สามีข้าจะเกี้ยวท่านเอง

อันจิ่งเถียนเป็นบุตรสาวของนายอำเภอเมืองตงอวี่ นางเป็นสตรีที่มีชื่อเสียงเรื่องความงามอันลือเลื่อง

อำเภอตงอวี่เป็นอำเภอใหญ่มั่งคั่ง อยู่ห่างจากชายแดนระหว่างหยวนกับทุ่งหญ้าแดนเสิ่นผู้คนคึกคักยิ่งนัก

นายอำเภอตงอวี่ได้หมั้นหมายอันจิ่งเถียนกับบุตรชายของสหายเดิมมาตั้งแต่นางเพิ่งลืมตาดูโลกซึ่งได้เขียนหนังสือสัญญาหมั้นหมายเอาไว้เพื่อเป็นหลักฐานของแต่ละฝ่าย ผู้ที่ลงนามในหนังสือสัญญานี้ก็คือบิดาของคนทั้งสอง

แน่นอนว่าไม่อาจบิดพลิ้วได้เป็นอันขาด

ทว่าหลายปีต่อมานายท่านแห่งเมืองหลวงกลับล้มป่วยและจากไปแต่ก็ไม่ได้ทำให้สัญญาการหมั้นหมายของหนุ่มสาวทั้งสองถูกยกเลิกแต่ประการใด

ดังนั้นเมื่อถึงกำหนดแต่งงาน อันจิ่งเถียนจึงถูกจับใส่เกี้ยวเจ้าสาวเพื่อส่งไปเข้าพิธีแต่งงานยังเมืองหลวงตามหมายที่ได้ตกลงกันเอาไว้แล้ว

ทว่าระหว่างที่เดินทางนั้นอันจิ่งเถียนกลับพบเจอกับโจรทุ่งหญ้าที่ดักปล้นและฉุดกระฉากสตรีไปขายส่งต่อให้แก่บรรดาพวกกลุ่มโจรต่าง ๆ และบรรดาหอนางโลมผิดกฎหมายที่ต้องการหญิงงามมาหลอกล่อเหล่าลูกค้า

เมื่อถูกจับมานางก็ถูกขังรวมอยู่กับสตรีนางอื่น ผ่านมาหนึ่งวันกับอีกหนึ่งคืนโดยที่แทบไม่ได้ส่งเสียงและไม่ได้ดื่มน้ำ อันจิ่งเถียนก็ถูกขนขึ้นรถม้าคันใหญ่รวมกับสตรีเกือบสิบคนที่ถูกจับมาจากที่ต่าง ๆ เช่นกัน

คนพวกนั้นทั้งผลักทั้งดันพวกนางราวกับกำลังต้อนสัตว์ ทุกคนต่างถูกมัดมือมัดเท้าและปิดปากแน่นจนไม่อาจพูดคุยกันได้

อันจิ่งเถียนมองเห็นเสื้อผ้าของแม่นางแต่ละคนที่สวม เห็นได้ชัดว่ามีทั้งชาวบ้านและบุตรสาวพ่อค้าไม่เว้นแม้แต่คุณหนูในจวนของขุนนางตัวเล็ก ๆ ก็ยังถูกจับมา

แน่นอนว่าทุกคนล้วนเป็นสตรีใบหน้างดงามไม่ต่างกัน รถม้าเคลื่อนตัวออกไปได้ครู่ใหญ่ก็มีสตรีผู้หนึ่งสามารถแกะเชือกออกมาได้ นั่นเพราะนางได้ซ่อนมีดเล่มเล็กเอาไว้โดยที่ผู้คุมไม่สังเกตเห็น

นางส่งเสียงชู่ว์ ขอให้สตรีที่ร้องขอความช่วยเหลือเงียบให้ได้มากที่สุด

“เงียบ ข้าจะช่วยพวกเจ้าเอง จากนั้นพวกเราช่วยกันหาทางออกไปจากที่นี่”

เมื่อหนึ่งคนถูกแก้มัด คนที่สองสามก็ตามมาพวกนางช่วยเหลือกันเพียงพริบตาก็สามารถแก้มัดคนทั้งหมดได้

ยามนี้พวกนางอยู่ในรถม้าคันใหญ่ ที่เอาไว้ขนสัตว์เช่นพวกหมูหรือไก่ รถม้ายังคงแล่นไปเรื่อย ๆ และดูเหมือนว่าความเร็วจะเพิ่มขึ้นด้วย

สตรีทั้งหมดล้วนกอดกันกลม

และแล้วภายนอกรถม้าก็บังเกิดเสียงปะทะกันขึ้นมาของคนกลุ่มใหญ่

เสียงดาบและเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

สตรีนางหนึ่งเอ่ยขึ้น

“มีคนมาช่วยพวกเราแล้ว”

ทว่าพวกนางยังไม่ทันได้ดีใจ ก็ต้องกรีดร้องเมื่อรู้สึกว่ารถม้าคันใหญ่กำลังลอยละลิ่วขึ้นไปบนฟ้าจากนั้นก็ตกลงมากระแทกพื้นอย่างรวดเร็ว

กรี๊ด!

เสียงกรีดร้องของเหล่าสตรีดังประสานกันด้วยความตกใจอย่างน่าสงสาร

อันจิ่งเถียนหล่นลงจากฟ้าคิดว่าตนเองคงได้ตายในครานี้ ทว่ากลับไม่เป็นเช่นนั้น ด้วยบัดนี้นางกำลังทับร่างสตรีสองคนอยู่จึงทำให้ตนเองไม่ได้รับบาดเจ็บมากมายอันใด

ทว่าสตรีทั้งสองไม่รู้ว่าถูกกระแทกอย่างแรงจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ แต่อันจิ่งเถียนไม่มีเวลามาช่วยผู้ใด เมื่อได้ยินเสียงสตรีนางหนึ่งเอ่ยว่า

“หนีเร็วเข้า พวกเราหนี คนที่มาช่วยเป็นโจรเช่นกัน”

อันจิ่งเถียนมองซ้ายมองขวา เห็นว่าพวกโจรกำลังต่อสู้กันจนไม่มีผู้ใดสนใจตนเองจึงคิดหาทางหนี

“เร็วเข้าหนีเข้าไปในป่า”

เสียงเล็กของสตรีคนเดิมดังขึ้นอีกครา อันจิ่งเถียนจึงวิ่งไม่คิดชีวิตหมายเอาตัวรอดจากกลุ่มโจรพวกนั้น

ทว่าช่างโชคร้ายนักเมื่อเส้นทางที่พวกนางวิ่งหนีมานั้น ยังมีกลุ่มโจรกลุ่มหนึ่งซุ่มดักอยู่

แผนโจรปล้นโจรครานี้ได้วางแผนเอาไว้อย่างดี โจรกลุ่มที่สองไม่ต้องออกแรงไปฉุดคร่าสตรีชาวบ้านให้เหนื่อย เพียงแต่อาศัยจังหวะช่วงชิงคนจากโจรกลุ่มแรกแล้วนำไปขายต่อโดยไม่เสียเลือดเนื้อเลยแม้แต่น้อย