ลูน่าที่เขาช่วงชิง ความเสียใจชั่วนิรันดร์ของเขา ตอนที่ 1
เป็นเวลาห้าปีเต็มที่ฉันอยู่ในสถานะคู่แห่งโชคชะตาของอัลฟ่าอลัน เป็นลูน่าแห่งฝูงโลหิตจันทรา
แต่ตลอดห้าปีนั้น หัวใจของเขากลับเป็นของฟิโอน่า ผู้หญิงอีกคน
ในวันเกิดของเราสองคน ความหวังเส้นสุดท้ายของฉันก็ขาดสะบั้นลง
ฉันมองดูเธอเดินลงมาจากบันไดใหญ่ในชุดราตรีสีเงินอร่ามตา ชุดที่เขาเคยสัญญาว่าจะเป็นของขวัญเซอร์ไพรส์ให้ฉัน
ต่อหน้าสมาชิกทั้งฝูง เธอเดินเข้าไปหาเขาแล้วจูบแก้ม
เขาอ้างเสมอว่าฟิโอน่าเป็นหมาป่าที่เปราะบางและแตกสลาย ต้องการการปกป้องจากเขา
หลายปีที่ผ่านมา ฉันหลงเชื่อคำโกหกของเขา
ฉันทนกับความเฉยเมยของเขา ในขณะที่เขามอบความฝันของฉันให้กับเธอ
เขาแอบฉลองวันเกิดให้เธออย่างลับๆ ทิ้งให้ฉันอยู่กับตำแหน่งลูน่าที่ว่างเปล่า
เมื่อฉันเผชิญหน้ากับเขา เขากลับปัดเป่าความเจ็บปวดของฉันทิ้งไป
“เธอไม่เข้าใจอะไรเลย” เขาบ่นกับฟิโอน่า เสียงของเขาแทรกซึมเข้ามาในใจฉันผ่านพันธะที่แตกสลายของเรา “คิดว่าตำแหน่งคู่ครองจะล่ามฉันไว้ได้ มันน่าอึดอัด”
เขาคิดว่าเขาอึดอัดเหรอ ฉันต่างหากที่กำลังจะจมน้ำตายเพราะความเฉยเมยของเขา
เขาไม่ใช่คู่ของฉัน เขาเป็นแค่คนขี้ขลาด และฉันก็เป็นแค่กรงขังที่เทพธิดาบังคับให้เขาอยู่
ฉันจึงเดินออกจากห้องโถง และต่อมา ก็เดินออกจากชีวิตของเขา
ฉันปฏิเสธเขาอย่างเป็นทางการ
ในวินาทีที่พันธะระหว่างเราแหลกสลาย ในที่สุดเขาก็ตื่นตระหนก อ้อนวอนให้ฉันคิดใหม่
แต่สายเกินไปแล้ว
ฉันพอแล้วกับการเป็นกรงขังของเขา
บทที่ 1
เฟรยา POV:
ห้องโถงใหญ่ของปราสาทฝูงโลหิตจันทราอบอวลไปด้วยกลิ่นไม้สนจากเตาผิงขนาดใหญ่และกลิ่นหมูป่าย่างจากโต๊ะจัดเลี้ยง
คืนนี้เป็นงานเฉลิมฉลองประจำปี คืนที่เป็นวันเกิดของฉัน และของฟิโอน่าด้วย
และยังเป็นวันครบรอบปีที่ห้าที่เทพธิดาแห่งดวงจันทร์ประกาศให้อัลฟ่าอลัน บาร์นส์ เป็นคู่ของฉัน
ห้าปี และทุกๆ ปีให้ความรู้สึกเหมือนฉันกำลังยืมชีวิตของคนอื่นมาใช้
ทุกปี สายตาของเขาจะมองหาฟิโอน่าในฝูงชนก่อนเสมอ
หมาป่าในตัวฉันเดินวนไปมาอย่างกระสับกระส่าย เสียงคำรามต่ำๆ ด้วยความกังวลสั่นสะเทือนอยู่ในอก
เขาหายไป
ฉันกวาดสายตามองฝูงสมาชิกที่กำลังเต้นรำกันอยู่เป็นสิบๆ ครั้ง แต่ก็ไม่เห็นอลันเลย
ความหวาดกลัวอันเย็นเยียบที่คุ้นเคยแล่นปราดเข้ามาในท้อง
ฉันแอบหลบออกมาจากงานรื่นเริง รองเท้าแตะนุ่มๆ ของฉันไม่ส่งเสียงใดๆ บนพื้นหินเย็นเฉียบ
ฉันรู้ว่าต้องไปหาที่ไหน
ห้องทำงานของอัลฟ่า
ประตูไม้โอ๊กหนักอึ้งแง้มอยู่เล็กน้อย
ฉันไม่จำเป็นต้องแนบหูฟัง
ผ่านสายสัมพันธ์ที่ใกล้จะขาดรอนๆ ของเรา พันธะที่เขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่ารังเกียจ ฉันสัมผัสได้ถึงเสียงสะท้อนจากการเชื่อมจิตส่วนตัวของเขา
มันเป็นสิทธิพิเศษที่มีเพียงอัลฟ่าเท่านั้นที่มอบให้ได้ เป็นสายตรงสู่ความคิดของเขา และเขากำลังใช้มันกับเธอ
