นางรำ ตอนที่ 1
นางรำ 1...อาริตา
เกนเกดค่อยๆ ชะลอรถของหล่อนลงเมื่อเกือบจะถึงสุดซอยกว้างแห่งนี้ มองเห็นรถยนต์ที่จอดต่อท้ายกันเป็นแถวๆ อยู่ภายนอก แต่ประตูบานใหญ่ของบ้านหลังนั้นกลับปิดเงียบจนหล่อนไม่แน่ใจว่าจะมาถูกสถานที่หรือไม่ แต่บ้านเลขที่ ตลอดจนชื่อซอยก็ถูกต้องตามต้องการว่าจ้างทุกประการนี่นา
หล่อนค่อยๆ ขยับรถโฟล์คเก่าๆ เข้าไปแทรกจนได้ตรงหน้าประตู กดแตรสองสามทีเพื่อเรียกให้คนในบ้านเปิดประตูออกมา
“บ้านคุณภิไธยใช่ไหมคะ”
หล่อนส่งเสียงถามหวานระรื่นหู เมื่อประตูเปิดออกมาพร้อมกับชายฉกรรจ์ร่างกายกำยำคนหนึ่ง เขามีหน้าตาค่อนข้างดุไม่ค่อยจะยินดียินร้ายเอาเสียเลย แต่ก็ยังมีคำตอบอย่างสุภาพ
“ใช่ครับ”
“ค่อยยังชั่วหน่อย นึกว่าจะมาผิดบ้าน...” หญิงสาวเปิดประตูลงไปแล้ว คนที่ออกมาจากบ้านก็อ้าปากค้างเมื่อล่อนเยื้องกรายลงมากระทบแสงไฟ เพราะหญิงสาวเหมือนเยื้องกรายมาจากโรงละคร...ด้วยเครื่องแต่งกายชุดนางรำสีส้มอมทองผ่องผุด
“คุณจะมางานวันเกิดคุณภิไธยใช่ไหม”
หญิงสาวพยักหน้า หยิบเครื่องเทปขนาดเล็กออกมาพร้อมด้วยพานกะไหล่สีทองใบเล็กๆ ในนั้นมีกล่องของขวัญขนาดเล็กอยู่ด้วย
“คุณภิไธยเลี้ยงวันเกิดเฉพาะเพื่อนผู้ชาย คุณคงจะเข้าไปไม่ได้” เขากางกั้นเอาไว้ด้วยท่าทางขึงขัง แต่เกนเกดก็ตอบเสียงหวานเจี๊ยบ
“ฉันรับงานนี้มาแล้วนะคะ แล้วก็ไม่เคยรับงานรับเงินโดยไม่เคยทำงานให้ลุล่วงด้วยซิ”
“ใครจ้างคุณมา”
“คุณชนา...”
แล้วเกนเกดก็เห็นอีกฝ่ายทำสีหน้าเหมือนหนักใจกับชื่อที่หล่อนเอ่ยออกไปพอเรียกให้ใจชื้นขึ้นบ้าง หล่อนรีบสำทับต่อไปโดยเร็วทีเดียว
“ฉันมีเวลาไม่มากนัก เสร็จงานนี้แล้วยังมีงานต้องทำอีก...ช่วยหน่อยนะคะ” อย่างหน้าตาเฉยหล่อนส่งเครื่องเทปให้ แล้วเป็นฝ่ายเดินนำตัวปลิวเข้าไปผ่านประตูบานเล็กด้านข้างที่เปิดออกเข้าไปอย่างง่ายดาย เพราะรูปร่างเล็กบาง ยิ่งสวมใส่เครื่องทรงแนบกระชับเน้นเรือนร่างก็ยิ่งทำให้หล่อนดูระหงกลมกลึง...ท่าก้าวย่างเยื้องงดงามอย่างคนที่ฝึกปรือมาแล้วอย่างดี
“ผมว่าเขาจะต้องไม่ชอบแน่ๆ เลย”
เขายังบ่นพึมเมื่อก้าวยาวๆ ตามหลังหล่อนมา
“งานนี้คุณภิไธยระบุเอาไว้เลยว่าไม่ต้องการผู้หญิง”
“ฉันพอจะทราบค่ะ” หล่อนส่งเสียงตอบมาขณะเดินเข้าไปใกล้ตัวตึกหลังใหญ่ที่เปิดไฟสว่างไสวนั่นทุกขณะ “คนจ้างฉันบอกแล้ว...จะเอาอะไรมากมายกับผู้ชายแก่ๆ ล่ะคะ พวกนี้ดูเหมือนจะอคติกับผู้หญิงเสมอแล้วก็...” หล่อนเบือนหน้ามายิ้มพริ้มพรายกับเขา
ผู้หญิงคนนี้สวยนัก ยิ่งยามยิ้ม หล่อนก็ทำให้รอบตัวดูงดงามไปหมด “คุณกระซิบบอกว่าเขานิยมผู้ชายด้วยกัน”
เขาตะลึงเป็นหนที่สอง ได้แต่ครางออกมา
“เธอพูดขนาดนั้นทีเดียวหรือฮะ”
“ค่ะ”
“ยุ่งตายโหง...” เขาสบถออกมา แล้วก็รีบกลบเกลื่อนเมื่อหล่อนทิ้งตาชายมองมาเหมือนไม่ชอบใจนักกับวาจาของเขา “คุณภิไธยได้ยินเข้าอาจจะไม่พอใจ”
“งานคืนนี้มียาลมยาหอมไว้บ้างหรือเปล่าล่ะคะ”
ชายหนุ่มหยุดชะงักแค่หน้าประตูไม้บานหนาหนักขนาดใหญ่ที่สูงตระหง่านแกะสลักลวดลายสวยงามเฉพาะบานประตูนี้บานเดียวก็มีมูลค่ามากโขอยู่ ไม่อยากจะเข้าไปข้างในอีกเลย
“คุณรู้จักคุณภิไธยแค่ไหน”
เกนเกดสั่นศีรษะโดยเร็ว
“ก็เพิ่งได้ยินชื่อจากคุณชนา”
“เขาเป็นคนดังนะ”
“ฉันต้องทำมาหากินนะคะ ไม่มีเวลาจะมาใส่ใจกับความดังของชาวบ้านหรอกว่ามีแค่ไหน...”
