บทที่ 2
“น้ำหนาว...ตัวก็รู้นี่ว่าเจ้าชายฮารีฟร์รักพี่น้ำเหนือและเรารู้ว่าพี่น้ำเหนือเองก็รักเจ้าชายฮารีฟร์เหมือนกันเพราะถ้าหากไม่รักไม่ชอบเราเชื่อว่าพี่น้ำเหนือคงไม่ยอมตกเป็นเอ่อ...เมียของเจ้าชายฮารีฟร์หรอก”
คราวนี้เป็นน้ำค้างที่ได้เอ่ยค้านแฝดพี่บ้าง ไม่ว่าพี่สาวคนโตต้องตกอยู่ในฐานะอะไรยังไงๆ เธอและแฝดพี่ก็ขอยกย่องพี่น้ำเหนือไว้ก่อน แต่เท่าที่เธอแอบสังเกตเจ้าชายฮารีฟร์ขณะที่อยู่เมืองไทยและอยู่ด้วยกันกับพี่น้ำเหนือเธอพอจะดูออกว่าเจ้าชายแห่งทะเลทรายผู้นี้รักพี่สาวเธอมาก
“เรารู้ว่าพี่น้ำเหนือรักเจ้าชายและอีตาเจ้าชายคนนั้นก็รักพี่น้ำเหนือเหมือนกัน แต่แหม...น้ำค้างคิดดูสิเจ้าชาย
ฮารีฟร์ไม่ยอมตกแต่งกับพี่น้ำเหนือให้ถูกต้องตามประเพณี แบบนี้ใครๆ ก็มองว่าพี่สาวของเราเป็นแค่เพียงของเล่นของเจ้าชายฮารีฟร์และไม่แน่น่ะ...ขนบธรรมเนียมประเพณีบ้านเมืองของเขาอนุญาตให้ผู้ชายมีเมียได้ถึง 4 คนถ้าหากพี่น้ำเหนือตกต้องอยู่ที่ฐานะเมียตำแหน่งที่สองที่สามจะว่าไง?...พี่น้ำเหนือไม่ช้ำใจแย่หรือ”
“แต่ที่น้ำค้างได้ยินมาผู้ชายที่จะมีเมียได้ถึง 4 คนก็ต้องสามารถเลี้ยงดูพวกเธอเหล่านั้นให้สุขสบายถ้วนหน้ากันไม่ใช่หรือน้ำหนาว” น้ำค้างเอ่ยท้วงตามความรู้ที่ตนเองพอจะทราบมาบ้าง
“น้ำค้าง...ระดับเจ้าชายฮารีฟร์ถึงจะมีเมียเป็นสิบเป็นร้อยก็มีปัญญาเลี้ยงได้”
น้ำหนาวถอนหายใจยาวพร้อมกับเอ่ยตอบแฝดน้องแสนสวยที่ทำท่าว่าจะลืมความเป็นจริงเรื่องนี้ไป ฐานะร่ำรวยเป็นอภิมหาเศรษฐีติดอันดับหนึ่งในสิบอย่างเจ้าชายฮารีฟร์อย่าว่าเมียแค่ 4 คนเลยต่อให้ตั้งเป็นฮาเร็มมีเมียสักร้อยคนก็มีปัญญาเลี้ยงได้
“จริงสิ น้ำค้างลืมนึกไป เฮ้อ!...คิดแล้วกลุ้มปวดหัวตุบๆ ขึ้นมาอีกรอบแล้ว เราขอนอนพักให้หายเมาเครื่องก่อนได้หรือเปล่า เอาไว้ลงจากเครื่องบินเมื่อไหร่ค่อยคุยกันอีกที ตอนนี้น้ำค้างไม่ไหวจริงๆ”
น้ำค้างบ่นงึมงำตัดบทการสนทนากับแฝดพี่เมื่ออาการปวดหัวเริ่มเข้ามาเล่นงานอีกระลอกใหญ่ ยาแก้เมาที่กินเข้าไปถึงสองเม็ดไม่ได้ช่วยอะไรเลย อาการเมาเครื่องยังคงเล่นงานไม่ได้หยุดหย่อน หญิงสาวหลับตานิ่งเอนหน้าซบกับบ่าเนียนของพี่สาวโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายอนุญาตยาดมยาหม่องที่ถืออยู่ในมือยังคงเอามาสูดดมให้หายวิงเวียน เธอเป็นโรคแพ้เครื่องบินอย่างหนักทันทีที่เท้าแตะพื้นเจ้านกยักษ์อาการปวดหัวเมาเครื่องก็เล่นงานโดยที่เครื่องบินไม่ทันได้ยกขอบล้อพ้นจากขอบรันเวย์ด้วยซ้ำไป
