สุดที่รักคือเธอ

“คุณนิ่ง คุณท้องเเล้วนะ”

เฉี่ยนเฉี่ยนออกจากโรงพยาบาลด้วยความมึนงง เสียงของคุณหมอยังดังก้องอยู่ในหู

เธอมองผลตรวจที่อยู่ในมืออีกครั้ง และยกมุมปากขึ้นอย่างหยุดไม่ได้

ปีนี้เป็นปีที่สามของการแต่งงานของเฉี่ยนเฉี่ยนกับเฟิงเจวี๋ย

พวกเขาไม่ได้แต่งงานกันเพราะความรัก แต่ทั้งคู่แต่งงานกันเพื่อเติมเต็มความปรารถนาสุดท้ายของคุณย่าของเฟิงเจวี๋ย

หลังจากแต่งงาน เฟิงเจวี๋ยนั้นทำหน้าที่สามีที่ดี ให้ชีวิตที่ดีกับเธอ เอาใจใส่เธอ อีกทั้งยังให้ผู้ช่วยของเขาส่งของขวัญวันครบรอบเเต่งงานให้ภรรยาของเขาอย่างสม่ำเสมอด้วย

เขาให้เกียรติเธอในแบบที่คุณนายเฟิงควรจะได้รับ

ในสายตาของคนนอกนั้น ทั้งคู่ดูรักกันมาก

แต่...

มีแค่เฉี่ยนเฉี่ยนเท่านั้นที่รู้ว่า ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยได้ยินเฟิงเจวี๋ยพูดคำว่า “ผมรักคุณ” กับเธอเลย

เดิมทีเธอคาดหวังกับการเเต่งงานในครั้งนี้ไว้ค่อนข้างสูง เเต่เฉี่ยนเฉี่ยนเองก็พอใจกับสิ่งที่มี และตอนนี้เธอกับเขาก็มีลูกด้วยกันเเล้ว ชีวิตของพวกเขาก็จะมีแต่ความสุขมากยิ่งขึ้น

เฉี่ยนเฉี่ยนเก็บผลตรวจที่อยู่ในมือ และอดใจไม่ไหวที่จะโทร. หาเฟิงเจวี๋ย

“เฉี่ยนเฉี่ยน”

เสียงผู้ชายที่ไพเราะราวกับเสียงเชลโล่นั้น ดังออกมาจากที่ปลายสาย

เฉี่ยนเฉี่ยนไม่สามารถเก็บความตื่นเต้นไว้ได้ เธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า “เฟิงเจวี๋ย ฉันมีเรื่องจะบอกคุณค่ะ！”

“ผมก็มีเรื่องที่จะบอกคุณอยู่พอดี ไว้คืนนี้ค่อยคุยกัน”

“โอเคค่ะ...”

เฉี่ยนเฉี่ยนยังไม่ทันพูดจบ สายก็ถูกตัดไปเสียแล้ว

เธอรู้สึกงง ๆ แต่ไม่นานความสุขของการที่จะได้เป็นแม่คนก็เข้ามาแทนที่

...

ตกดึก

วิลล่าริมน้ำเปิดไฟสว่างไสว

เฉี่ยนเฉี่ยนทำอาหารที่เฟิงเจวี๋ยชอบกินไว้เต็มโต๊ะและรอเขากลับมาอย่างเงียบ ๆ

ไม่นานเสียงรถยนต์ก็ดังมาจากนอกบ้าน

หัวใจของเฉี่ยนเฉี่ยนเต้นรัว เธอทั้งตื่นเต้นและประหม่าในคราวเดียวกัน

เธออดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นไปต้อนรับเขา

พอประตูเปิดออก ชายร่างสูงก็เดินเข้ามา

เฟิงเจวี๋ยนั้นแต่งตัวเนี๊ยบ เขาสวมเสื้อสูทสีเทาเข้ม เสื้อเชิ้ตสีขาวและผูกเนคไทเรียบร้อย