“อีกไม่นานนะ เปลวไฟน้อยๆ ของฉัน” เสียงของเขาที่กระซิบกระซาบอย่างใกล้ชิดในพื้นที่ความคิดของพวกเขาทั้งสอง แทรกซึมเข้ามาในใจฉันเหมือนยาพิษ “ทันทีที่ระฆังเที่ยงคืนดังขึ้น ฉันสัญญาว่าเสียงของฉันจะเป็นเสียงแรกที่เธอได้ยิน อัลฟ่าคนแรกที่จะอวยพรวันเกิดให้เธอ”
ลมหายใจของฉันสะดุดในลำคอ
ความทรงจำที่คมชัดและเต็มไปด้วยความหวังวาบขึ้นมาในหัว
สองสัปดาห์ก่อน ที่ร้านตัดเสื้อที่ดีที่สุดในอาณาเขต
เขาถือชุดราตรีสีเงินอร่ามตาขึ้นมา เนื้อผ้าส่องประกายระยิบระยับราวกับแสงจันทร์ที่ถูกกักเก็บไว้
“ฉันมีเซอร์ไพรส์ให้เธอในงานฉลองนะ เฟรยา” เขาพูด ในแววตาของเขามีประกายความอบอุ่นอยู่ชั่วครู่ “ปีนี้จะแตกต่างออกไป”
ฉันเชื่อเขา
เหมือนคนโง่ ฉันปล่อยให้ประกายความหวังเล็กๆ นั้นเติบโตเป็นกองไฟ คิดว่าปีนี้จะเป็นปีที่ในที่สุดเขาก็จะมองเห็นฉัน คู่แห่งโชคชะตาของเขา ลูน่าของเขา
บัดนี้ ขณะที่ยืนอยู่หน้าห้องทำงานของเขา ฉันเข้าใจแล้ว
ชุดนั้น คำสัญญานั้น เซอร์ไพรส์นั้น มันไม่เคยเป็นของฉันเลย
ทั้งหมดเป็นของฟิโอน่า
พันธะที่แตกสลายระหว่างเราสั่นไหวด้วยความหงุดหงิดของเขา คำพูดของเขาคือคำบ่นขมขื่นที่มีไว้สำหรับเธอเท่านั้น
“เธอไม่เข้าใจอะไรเลย” เขาพึมพำ และฉันรู้ว่าเขากำลังพูดถึงฉัน “คิดว่าตำแหน่งคู่ครองจะล่ามฉันไว้ได้ มันน่าอึดอัด”
เขาอึดอัดเหรอ แล้วฉันล่ะ
ห้าปีที่ผ่านมาฉันจมอยู่ในความเฉยเมยของเขาจนแทบขาดใจ
“หลังงานฉลอง ฉันจะไปที่ห้องของเธอนะ” เขาสัญญากับฟิโอน่า น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอีกครั้งเป็นความอบอุ่นที่หอมหวานจนน่าคลื่นไส้ “ใส่ชุดนั้นให้ฉันดูด้วย”
มีบางอย่างในตัวฉันแตกสลาย
ความหวังเส้นสุดท้ายที่ฉันยึดเหนี่ยวไว้ขาดสะบั้นลงในที่สุด
ฉันไม่ใช่คนรักของเขา
ฉันไม่ใช่แม้แต่ลูน่าของเขาจริงๆ ด้วยซ้ำ
ฉันเป็นแค่อุปสรรค
เป็นกรงขังที่เทพธิดาบังคับให้เขาอยู่ และฟิโอน่าคือการกบฏของเขา สัญลักษณ์แห่งอิสรภาพที่บิดเบี้ยวของเขา
ฉันหันหลังให้ประตู การเคลื่อนไหวของฉันแข็งทื่อ หัวใจของฉันกลายเป็นก้อนน้ำแข็งในอก
ฉันเดินกลับเข้าไปในห้องโถงใหญ่ทันทีที่ระฆังเที่ยงคืนเริ่มดังขึ้น
และเธอก็อยู่ที่นั่น
ฟิโอน่า กำลังเดินลงมาจากบันไดใหญ่ ห่อหุ้มด้วยแสงจันทร์สีเงินระยิบระยับ
ชุดของฉัน
เธอหยุดที่ขั้นสุดท้าย รอยยิ้มเยาะอย่างผู้มีชัยปรากฏบนริมฝีปาก และเดินตรงไปยังอลันที่เพิ่งโผล่ออกมาจากเงามืด
ต่อหน้าสมาชิกทั้งฝูง เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นแล้วจูบแก้มของเขา
หมาป่าของฉันครางออกมาด้วยความเจ็บปวด เสียงแห่งความทรมานอย่างแท้จริงที่มีเพียงฉันเท่านั้นที่ได้ยิน
ฉันเชิดคางขึ้น สายตาของฉันสบกับอลันจากอีกฟากของห้อง
เขาดูตกใจ ประกายความรู้สึกผิดวาบผ่านใบหน้าของเขาก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความท้าทาย
ได้เลย
ให้เขาได้ท้าทายไป
ฉันเปิดการเชื่อมจิตถึงสมาชิกทั้งฝูง เสียงของฉันเย็นชาและชัดเจน ความคิดเดียวที่ตัดผ่านเสียงพูดคุยเฉลิมฉลอง
“เขาเป็นคนขี้ขลาด พวกเธอเอาไปเลย”
อ่านนิยายฉบับเต็มได้ที่
