ายของเขาเอง! เธอไม่มีสิทธิ์มาลงกับฉันและซวงซวง" "ให้เวลา 24 ชั่วโมง ถอนการบริจาค มิฉะนั้นจะหย่า!"
หลังจากตะโกนเสร็จ เจียงเช่อก็วางสายด้วยความโมโห ฉันกำโทรศัพท์ไว้
น้ำตาไหลอย่างเงียบ ๆ ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเขาจะขู่หย่ากับฉันเสมอ และทุกครั้งฉันจะยอมแพ้ แต่วันนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยแล้ว
เจียงเช่อชื่นชอบสัตว์มาตั้งแต่เด็ก เป็นคนที่ทุกคนมองว่าแปลก ถูกกลั่นแกล้งมาตลอด และครั้งหนึ่งโดนทำร้ายจนตาบอด
ฉันที่ออกไปเที่ยวได้ช่วยเขาไว้ทัน และรู้สึกสงสารใช้ทรัพยากรของตัวเองหากระจกตาให้เขาเพื่อให้เขาสามารถทำตามความฝันได้
หลังจากที่เขามองเห็นอีกครั้ง เขาก็รู้สึกขอบคุณฉันมากและสารภาพรักถึง 99 ครั้ง เขาได้ดูแลสัตว์ทั้งวันทั้งคืน จนเมื่อเปิดสวนสัตว์ขึ้นมา ครอบครัวของฉันถึงยอมให้เขาแต่งงานกับฉัน
หลังแต่งงาน เขาถูกวินิจฉัยว่ามีปัญหาสุขภาพ ไม่มีลูกได้อย่างธรรมชาติ
ฉันไม่ยอมแพ้ พยายามทำเด็กหลอดแก้วถึงเจ็ดปี ฉีดยาจนท้องเขียวม่วง
จนในที่สุดก็มีข่าวดีเรื่องตัวอ่อนฝังในมดลูก
วันที่ลูกเกิด เขาดีใจมาก จับท้องฉันร้องไห้หัวเราะ
สาบานว่าจะดูแลเราดี
ในช่วงเวลานั้นเรามีความสุขจริง ๆ จนกระทั่งอู๋ซวงปรากฏตัวขึ้น
ฉันเช็ดน้ำตาเตรียมส่งวิดีโอจากกล้องวงจรปิดไปออนไลน์
แต่หน้าจอโทรศัพท์กลับดำสนิท มีคนลบวิดีโอสำคัญนั้นไปแล้ว
แต่ฉันกลับได้รับข้อความวิดีโอที่ทำให้ฉันโกรธจนตัวสั่น
"คุณหญิง คุณยังโอเคไหม?" ผู้ดูแลถามอย่างห่วงใย
ฉันสูดลมหายใจลึก "ไปที่สวนสัตว์เดี๋ยวนี้ กล้องวงจรปิดต้องกู้คืน"
พอรถเลี้ยวเข้ามาในสวนสัตว์ ฉันก็เห็นฝูงชนจำนวนมากถือป้ายด่าเสียงดังลั่น
คนหลายสิบคนยกป้ายที่เขียนว่า "คืนงานให้ฉัน" "เจ้าของทุนออกไป" หัวใจฉันจมลงทันที
เจียงเช่อยืนอยู่ที่สูงสุดในชุดสูทดูเหมือนเสียใจอย่างมาก ข้าง ๆ เขามีอู๋ซวง
ผู้จัดการสาวยืนอยู่ น้ำตาคลอเบ้า "จอดรถ" ฉันบอกผู้ดูแล "ลุงจาง พาคนงานผ่านช่องทางพนักงานไปกู้คืนกล้องวงจรปิด ฉันจะไปดู"
พอฉันลงจากรถ
ใบผักเน่าก็ถูกโยนใส่ไหล่ฉัน "นี่แหละ เธอคือผู้หญิงร้ายกาจที่ต้องการปิดสวนสัตว์!" หญิงวัยกลางคนที่หน้าโหดชี้ฉันแน่น "เศรษฐีใจดำ ลูกตัวเองเกิดเรื่องก็อยากให้ทุกคนพลอยซวยไปด้วย!"
ฝูงคนที่โกรธแค้นถาโถมเข้ามาหาฉัน
ทุกคนเป็นญาติของเจียงเช่อ ไม่แปลกใจที่สัตว์หลายตัวป่วย
เพราะเขาไล่พนักงานเลี้ยงสัตว์ขั้นสูงของฉันออกและให้ตำแหน่งนั้นกับญาติของเขา
เจียงเช่อยู่บนที่สูงและยิ้มเยาะเล็กน้อย ไม่มีทีท่าว่าจะช่วยฉันเลย
แต่ก่อนฉันสร้างสวนสัตว์นี้เพื่อให้เขามีงานและที่พึ่ง
ไม่ต้องกังวลว่าตัวเองจะไม่คู่ควรกับฉัน
ยังใช้พี่น้องในวงการมืดทั่วโลกนำสัตว์หายากมาให้ และให้ผู้ฝึกสัตว์ชั้นนำดูแลเบื้องหลัง
เขาคิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์พิเศษ แต่ไม่รู้ว่าสัตว์ดุร้ายที่เขาอ้างว่าฝึกไว้ ถูกทีมมืออาชีพเตรียมไว้แล้ว
ตอนนี้เจียงเช่อกลายเป็นผู้ฝึกสัตว์ระดับโลก สวนสัตว์ก็กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับ 5A ของประเทศ เขาคิดว่าสวนสัตว์มีชื่อเสียงได้เพราะตัวเอง
และดูถูกฉันที่เป็นเจ้าของเบื้องหลัง ยังใช้เงินของฉันจ้างอู๋ซวงมาเป็นชู้
แต่เขาไม่รู้ว่ามีสัตว์ตายไปกี่ตัว เพราะพี่ชายของฉันมักจะนำสัตว์ใหม่มาเติมให้ตลอด
คนอื่นคิดว่าฉันจะไม่กล้าทิ้งเจียงเช่อที่เป็นแหล่งรายได้
แต่พวกเขาไม่รู้ว่า ความสำเร็จของเจียงเช่อมาจากการให้ของฉัน
ถ้าไม่มีฉัน เขาก็ไม่มีอะไรเลย
"ทุกคนใจเย็น ๆ" ฉันพูดเสียงดัง "สวนสัตว์จะไม่ปิด เพียงแค่..." "พูดบ้าอะไร!"
ลูกพี่ลูกน้องของเจียงเช่อวิ่งออกมาจากฝูงชน "พี่ชายบอกแล้วว่า นังบ้าคนนี้จะบริจาคสวนสัตว์! แล้วพวกเราจะทำยังไงกับหนี้บ้านหนี้รถ? ค่าเรียนลูกจะทำยังไง? ถึงสวนสัตว์จะเป็นแค่ธุรกิจเล็กๆ สำหรับครอบครัวคุณ แต่สำหรับพวกเรามันคือการเลี้ยงชีพ!"
คำพูดนี้ทำให้ความวุ่นวายกลายเป็นการจลาจลทันที
แม้แต่มีคนผลักฉันจนเซถอยไปชนรั้ว
ตอนนั้นเองเจียงเช่อถึงจะเข้ามาขวางหน้าฉัน