แล้วหล่อนก็เปิดประตูบานนั้นเข้าไป ทิ้งให้คนตามหลังมาส่งเสียงพึมพำเบาๆ กับตัวเอง”
“สนุกแน่ แม่คุณ เดี๋ยวเถอะจะได้เห็นฤทธิ์ว่าร้ายกาจแค่ไหน...อยู่ๆ จะมากระตุกหนวดเสือเล่น”
พอเกนเกดผ่านเข้ามาข้างใน เสียงเอะอะภายในห้องโถงกว้างใหญ่นั้นก็เงียบกริบ สายตาทุกคู่มองมาทางหล่อนแทบจะไม่มีคู่ใดกระพริบ เหมือนไม่เชื่อสายตาไปตามๆ กันทีเดียว
เกนเกดก็พลอยก้าวขาไม่ออกไปด้วย เมื่อความรู้สึกบอกหล่อน ว่าหล่อนได้กลายเป็นตัวประหลาดไปเสียแล้ว
สายตาทุกคู่ที่มองมาบอกหล่อนเช่นนั้น
เกนเกดสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หันมาบอกกับชายหนุ่มที่ตามติดเข้ามา “ฉันเตรียมเพลงมาในเครื่องเทปค่ะ เดี๋ยวคุณช่วยฉันหน่อยนะคะ...” หล่อนใช้สรรพนามแทนเขาว่า “คุณ” เพราะจะกดเขาให้เป็นเพียงคนรับใช้ก็ดูจะไม่เข้าทีแน่นอน “ช่วยเปิดเพลงให้ที...”
“คุณจะเปิดการแสดงอะไร”
“รำอวยพรไงคะ”
กวาดตาเพื่อมองหาชายชราสักคนในกลุ่มผู้ชายมากหน้าที่ยืนกันอยู่สลอนเบื้องหน้า เกนเกดก็มองไม่เห็น
“เดี๋ยวนี้พวกคนรวยเขามีวิธีชะลอความแก่หรือไงคะ ฉันไม่ยักจะมองเห็นคนแก่อย่างคุณชนาบอก เห็นแต่คนหัวดำๆ แล้วก็หนุ่มแน่นทุกคน คุณช่วยบอกฉันทีว่าเจ้าภาพงานนี้คืนนี้ยืนอยู่ตรงไหน”
“คนนั้นไง”
ระวีชี้ไปที่หนุ่มหนึ่ง ที่ยืนออกมาโดดเด่นกว่าชายหนุ่มคนอื่นๆ เขาสูงสักหกฟุตหรืออาจจะกว่านั้นก็คงจะได้ ท่ายืนปักหลักนั้นคงเหลือเกิน มือหนึ่งถือแก้วเหล้า อีกมือเท้าเอวเอาไว้ ท่าทางเขาเหมือนงงงันกันปรากฏตัวของหล่อนไม่หาย
“คนนั้นหรือคะ” เกนเกดครางออกมา “ไหนว่าแก่...”
“นั่นแหละ คุณภิไธย...ยังจะแสดงไหม...ผมบอกได้เลยว่ารำไทยนี่คุณภิไธยไม่ค่อยชอบ”
“ฉันรับเงินมาแล้ว ฉันเป็นนักแสดง เพราะฉะนั้นฉันต้องทำหน้าที่ ส่วนเขาจะชอบหรือไม่ชอบ มันก็เป็นอีกเรื่อง”
เกนเกดก้าวย่างออกไปอีกก้าว หล่อนสวมรองเท้าสีทองปลายงอนเชิดขึ้นเล็กน้อย ยามเดินสะโพกกลมกลึงของหล่อนยั่วยวนสายตาดีนัก อาจจะเพราะผ้าจีบหน้านางผืนนั้นด้วยก็ได้ ที่ส่งให้การเยื้องกรายของหล่อนจำกัดให้ต้องนวยนาด
อ่านนิยายฉบับเต็มได้ที่
