กลรักพนันหัวใจ

ควันจางๆ ลอยมาจากแก้วกาแฟสีขาวซึ่งเวลานี้วางอยู่บนโต๊ะทำงานสีเข้ม กลิ่นหอมๆ ของมันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ทำให้ผู้คนชื่นชม รวมถึงความขมที่ทำให้คนรักกาแฟตื่นตัวได้ตลอดทั้งวันซึ่งหนึ่งในนั้นคือมิณทร์

ชายหนุ่มเป็นหนึ่งในกรรมการผู้บริหารของบริษัทแห่งนี้ ที่นี่คือบริษัทรับออกแบบตกแต่งภายในซึ่งกำลังเป็นที่จับตามอง เพราะแม้จะก่อตั้งมาได้ไม่ถึงสิบปีแต่กลับเป็นที่ไว้ใจของกลุ่มลูกค้าทั้งในและต่างประเทศ

ผลงานของมิณทร์และกลุ่มเพื่อนสนิทที่ร่วมก่อตั้งบริษัทเป็นที่ยอมรับ โดยเฉพาะโครงการคอนโดมิเนียมที่ผุดขึ้นตามเส้นทางรถไฟฟ้าราวกับดอกเห็ดและคาเฟ่คนรุ่นใหม่แถบชานเมืองอีกหลายสิบแห่ง โดยมิณทร์พยายามดึงตัวตนของเจ้าของมาใส่เป็นไอเดีย ทุกๆ อย่างมันจึงเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองที่ยากจะลอกเลียนแบบ

แต่นั่งจิบกาแฟพร้อมคิดงานไปด้วยได้ไม่ถึงครึ่งแก้วเสียงโทรศัพท์เฉพาะที่เขาตั้งไว้ก็ดังขึ้น แค่ได้ยินเสียงเรียกเข้าชายหนุ่มก็รู้ได้ทันทีว่าใครโทรมา

“ครับแม่”

“จะมารับน้องเมื่อไหร่” ยังไม่ทันจะได้ทักทายธิดาก็เอ่ยถามถึงเรื่องสำคัญ นั่นเพราะลูกชายตัวดีของเธอบ่ายเบี่ยงเล่นแง่มาตลอดจนถึงตอนนี้ก็ไม่ว่างเว้น

“น้องไหนครับ”

“อย่ามาเฉไฉได้ไหมมิณทร์ รู้ทั้งรู้ว่าแม่หมายถึงใคร” ธิดาส่ายหน้าให้มิณทร์ นี่ถ้าอยู่ใกล้มือเธอจะหยิกให้เนื้อเขียว ที่ผ่านมาทำเป็นไม่เห็นไม่มองราวกับดารัณไม่มีตัวตนเธอก็มองผ่านมาตลอด แต่ผ่านมาสิบปีแล้วเมื่อไหร่มิณทร์จะเลิกทำตัวแบบนี้เสียที ไม่รู้หรือไงว่าอีกคนเขาไม่ได้ปลื้มตัวเองแล้ว

“ผมชอบอยู่คนเดียว ขืนให้ยัยเด็กนั่นมาอยู่ด้วย คงอึดอัดแย่ ไม่เอาหรอกครับ” มิณทร์ปฏิเสธคำขอของแม่อีกครั้ง ซึ่งก็ทำแบบนี้ตั้งแต่รู้ว่าแม่จะให้เด็กนั่นมาอยู่กับเขา

“แต่น้องเรียนจบแล้ว”

“จบแล้วก็หางานที่บ้านทำก็ได้ ไม่ต้องลงมาทำงานไกลถึงกรุงเทพฯ หรอก”

“ที่นี่ก็ไม่มีงานดีๆ อะไรให้น้องทำ”

“ไม่เลือกงานไม่ยากจนนะครับแม่”

“แล้วทำไมทีตัวเองถึงไม่กลับมาหางานที่บ้านทำ…หืม”

“เอ่อ…” คำพูดแทงใจดำของแม่ทำเอามิณทร์ถึงกับไปต่อไม่ได้ ชายหนุ่มอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่ครึ่งหนึ่ง ก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยขึ้น

“น้องเรียนจบได้เกียรตินิยมจะให้มาเป็นเสมียนตามล้งรับซื้อผลไม้หรือไง อีกอย่างน้องสอบสัมภาษณ์ได้งานบริษัทข้ามชาติชื่อดังในกรุงเทพฯ แม่เลยอยากให้ไปทำงานที่นั่น”

“ผมจ้างเด็กนั่นให้อยู่ดูแลแม่ก็ได้อะ” พอได้ยินแบบนี้ธิดาก็ค้านทันที นั่นเพราะเธออยากให้ดารัณได้ออกไปดูโลกกับเขาบ้าง

“ไม่เอา กว่าน้องจะเรียนจบมาก็มุมานะตั้งหลายปีจบมาก็ต้องทำงานหาประสบการณ์หาเส้นทางที่ตัวเองชอบ ไม่ใช่มาดูแลคนแก่ไม้ใกล้ฝั่งแบบแม่”

“แต่ผมห่วงแม่” นั่นคือสิ่งที่มิณทร์กังวลเช่นกัน ทั้งๆ ที่หน้าที่ตรงนั้นมันควรเป็นของเขาไม่ใช่ของคนอื่น แต่เพราะงานเขาจึงไม่มีเวลากลับไปดูแลแม่บ่อยมากนัก ทั้งๆ ที่ท่านก็ตัวคนเดียว ส่วนพ่อชิงหนีทุกคนไปอยู่ที่ชอบๆ หลายปีที่ผ่านมาถ้าจะต้องขอบคุณ หนึ่งในนั้นคงหนีไม่พ้นยัยเด็กแสบนั่น