Daddy ท่านประธานเขาชอบหึง Ss2

บทที่ 455

บทที่455 ณภัทรหึงหวง

เขาอยากแกล้งเธอ “ฉันว่ามีทางออกที่ดีกว่านี้ เธออยากลองฟังมั้ยล่ะ”

เธอเดาความคิดเขาไม่ออก เลยเอ่ยถามขึ้นด้วยใบหน้าจริงจัง “อะไรหรอ”

“เอาตัวเข้าแลกไง” เขาเอ่ยพุดด้วยใบหน้าลิ่เล่นแต่ก็แอบจริงจัง

เธอตกใจตาโต รู้สึกโมโห ใบหน้าเริ่มแดง “ไม่มีทาง”

เขารู้ว่าตอนนี้งานเธอค่อนข้างเยอะ แต่ถ้าจะให้เธอจ่ายทีเดียวสามล้าน เธอเองก็คงไม่มีคืนให้เขา

“เอางั้นก็ได้ ผ่อนจ่ายก็ผ่อนจ่าย เธอจะผ่อนจ่ายยังไงล่ะ” นี่เป็นอีกหนึ่งวิธีที่เขาจะสามารถยื้อเธอไว้ ไม่ให้เธอจากเขาไปไหนได้

เธอเห็นเขายอมตกลง แต่เธอยังไม่ทันได้คิด จู่ๆเขาก็เอ่ยบอกเธอ “ฉันไม่คิดดอกเบี้ยเธอ ระยะผ่อนจ่ายสองปี เธอจ่ายคืนฉันเดือนละสองแสนก็พอ สวนค่าที่เหลือฉันไม่คิด ฉันยกให้”

ได้ยินดังนั้น เธอก็นิ่งเงียบไปสักพัก แล้วพูดขึ้น “ฉันให้คุณเดือนละสามแสนก็แล้วกันส่วนที่เกินมาก็คิดเป็นดอกเบี้ยก็แล้วกัน”

เขาเองก็ไม่อยากเถียงเธอ เพราะอย่างน้อยสองปีนี้เธอก็ยังต้องอยู่คืนเงินเขา

“ผ่อนจ่ายได้อย่างเดียว ห้ามคืนทั้งหมดทีเดียว” เขาพูดเสริม

เธองงไปเล็กน้อย “ทำไมคืนทีเดียวไม่ได้ล่ะ”

“ไม่ทำไม ทำตามที่ฉันบอกก็พอ” เขาลุกขึ้นยืน “ข้าวเย็นกินที่บ้าน”

เธอเห็นเดินไปทางในห้องครัว เธอจึงเดินตามหลังเขาไป

พอถึงหน้าประตู เขาตัดสินใจขึ้นไปเปลี่ยนชุดก่อน และเขาไม่รู้ว่าเธอเดินตามหลังอยู่ จึงหันหลังไปด้วยความรวดเร็ว

เธอที่เดินตามเขาไปติดๆ เธอนึกไม่ถึงว่าจู่ๆเขาจะหันกลับมา ทำให้ทั้งสอคนชนกัน หน้าผากเธอชนเข้ากับอกแกร่งของเธอ

เขารีบยกมือขึ้นมาโอบเอวเธอไว้ กลัวว่าเธอจะล้ม

เธอตกใจก้าวถอยหลัง

“ขอโทษ” เธอเอ่ยบอกเขา

เขาเห็นหน้าผากเธอแดง แล้วรู้สึกผิดขึ้นมา

เขาเอื้อมมือไปจับหน้าผากเธอ “เจ็บมั้ย”

เธอตกใจกับการกระทำของเขา ทำตัวไม่ถูก รีบส่ายหน้า “ไม่เจ็บ”

แล้วก้าวถอยหลังไปอีกก้าว

เขานิ่ง รู้สึกเหมือนเธอพยายามเว้นระยะห่างจากเขาอยู่ตลอดเวลา เขารู้สึกผิดหวัง

เขาไม่กล้าคิดถึงภาพบทที่ เธอสืบรู้ว่าการตายของพ่อเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับพ่อของเขา เธอจะเกลียดเขามากแค่ไหน คงเกลียดถึงขั้นไม่อยากเห็น ไม่อยากเจอไปตลอดชีวิตแน่

“ฉันจะไปเปลี่ยนชุด เธออย่าเพิ่งเข้าไปในห้องครัว” เขาพูดจบจึงเดินขึ้นห้องไป

เธอกระพริบตา รู้สึกแปลกๆ ไม่ว่ายังไงความรู้สึกเป็นห่วงที่เขามีต่อเธอ เธอรู้สึกถึงมันได้

แต่ตอนนี้เธอไม่สนใจเรื่องนี้ เธอสนใจแต่เรื่องงานแล้วพยายามหาตัวคนร้ายที่ฆ่าพ่อแม่เธอ

ตอนนี้เธอกำลังรอให้คนร้ายปรากฏตัว เธอทำได้แค่เพียงหลอกล่อให้คนร้ายติดกลับ

สักพัก เขาก็เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดกับกางเกงธรรมดาเดินลงมา ต่างจากคนที่ใส่ชุดสูทเนียบในเวลาทำงาน

ผู้ชายอะไรจะดูดีไปหมดทุกชุด

เขามอหน้าเธอ แล้วเดินเข้าไปในห้องครัว เธอเดินตามเข้ามา ทำตัวไม่ถูก

“วันนี้เราจะกินอะไรกันหรอ”

“สปาเก็ตตี้ สเต็กเนื้อ เธอยืนดูอยู่เฉยๆก็พอ” เขาไม่อยากให้เธอทำ

เอจึงทำตามมองดอยู่ข้างๆ พอเห็นท่าทางชำนาญของเขา เธอก็อดชื่นชมเธอไม่ได้ ลูกคนรวยอย่างเขาทำไมถึงทำอาหารเก่งได้ขนาดนี้