รูปหน้าของเขาดูชัดเจน จมูกโด่งเป็นสัน กรอบเเว่นตาสีทองนั้น ทำให้เขาดูเย็นชาเเละเคร่งขรึมมากยิ่งขึ้น

“มาแล้วเหรอคะ มากินข้าวกันเถอะค่ะ”

เฉี่ยนเฉี่ยนยิ้มหวาน

เธอจะจับมือของเฟิงเจวี๋ย แต่เขานั้นกลับยกมือขึ้นมาดูนาฬิกาพอดี

“นี่ก็ดึกแล้วนะ คุณยังไม่กินข้าวอีกเหรอ？” เฟิงเจวี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เราไม่ได้บอกว่า คืนนี้จะ...” เฉี่ยนเฉี่ยนโพล่งออกมาก่อนจะหยุดและถามว่า “คุณกินข้าวมาแล้วเหรอคะ？”

เฟิงเจวี๋ยมองผ่านผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหน้าไปที่อาหารที่ทำอย่างพิถีพิถันบนโต๊ะ

“ผมยังไม่ได้กิน”

พอพูดจบเขาก็เดินไปที่โต๊ะอาหาร

เฉี่ยนเฉี่ยนถอนหายใจด้วยความโล่งอกและยิ้มพลางเดินตามเขาไป

ทั้งสองนั่งที่โต๊ะด้วยกัน

เฉี่ยนเฉี่ยนนั้นมัวแต่ยุ่งอยู่กับการทำซุปอยู่หลายชั่วโมง และเธอก็เริ่มหิวแล้ว

หลังจากที่กินไปได้สองสามคำ เธอก็เห็นว่า เฟิงเจวี๋ยนั้นไม่ได้แตะตะเกียบและกำลังมองมาที่เธอ

พอสบตากัน เฟิงเจวี๋ยก็พูดขึ้นมา

“เฉี่ยนเฉี่ยน เราหย่ากันเถอะ”

“เกร๊ง” เสียงตะเกียบร่วงจากมือลงมากระแทกโต๊ะ

เฉี่ยนเฉี่ยนตัวแข็งทื่อ ราวกับมีคนมากดปุ่มหยุดเธอเอาไว้

เฟิงเจวี๋ยเองก็หยุดพูดและรออย่างเงียบ ๆ เพื่อให้เธอคิด

ภายในบ้านนั้นเงียบสนิท

และเสียงข้อความก็ดังขึ้นมาทำลายความเงียบนั้น

เฉี่ยนเฉี่ยนก้มหน้ามองไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างอยู่ และหน้าจอก็แสดงข้อความที่ส่งมาจากกู้ซีเพื่อนสนิทของเธอ

“วันนี้ฉันเห็นเฟิงเจวี๋ยกับชิงหยวนอยู่ด้วยกันที่นิทรรศการศิลปะ！ เธอต้องดูเฟิงเจวี๋ยไว้ให้ดี ๆ นะ อย่าปล่อยให้อีชิงหยวนแย่งสามีของเธอไปได้ล่ะ！”

ขนตาของเฉี่ยนเฉี่ยนสั่นไหวและเริ่มน้ำตาคลอขึ้นมา

รอยยิ้มของเธอดูขมขื่นขึ้นมาทันที

ไม่น่าแปลกใจเลย ที่วันนี้เธอรู้สึกว่า เฟิงเจวี๋ยดูแปลกไป... และเมื่อคืนเขาก็ไม่ได้กลับบ้านด้วย...

ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง

แต่อาซี ฉันจะไปทำอะไรได้ล่ะ？

เฟิงเจวี๋ยโดนแย่งไปแล้ว

เฉี่ยนเฉี่ยนหลับตาแน่นและพยายามกลั้นน้ำตาของเธอไว้

หัวใจของเธอเหมือนโดนมีดกรีด แต่ใบหน้าของเธอนั้นยังยิ้มอยู่ “หย่า...เพราะชิงหยวนใช่ไหม？”

พอเห็นสายตานิ่ง ๆ ของเธอ เฟิงเจวี๋ยก็เงียบไป