เฟรยา POV:
ความเงียบที่ตามมาหลังจากการประกาศต่อสาธารณะของฉันเป็นสิ่งมีชีวิต มันหนาทึบและน่าอึดอัด
ดวงตาสีทองของอัลฟ่าของอลันเบิกกว้างด้วยความตกใจ แล้วก็หรี่ลงด้วยความโกรธเกรี้ยว
แต่ฉันไม่ได้อยู่ดูผลที่ตามมา
ฉันหันหลังและเดินออกจากห้องโถง ไม่สนใจเสียงอ้าปากค้างและเสียงกระซิบกระซาบอย่างตื่นตระหนกที่ตามหลังฉันมา
ต่อมา ดึกมากแล้ว อลันมาที่ห้องของเรา
ฉันนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูดวงจันทร์ทอดเงายาวพาดผ่านลานฝึก
เขาเดินเข้ามาข้างหลังฉัน กลิ่นสนและอากาศฤดูหนาวที่คุ้นเคยห่อหุ้มรอบตัวฉัน
เขาพยายามจะโอบแขนรอบเอวฉัน ท่าทางที่เขาทำจนเป็นนิสัย ไม่ใช่ด้วยความรัก
ฉันผงะถอยราวกับสัมผัสของเขาเป็นไฟ
มือของเขาตกลง
เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงกำแพงน้ำแข็งที่ฉันสร้างขึ้นระหว่างเรา
พันธะคู่ครองของเรา ซึ่งควรจะเป็นแม่น้ำที่อบอุ่นและปลอบโยน บัดนี้กลายเป็นดินแดนรกร้างที่เยือกแข็ง
“เฟรยา” เขาเริ่มพูด เสียงต่ำ
“อย่า” ฉันพูด เสียงของฉันเองก็กลวงโบ๋
ฉันไม่ได้นอน
ทั้งคืน จิตใจของฉันเป็นพายุโหมกระหน่ำไปด้วยคำอวยพรจากสมาชิกฝูง เสียงในใจของพวกเขาเป็นส่วนผสมที่สับสนระหว่างคำแสดงความยินดีในวันเกิดและความสงสารที่น่าอึดอัด
“สุขสันต์วันเกิดค่ะ ท่านลูน่า”
“ท่านสบายดีไหมคะ ท่านลูน่า”
“ท่านอัลฟ่าดู...อารมณ์ไม่ดีเลย”
ทุกคนส่งข้อความมา
ทุกคนยกเว้นคู่ของฉัน
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันนั่งที่โต๊ะอาหารยาว เขี่ยอาหารไปมาในจาน
อลันเข้ามา แต่งกายด้วยเสื้อหนังสำหรับปฏิบัติหน้าที่ในวันนี้แล้ว
เขามองรอยคล้ำใต้ตาฉัน ประกายบางอย่าง—ความรำคาญ? ความรู้สึกผิด?—ปรากฏในแววตาของเขา
“นอนไม่หลับเหรอ” เขาถาม น้ำเสียงสบายๆ ราวกับว่าเมื่อคืนเป็นเพียงฝันร้าย
ฉันเงยหน้าขึ้น สบตาเขาตรงๆ
เสียงของฉันราบเรียบ ปราศจากอารมณ์ใดๆ
“วันนี้เป็นวันครบรอบการผูกพันธะของเรา”
เขาแข็งทื่อ ขนมปังปิ้งอยู่ครึ่งทางถึงปาก
ประกายความตื่นตระหนกวาบผ่านใบหน้าของเขาก่อนที่เขาจะปิดบังมันด้วยความเฉยเมยตามปกติ
“ฉันให้คนดูแลนำเครื่องบรรณาการของปีนี้ไปไว้ในคลังของเธอแล้ว” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ไปซื้ออะไรก็ได้ที่เธออยากได้”
เสียงหัวเราะขมขื่นหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน
เขาคิดว่าอัญมณีและทองคำจะสามารถเยียวยาจิตวิญญาณที่แตกสลายได้
สายตาเย้ยหยันของฉันดูเหมือนจะทำให้เขาประหม่า กระทบสัญชาตญาณอัลฟ่าลึกๆ ในตัวเขา ทำให้เขาตั้งรับและหงุดหงิด
เขาหันไปใช้เกราะกำบังที่เก่าแก่และน่าเชื่อถือที่สุดของเขา
ฟิโอน่า
เสียงของเขาแข็งขึ้น มีแววของคำสั่งแห่งอัลฟ่า น้ำเสียงที่ไม่ยอมให้มีการโต้เถียง
“ฟิโอน่าแตกต่างออกไป หมาป่าของเธอเจ็บปวดทางใจตั้งแต่เด็ก เธอไม่มีใครนอกจากฉัน”
ทั้งฝูงรู้เรื่องนี้ขึ้นใจ
ในวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของเธอ วันที่มนุษย์หมาป่าควรจะเปลี่ยนร่างครั้งแรก ไฟไหม้ได้ทำลายปราสาทของครอบครัวฟิโอน่า
พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตเพื่อปกป้องเธอ และความบอบช้ำทางใจนั้นถูกกล่าวหาว่าทำให้จิตวิญญาณหมาป่าของเธอแตกสลาย เปราะบางเกินกว่าจะแปลงร่างได้อย่างสมบูรณ์
มันเป็นโศกนาฏกรรมที่ทำให้เธอได้รับความเห็นใจอย่างไม่สิ้นสุด
ฉันจำได้ว่าได้ยินเรื่องนั้นเมื่อห้าปีก่อน
ฉันเคยเชื่อมัน
ฉันเคยเชื่อในแผนของเทพธิดาแห่งดวงจันทร์
ฉันยอมรับพิธีผูกพันธะของเรา คิดว่าความรักของฉันและความแข็งแกร่งของพันธะแห่งโชคชะตาจะสามารถเยียวยาความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ผิดที่ผิดทางของเขาได้
ตอนนี้ ฉันรู้ดีขึ้นแล้ว
เทพธิดาไม่ได้มอบของขวัญให้ฉัน
พระองค์ล่ามฉันไว้กับคำสาป
และถ้าตอนนั้นฉันรู้ในสิ่งที่ฉันรู้ตอนนี้ ฉันคงจะหนีออกจากปราสาทนี้ไปแล้วและไม่เคยหันกลับมามองอีกเลย
ความเจ็บปวดจากการปฏิเสธคู่แห่งโชคชะตาคงไม่มีอะไรเทียบได้กับการตายอย่างช้าๆ และทรมานตลอดห้าปีที่ผ่านมา