แต่เธอไม่อยากถาม จึงยืนดูและรออยู่เงียบๆ

ภวิการถของเธอมาถึงวิลล่าของปุณณภพ เธอเดินเข้ามาก่อน ตอนนี้พี่ชายของเขายังไม่กลับมา

เธอสั่งให้คนรถกลับไปก่อน เธอตัดสินใจกินอาหารค่ำที่นี่ ภายในบ้านสะอาดเรียบร้อย เธอนั่งอยู่ตรงโซฟา นั่งรอพี่ชายกลับมา

เธอที่ว่างไม่มีไรทำ เธอจึงเดินเล่นทั่วบ้าน สักพักเธอก็เดินออกมาจากห้องนอน แล้วเดินไปห้องหนังสือของเขา เธออยากรู้ว่าเขาจะซ้อนความลับอะไรไว้ในห้องมั้ย

เธอเปิดประตูเข้าไป ยกยิ้มเดินเข้าไปนั่งลงที่เก้าอี้ตรงโต๊ะทำงาน เธอเอื้อมมือไปหยิบสมุดบนโต๊ะขึ้นมาเปิดดู

มันเป็นตัวหนังสือของเขา แต่ที่ทำให้เธออึ้งคือตัวหนังสือที่เขียนไว้ในนั้น

“ฉันอยากจะอยู่กับเธอ นอกจากเธอ ฉันก็ไม่มีทางไปชอบใครได้อีก แต่คำนี้ ฉันไม่สามารถบอกให้เธอรู้ได้”

เธอมีคำถามมากมายในหัว

นี่มันเป็นคำสามารภาพรักหนิ เขากำลังแอบรักผู้หญิง แล้วไม่กล้าสารภาพงั้นหรอ หรือว่าผู้หญิงคนนั้นมีแฟนแล้ว เขาเลยหมดโอกาส

แม่เจ้า เธอรู้ความลับของเขา เธอตื่นเต้นทำตัวไม่ถูก

แต่ในเวลาเดียวกัน ใจเธอก็รู้สึกเจ็บแปลกๆ เธอกัดปากตัวเอง เธอตัดสินใจไม่อยากให้พี่ชายเขาผิดหวัง

เธออยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร เธออยากช่วยเขา

เธอมองดูคำนั้น แล้วรู้สึกเหมือนพี่เขาน่าจะเสร้ามากตอนเขียนมัน

“น่าสงสาร” เธอถอนหายใจ

พี่เขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว แต่ทำไมเธอถึงไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงเรื่องนี้เลยล่ะ

ผู้หญิงที่ไหนที่สามารถทำให้เขารักได้มากขนาดนี้

บนท้องถนน เขากำลังขับรถกลับด้วยความเหนื่อยล้า พอถึงประตูใหญ่หน้าบ้าน เขาก็เห็นไปในบ้านที่เปิดอยู่ เริ่มรู้สึกเป็นกังวล ใครจะมาอยู่ในบ้านเขาตอนนี้

เขาจำไม่ได้ไว้นัดเพื่อนที่ไหนไว้

พอประตูเปิดออก เขาก็ขับรถเข้ามา

พอได้ยินเสียงรถ เธอก็รีบวิ่งออกมาจากในบ้าน แล้วตะโกนเรียกเขา

“พี่ใหญ่”

เขาชะงักไปสักพัก ที่ได้ยินเสียงของเธอ

พอเห็นเธอที่วิ่งตรงเข้ามาหาเขา แต่พอเข้าใกล้เขา เธอก็หยุดชะงัก

เธอพยายามห้ามใจตัวเอง เขามีผู้หญิงที่ชอบอยู่แล้ว เธอทำตัวเหมือนเดิมกับเขาไม่ได้แล้ว

เขากางมือออก นึกว่าเธอจะมากอดเขา แต่ก็ต้องวางมือลง

เขาเอ่ยถามเธอ “ทำไมมาไม่บอกพี่ก่อนล่ะ”

“หนูผ่านมาแถวนี้พอดี เลยแวะมาหา พี่คงไม่ได้ไม่อยากให้หนูมาหรอกใช้มั้ย” เธอเริ่มรู้แล้วว่าทำไมเขาถึงอยากย้ายออกมาอยู่ข้าง เพราะอยากอยู่กับแฟนนี่เอง

ถ้าอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่ ทำอะไรก็คงจะไม่ค่อยสะดวก

เขาแวะกินข้าวก่อนกลับมาแล้ว เพราะตอนนี้ก็ทุ่มกว่าแล้ว เขาเอ่ยถามเธอ “กินอะไรรึยัง”

“ยังเลย ก็หนูรอพี่อยู่ไง”

เขาคิดในใจ ไม่ว่ายังไงก็ต้องส่งเธอกลับบ้านอยู่แล้ว “ไป เดี๋ยวพี่พาไปกินข้างนอก”

“อ่อ ไปกินที่ไหนคะ”

“เราไปกินอาหารที่เธออยากกินกัน” เขาตอบเธอ

เธอเองก็เริ่มหิวแล้ว เธอเดินเข้าไปหยิบกระเป๋าในบ้านแล้ววิ่งออกมา

ตอนแรกที่เขาทั้งง่วงทั้งเหนื่อย แต่พอเห็นหน้าเธอ เขาก็เริ่มมีแรง และพลังขึ้นมาอีกครั้ง

ภวิกาไม่ได้คอยพูดมากเหมือนเมื่อก่อน วันนี้เธอเงียบมาก เธอกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่