“นอนเถอะน้ำค้าง อย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลย เดี๋ยวอาการปวดหัวจะเล่นงานหนักกว่าเดิมอีก”
น้ำหนาวยกมือลูบแก้มซีดเซียวของน้องสาวด้วยความสงสารพลางจัดศีรษะกลมทุยให้เอนซบกับบ่าเธอด้วยท่าทางสบายๆ ดวงตาคู่สวยกลมโตลอบมองแฝดน้องเมื่อเห็นว่าหลับสนิทหายใจสม่ำเสมอจึงได้แอบบ่นพึมพำคนเดียวอีกครั้ง
“คงต้องทำงานในผับอีตาพอลเพิ่มขึ้นอีกหลายชั่วโมงจะได้มีเงินเก็บมากกว่าเดิม”
การมาศึกษาต่อที่อเมริกาใช่ว่าหญิงสาวกับน้องสาวฝาแฝดจะมาอยู่อย่างสุขสบายหรูหราเหมือนลูกคนรวยทั่วๆ ไป ถึงแม้ว่าพี่น้ำเหนือจะส่งเงินค่าเล่าเรียนค่าใช้จ่ายให้ในจำนวนที่เรียกว่ามากโข แต่เธอกับน้ำค้างก็พากันทำงานพิเศษเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของพี่สาวด้วย น้ำค้างทำงานเป็นเด็กเสริฟในร้านอาหารไทยที่ตั้งอยู่หัวมุมตึกใกล้ๆ กับอพาร์ทเม้นท์ที่พวกเธอพักอยู่ ส่วนตัวเธอเองก็ทำงานเป็นบาร์เทนดี้ในผับของอีตาพอลจอมแตะอั๋ง
“พี่น้ำเหนือทนหน่อยน่ะ น้ำหนาวกับน้ำค้างจะช่วยกันทำงานเก็บเงินมาซื้อบ้านซื้อทุกอย่างที่เป็นของพวกเรากลับคืนมา”
นาราภัทรพึมพำทั้งน้ำตาที่กำลังเอ่อคลอเกลือกกลิ้งรอบดวงตาคู่สวย อยากจะฝากถ้อยคำความคิดถึงไปกับสายลมที่พัดผ่านส่งไปถึงพี่สาวที่อยู่ไกลกันนับแสนไมล์คนละฟากฝั่งโลกให้ได้รับรู้ว่าน้องสาวทั้งสองนั้นรักและเป็นห่วงพี่สาวที่ต้องตกเป็นของเล่นของเจ้าชายฮารีฟร์ เจ้าชายแห่งทะเลทรายสีทองมากเพียงใด
หญิงสาวเอื้อมนิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนแตะแผ่วเบาลงไปบนสร้อยคอทองคำขาวมีจี้เพชรน้ำงามรูปหยดน้ำพร้อมกับพึมพำออกมา
“ขอน้ำหนาวพักกายใจแค่เพียงค่ำคืนนี้เท่านั้นนะคะคุณพ่อ พี่น้ำเหนือ ทันทีที่ถึงบอสตันน้ำหนาวจะตั้งใจทำงานเก็บเงินเพื่อครอบครัวของเราจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง”
ท่าอากาศยานนานาชาติเจเนอรัล เอ็ดเวิร์ด ลอเรนซ์ โลแกน ในเมืองบอสตัน มลรัฐแมสซาชูเซตส์
บุรุษชาติชาวอาหรับผู้หล่อเหลาคมเข้มทำให้สาวๆ ลุ่มหลงหัวใจละลายมานักต่อนักแล้วได้ก้าวเดินยาวๆ เข้ามาในร้านอาหารไทยร้านเดียวภายในท่าอากาศยาน มือใหญ่สีแทนยกขึ้นเพื่อดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือเรือนแพง เรือนเดียวในโลกที่เชษฐาฮารีฟร์ได้สั่งทำเป็นพิเศษและได้มอบให้กับอนุชาที่รักทั้งสอง
เจ้าชายซารีฟร์ อัล ริฟาอีลส์ เจ้าชายองค์รองแห่งราชวงศ์อัลนูรีนได้พาเรือนกายกำยำลำสั่นหล่อเข้มเดินเข้ามาในร้านอาหารพร้อมด้วยองครักษ์ประจำกายอีกสองนาย
