ลำนำชานมไข่มุก (ฉันทะลุมิติ ส่วนเขามาเกิดใหม่ในนิยายจีน)

วันเกิดของอาม่าเป็นวันรวมญาติแบบไม่เป็นทางการของครอบครัวเรา ฉันกับญาติไม่กี่คนมาถึงบ้านอาม่าเร็วกว่าปกติเพื่อเตรียมงานก่อนแขกจะทะลักมา

แขกที่ว่าไม่ได้มีเพียงครอบครัวอันใหญ่โตของอาม่าและลูกสี่คน หากแต่ยังรวมเพื่อนฝูงที่อาม่าสรรหามาตลอดเวลาที่อาศัยอยู่ในเมืองไทย ฉะนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนมาเยอะแน่

“เดี๋ยวเอาถั่วไปตั้งโต๊ะเลยนะคะ” ฉันร้องบอกคนในครัวก่อนจะถือถาดใส่จานถั่วลิสงคั่วเกลือแบบที่อาม่าชอบ เอาวางไว้ตามโต๊ะต่างๆ ก็ได้ยินเสียงอะไรตก

“น้องภู! นี่เอาอะไรหย่อนลงไปในแจกันอีกเนี่ย?!”

เข้าไปห้องทานข้าวก็พบว่าภู เหลนคนเล็กวัยสี่ขวบของอาม่าเพิ่งถอนมือจากปากแจกันจีนขนาดใหญ่กว่าตัวแกเล็กน้อย แจกันตั้งขนาบตี่จู่เอี้ย ไม่รู้ทำไมน้องภูถึงได้ถูกใจมันถึงขั้นเคยหย่อนแบงก์พันลงไปเพราะคิดว่าแจกันคงหิว

“เดี๋ยวหนูหยิบเองค่ะ” ฉันบอกคุณป้าที่ตามเข้ามาทีหลังและดึงตัวภูห่างแจกันไม่ให้เผลอดึงมันล้ม น้องภูดูไม่ค่อยสำนึกผิด กลับกัน ดูจะสนุกเหลือเกินที่ผู้คนเป็นเดือดเป็นร้อนกับการกระทำของตัวเอง ฉันถอนหายใจกับนิสัยแก้ไม่ตกของญาติผู้น้องก่อนจะมองลงไปในแจกัน ไม่รู้ว่าอะไรโดนหย่อนลงไป คงเป็นของเล่นหรือตุ๊กตาอีกตามเคย เดี๋ยวล้วงๆ คงจะเจอเอง

ฉันสอดแขนลงไปในปากแจกัน คลำเปะปะก็ยังไม่เจออะไรเลยพยายามล้วงมือลึกลงอีก ลึกลงไปถึงไหล่ก็สัมผัสอะไรเย็นๆ ได้ที่ก้นแจกัน

“อะไรอีกเนี่ย...” ฉันคีบมันขึ้นมาด้วยปลายนิ้วก็พบว่ามันเป็นวัตถุกลมๆ ชวนให้นึกถึงลูกปัดไม่ก็ไข่มุก ทันใดนั้นรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้ายุบลง

“...เฮ้ย...” ฉันรีบดึงแขนออกจากแจกันก็พบว่ามันติดแหงกราวกับปากแจกันได้สูบแขนฉันเข้าไปแล้ว “ภู...!”

แต่ภูก็หายไป ทั้งบ้านเหมือนถูกคลุมด้วยหมอกชั้นหนึ่ง เมื่อครู่ยังเป็นเวลาสายแต่บัดนี้กลับดูเหมือนเวลากลางดึก ฉันพยายามดึงแขนออกอีกครั้งก็พบว่ามันยังติด หัวฉันหมุนติ้ว แล้วก็...

“เหวอ?!”

บ้านทั้งหลังรวมทั้งแจกันหายวับไป ร่างกายฉันหมุนคว้างกลางอากาศก่อนจะกระแทกกับบางสิ่งอย่างแรงจนอากาศทะลักออกจากปอดจนหมด

ลืมตาขึ้นอีกทีก็เห็นเพดานที่ไม่คุ้นเคย

“...หือ...?” ฉันกระดิกตัวก็พบว่าตัวเองอยู่ในเสื้อผ้ายาวรุ่มร่าม ผงกหัวขึ้นก็รู้สึกเจ็บเพราะนอนทับเส้นผมยาวของตัวเองอยู่

“...โคม่าหรือไงเนี่ย ทำไมผมยาวขนาดนี้...” ฉันจับเส้นผมตัวเองก็ต้องแปลกใจเพราะมันยาวเหยียด ผมฉันยาวแค่ถึงกลางหลัง แต่หยิบขึ้นมาดูก็พบว่าตอนนี้มันยาวถึงเอวเห็นจะได้

มีอะไรไม่ชอบมาพากลเสียแล้ว ชุดสไตล์จีน ห้องนอนสไตล์จีน อย่าบอกนะว่า...

