เธอเกาะผนังเอาไว้และค่อย ๆ เดินทีละก้าวไปยังห้องผู้ป่วยวีไอพี
เธอหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องผู้ป่วย
แล้วก็เห็นว่าคนที่เธอรักมานานเป็นสิบปี กำลังป้อนโจ๊กให้ไป่ฉู่ฉู่ผู้เป็นน้องสาวลูกติดแม่เลี้ยงของเธออย่างระมัดระวัง ทั้งสองคนสบตากัน ประกายไฟในดวงตาของพวกเขามันเหมือนกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาบนโลกไม่มีผิด
หร่วนเสี่ยวอวิ๋นผู้เป็นแม่เลี้ยงกำลังเอามือปิดปากอยู่ เธอน้ำตาคลอพลางพูดขึ้นมาว่า “ที่รัก คุณคิดว่า เป็นเพราะฉันทำเรื่องชั่วร้ายเอาไว้เยอะเกินไปรึเปล่า ลูกสาวของพวกเราถึงต้องมาทนทุกข์มากขนาดนี้？”
ที่รักที่หร่วนเสี่ยวอวิ๋นเรียก คือพ่อแท้ ๆ ของฉู่จินเหอเขาจับไหล่หร่วนเสี่ยวอวิ๋นเอาไว้ และพูดขึ้นมาด้วยความรักว่า “ไม่หรอก เรื่องทั้งหมดมันเป็นอุบัติเหตุ”
“คุณพ่อ เรื่องนี้มันไม่ใช่อุบัติเหตุนะคะ มันคือการฆาตกรรมโดยเจตนาค่ะ！ พี่อิจฉาที่ฉันได้รับความรักจากคุณพ่อและพี่มู่หยวนมากกว่า เพราะเธออิจฉาฉัน เธอก็เลยมีความคิดวิปริต！ ตอนนั้นพวกเราสองคนอยู่ในกองไฟ เธอผลักฉัน เธอต้องการจะฆ่าฉัน！”
หลังจากที่ไป่ฉู่ฉู่พูดจบ เธอก็เหมือนกับจะทรุดลงไป เธอหันไปซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเหลิ่งมู่หยวนพลางร้องห่มร้องไห้ออกมด้วยความเสียใจ
หร่วนเสี่ยวอวิ๋นมองดูมือของลูกสาวที่มีรอยขีดข่วน แล้วก็ซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของฉู่ห่าว
“ที่รัก ถึงแม้ว่าไป่ฉู่ฉู่จะไม่ใช่ลูกในสายเลือดของคุณ แต่เธอก็ยอมรับคุณแค่คนเดียว คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะต้องมาเคราะห์ร้ายถูกฆ่าแบบนี้！ ตอนนั้นเพราะฉันอยากให้จินเหอมีความสุข ฉันถึงขนาดสัญญาว่าหลังจากแต่งงานกับคุณแล้วฉันจะไม่มีลูกอีก ฉันก็ทำมันมาจนถึงตอนนี้ แต่จินเหอก็ยังไม่พอใจอยู่ดี สรุปแล้วเธอต้องการอะไรจากฉันกันแน่ จะฆ่าฉันเลยมั้ย ถ้าเธอต้องการชีวิตฉัน เธอก็มาเอาไปได้เลย ทำไมเธอถึงต้องมาทำร้ายฉู่ฉู่ของเราด้วย ฉู่ฉู่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยนะคะ！”
หร่วนเสี่ยวอวิ๋นร้องไห้เหมือนคนใจจะขาด คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอาจจะคิดว่าคนที่ซี่โครงหัก และใบหน้าเสียโฉมคือไป่ฉู่ฉู่ได้เลย
ฉู่จินเหอที่กำลังยืนอยู่หน้าประตู กำลังฟังไป่ฉู่ฉู่ใส่ร้ายเธออยู่
แล้วเธอก็กำลังมองดูชายสองคนที่เธอใกล้ชิดที่สุด กำลังเห็นอกเห็นใจผู้หญิงคนอื่นอยู่ แถมยังไม่ปกป้องเธอเลยแม้แต่น้อย
หัวใจของเธอแตกสลายลงโดยสิ้นเชิง
ฉู่จินเหอฝืนทนเจ็บมาที่นี่ด้วยความยากลำบาก แล้วก็ฝืนเจ็บจากไปอย่างช้า ๆ ด้วยเช่นกัน
ลูกสาวที่แม่เสียชีวิตไปแล้ว ก็เหมือนกับสูญเสียพ่อไปด้วยนั่นแหละ
ส่วนสามีที่เป็นคู่หูกันมาตั้งแต่เด็ก ในใจก็มีคนที่อยู่ในใจอยู่แล้ว
ช่างน่าตลกสิ้นดี
ตอนเย็นเหลิ่งมู่หยวนได้ถือกล่องอาหารหรูหราเดินมาอย่างช้า ๆ
เขายืนอยู่ที่ประตูห้องผู้ป่วยด้วยความรู้สึกรังเกียจ สีหน้าเต็มไปด้วยความเฉยเมย อีกทั้งเขายังไม่ยอมเข้าไปข้างในห้องผู้ป่วยอีกด้วย
เขาเพียงแค่มองดูฉู่จินเหออย่างเย็นชาเท่านั้น
ฉู่จินเหอพยุงตัวเองลุกขึ้นมานั่งด้วยความยากลำบาก หัวใจของเธอจมดิ่งลงไปที่ก้นบึ้งแล้ว “ฉันจะอธิบายเป็นครั้งสุดท้ายนะ ฉันไม่ได้ผลักไป่ฉู่ฉู่ เธอต่างหากที่เป็นคนบอกฉันว่าของขวัญแต่งงานอยู่ในห้องเก็บของ แล้วก็บอกให้ฉันไปเอามา ซึ่งทันทีที่พวกเราเข้าไป ห้องเก็บของก็เกิดไฟไหม้ขึ้น อีกทั้งจู่ ๆ ประตูก็ถูกล็อคจากด้านนอก”
สีหน้าของเหลิ่งมู่หยวนเย็นชามาตั้งแต่ต้น เขาพูดขึ้นว่า “ฉู่จินเหอ ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว ต่อให้คุณจะแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ มันจะได้อะไรขึ้นมา คุณอิจฉาที่ฉู่ฉู่ได้รับความรักจากทุกคน คุณก็เลยวางแผนที่จะจัดการเธอในวันแต่งงาน ฉู่จินเหอผมไม่คาดคิดเลยนะว่าคุณจะเป็นคนจิตใจโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้”
