“จือจือ อย่าทำแบบนี้เลย ทุกคนเศร้ามากที่เกิดเรื่องกับเหยียนเหยียน แต่คุณไม่ควรทำลายชีวิตของคนมากมายเพราะความโกรธชั่ววูบ”
เขากระซิบใกล้ฉัน “ฉันจัดการวิดีโอเรียบร้อยแล้ว ซวงซวงยังเด็กมาก ถ้าเธอต้องรับผิดเป็นผู้ต้องสงสัยเรื่องฆาตกรรม ชีวิตเธอจะพังทลาย ลูกชายเราหายไปแล้ว คุณจะทำให้ชีวิตของเด็กสาวที่ไม่รู้เรื่องอะไรต้องพังทลายจริงๆ หรือ?”
ฉันสะบัดมือเขาออกอย่างไม่น่าเชื่อ ตัวสั่นไปหมด “บริสุทธิ์? คุณเรียกนี่ว่าบริสุทธิ์? ลูกชายเราตาย ถูกฆาตกรรมอย่างตั้งใจ และปฏิกิริยาแรกของคุณคือไปปลอบโยนฆาตกรคนนั้น!”
ฝูงชนเงียบลงชั่วครู่ เจียงเช่อสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
แต่ก็กลับมาปกติได้อย่างรวดเร็ว “จือจือ คุณตื่นเต้นเกินไปแล้ว ไซ่ซื่อปกติอ่อนโยนมาก นี่มันแค่เรื่องที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด บางทีลูกชายอาจจะพกอะไรที่ทำให้เกิดปฏิกิริยารุนแรง คุณไม่ควร…”
“บังเอิญ?” ฉันหัวเราะเยาะ “แล้วทำไมกล้องวงจรปิดถึงถูกลบในช่วงเวลานั้น? ทำไมกรงถึงพังไม่มีใครแจ้งซ่อม? ทำไมลูกชายที่ปกติแพ้กลิ่นน้ำหอมถึงพบสารกระตุ้นที่ทำให้สิงโตคลั่ง? และทำไมผู้ดูแลของคุณอู๋ซวงถึงไปคลินิกสัตวแพทย์ในคืนก่อน ?”
ใบหน้าอู๋ซวงซีดเผือก “พอแล้ว!” เขายกเสียงขึ้นทันที หันไปทางฝูงชน “ภรรยาผมมีความเครียดมากตั้งแต่เกิดเรื่องกับลูก…”
ฉันขัดจังหวะเขา “หย่ากันเถอะ ฉันจะหาวิธีกู้ข้อมูล พรุ่งนี้เจอกันที่ศาล”
“หย่า?” เจียงเช่อเหมือนได้ยินเรื่องตลก “รุ่ยรุ่ย ครอบครัวซวี่ของคุณไม่เหมือนเดิมแล้ว พ่อแม่คุณไปต่างประเทศหลังจากธุรกิจมีปัญหา”
“คุณจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีฉัน?”
“ถ้ายังทำเรื่องวุ่นวายต่อไป ฉันมีหลายวิธีที่จะทำให้คุณเงียบ!”
จริงที่พ่อแม่ฉันไม่อยู่ในประเทศ แต่เพราะพวกเขาเจอโอกาสทางธุรกิจที่ดีกว่าในต่างประเทศ ลงทุนในโรงงานและฟาร์มหลายร้อยแห่ง
ตอนนี้ทรัพย์สินที่สะสมไว้พอให้ครอบครัวเราสบายไปอีกหลายชั่วอายุคน
และอย่าลืมพี่ๆ ที่พ่อแม่ฉันสนับสนุนตั้งแต่เด็ก
พวกเขาเป็นหัวหน้าทุกวงการและรักฉันมาก
ฉันส่งข้อความให้พวกเขาแล้ว อีกไม่นานจะมาช่วยจัดการเรื่องนี้
ฉันหัวเราะเยาะหันหลังเดินออกไป
ขณะอยู่ในรถไม่ลืมโทรศัพท์หาเจ้าของสวนสัตว์เพื่อไล่พนักงานทั้งหมดออกและเปลี่ยนเป็นคนที่มีความสามารถจริงๆ ฉันยอมให้พวกเขาเข้ามาเพราะหน้าเจียงเช่อ
แต่พวกเขากลับเชื่อฟังแต่เขาเท่านั้น
ถ้าไม่สามารถแยกแยะได้ก็ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ที่นี่อีก
แต่ฉันประเมินความเลวของเขาต่ำไป
เมื่อฉันไปที่บ้านเผาศพเพื่อรับอัฐิของเหยียนเหยียน
เจ้าหน้าที่กลับยื่นใบเซ็นรับของให้ฉัน “คุณเจียงรับไปแล้วครึ่งชั่วโมงก่อน”
ฉันจ้องลายเซ็นเจียงเช่อ เล็บจิกเข้ามือ เดินเข้าคฤหาสน์เห็นอู๋ซวงกำลังให้องุ่นเจียงเช่อ
“คืนอัฐิเหยียนเหยียนให้ฉัน” ฉันโยนเอกสารขอหย่าใส่หน้าเจียงเช่อบนโต๊ะกาแฟ “เซ็นซะ แล้วฉันจะคิดเรื่องปล่อยคุณไป ”
“ไม่งั้น ฉันจะเปิดโปงเรื่องน่าอับอายของพวกคุณทั้งสอง!”
สีหน้าของเว่ยเจ๋อชวนเปลี่ยนเป็นมืดมนทันที เขาจับคอฉันอย่างแรง “คุณจะหย่ากับฉันจริงๆ? บอกแล้วว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด ลูกยังมีใหม่ได้!”
ฉันดิ้นรนอย่างหนัก ความเกลียดชังในสายตาเหมือนจะกลายเป็นสิ่งที่สัมผัสได้
เจียงเช่อกำหมัดแน่น คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหัวเราะเย็นชา
“หย่าได้”
พูดจบ เขาหยิบแก้วนั้นแก้วนี้ทุบลงพื้น จนเกิดเป็นทางเศษแก้วเป็นเส้นยาว
“นอกจากคุณจะเดินผ่านเศษแก้วมาหาฉันแบบคุกเข่า!”
“ไม่งั้น ฉันไม่ยอมเด็ดขาด!”