“...นี่ฉันทะลุมิติมาอยู่ในร่างคนชะตาขาดสักคนสินะ...บ้าเอ๊ยอ่านนิยายมาเยอะ ไม่นึกว่าจะเจอกับตัว” ฉันหน้าย่น “แย่แล้ว ภาษาจีนที่ฉันรู้ก็มีแค่ หนีห่าว หนี่เจี้ยวเสินเมอ หว่ออ้ายหนี่...”

“ซื่อไท่ไท...?” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง รีบลุกขึ้นก็เห็นเด็กสาวคนหนึ่งนั่งคุกเข่าอยู่ด้านข้าง ท่าทางจะอยู่ตรงนั้นมาสักพักแล้ว

“...อะไรนะ?”

“ซื่อไท่ไท ไฉนท่านจึงลงนอนท่านั้น...?”

“...ปะ เปล่านี่ ท่าไหน ปกติดีออก”

ฉันรีบกลับขึ้นไปนั่งบนเตียงและกระแอมทีหนึ่ง มองอีกฝ่ายขึ้นๆ ลงๆ ตกใจอยู่เหมือนกันที่อยู่ดีๆ ก็ดูเหมือนฉันจะฟังภาษาจีนกลายเป็นภาษาไทยเสียแล้ว อา ช่างเถอะ ดูเหมือนว่า...

“...ผิงกั่วพ่าย...?”

ฉันลองเรียกชื่ออีกฝ่ายมั่วๆ ดู แต่ไม่คิดว่า...

“มีสิ่งใดให้ผู้น้อยรับใช้หรือ ซื่อไท่ไท?”

อา อย่างที่คิดจริงๆ ...

“ชิผายแล้วไง”

ฉันไม่รู้ว่าน้องภูหย่อนอะไรลงแจกันข้างศาล แต่พอเห็นเด็กสาวที่มีปานรูปแอปเปิลอยู่บนแก้มซ้าย ฉันก็พอจะเดาสถานการณ์ได้แล้ว

ฉันหลุดเข้ามาในนิยายเรื่องหนึ่งชื่อ ‘คุณชายใหญ่กับฮาเร็มฝันหวาน’ นิยายที่แกล้งทำตัวเป็นนิยายจีนโบราณเพื่อให้มีคนอ่าน แท้จริงมันคือนิยายมั่วๆ เรื่องหนึ่งที่ทุกคนในเรื่องถูกตั้งชื่อตามอาหารหรือศัพท์ที่เกี่ยวกับอาหารอย่างใดอย่างหนึ่ง! เนื้อเรื่องเขียนโดยที่คนแต่งด้นสดแบบไร้ทิศทางประมาณว่าอยากเขียนอะไรก็เขียน ขาดทั้งความสมเหตุสมผลและความต่อเนื่อง

ฉันอ่านฆ่าเวลาระหว่างรอแม่แต่งตัว ไม่คิดว่าจะหลุดมาในนิยายแบบนี้!

ตามเนื้อเรื่อง บ้านหลังนี้มีคุณชายใหญ่และฮาเร็มภรรยาสี่คน ภรรยาคนที่สี่ของคุณชายและเมียน้อยคนที่สามคือซื่อไท่ไท

ถ้าจำไม่ผิด ชื่อของเธอคือ ‘เค่อฟ่าน’ ผิงกั่วเป็นคนรับใช้ส่วนตัวของเธอ

อา หลุดเข้ามาในนิยายทั้งที อย่างน้อยก็เป็นนิยายที่เหล่านางในทั้งหลายไม่ได้พยายามฆ่ากันเองตลอดเวลา มันเป็นฮาเร็มในฝันอย่างชื่อเรื่องจริงๆ

วันๆ ทุกคนเอาแต่นั่งเสวนาโขกไพ่นกกระจอกกันจนคุณชายใหญ่ต้นเรื่องแทบไม่มีตัวตน เขาสนิทกับต้าไท่ไทหรือภรรยาหมายเลขหนึ่งเสียจนไม่ค่อยแวะเวียนมาหาภรรยาน้อยที่เหลืออยู่แล้ว อย่างมากก็มาถามว่าวันเกิดอยากได้อะไร จากนั้นเขาก็จะเอามาวางหน้าห้อง เคาะประตู รีบหลบหลังเสาสักต้นแอบดูปฏิกิริยาตอนภรรยาได้รับ แล้วก็อมยิ้มน้อยใหญ่อยู่คนเดียว เขาเป็นคนแบบนั้นแหละ... แต่ที่สำคัญ...

รอดแล้วตรู! นี่แหละชีวิตสบายๆ ที่ใฝ่ฝัน! เอ้อระเหยไปวันๆ กับแก๊งเพื่อนสาวโดยมีชูการ์แด๊ดดี้คอยดูแล!

...โอเค ดีเลย ทีนี้กลับบ้านยังไงดี?

ซื่อไท่ไทอายุพอๆ กับฉัน ถ้าต้องใช้ชีวิตเน่าอยู่ที่นี่ตลอดชาติทั้งที่ยังปั่นเนื้อเรื่องเกมมือถือที่เล่นอยู่ไม่จบ ฉันคงค้างคาจนตายตาไม่หลับแน่!