มุมมองของพราว:
บนรถกระบะระหว่างทางกลับบ้าน คินขับรถด้วยมือเดียว ส่วนอีกข้างวางอยู่บนคอนโซลกลางระหว่างเรา เขาเหลือบมองฉัน แววตาพยายามทำตัวสบายๆ
“พราว... อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันครบรอบของมินนี่แล้วนะ”
ฉันเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ทิวทัศน์ที่คุ้นเคยของไร่เราเลือนลางผ่านไป หัวใจหนักอึ้งอยู่ในอก
“พี่รู้ว่ามันยังเป็นเรื่องสะเทือนใจสำหรับเธอ เธอคงไม่อยากนึกถึงมัน เดี๋ยวพี่กับคุณย่าจะแวะไปที่สุสานแป๊บเดียว เธออยู่บ้านพักผ่อนนะ โอเคไหม” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนและดูแคลน เหมือนที่ผู้ใหญ่ใช้พูดกับเด็กดื้อ
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาใช้ข้ออ้างเดิมๆ น้ำเสียงแบบเดิมๆ เพื่อทิ้งฉันไว้ที่บ้านในวันนั้น และฉันก็โง่พอที่จะซาบซึ้งในความ "ห่วงใย" ของเขา
“ค่ะ” ฉันกระซิบตอบ เสียงของฉันสงบนิ่งจนน่ากลัว
การยอมรับง่ายๆ ของฉันดูเหมือนจะสลายความกังวลสุดท้ายของเขาไปจนหมดสิ้น พอรถจอดติดไฟแดง เขาก็หันมาหาฉัน โน้มตัวเข้ามาจะจูบหน้าผาก—รางวัลที่เขามักจะให้เวลาที่ฉันว่าง่าย
ทันทีที่ริมฝีปากของเขาใกล้เข้ามา ฉันก็ผงะถอยหนี
เขาชะงักค้าง
อากาศในรถพลันข้นหนืด หนักอึ้งและตึงเครียดขึ้นมาทันที
“พราว... เมารถนิดหน่อยค่ะ” ฉันพูดตะกุกตะกัก จิกเล็บลงบนฝ่ามือ ความเจ็บแปลบเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันยังทรงตัวอยู่ได้ ทำให้ฉันไม่กรีดร้องออกมา
พอกลับถึงบ้าน ฉันอ้างว่าอยากดื่มน้ำผลไม้แล้วส่งเขาเข้าไปในครัว ทันทีที่เขาพ้นสายตา ฉันก็เดินตรงไปที่ห้องทำงานของเขาทันที เป็นห้องที่ฉันแทบไม่เคยเข้าไป ไม่ใช่เพราะเป็นเขตหวงห้าม แต่เพราะเขาดูเปิดเผยและไว้ใจฉันเสมอ เขาไม่เคยปิดบังอะไรฉันเลย และความโปร่งใสนั่นเองที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย
ช่างน่าขันสิ้นดี
ฉันกดปุ่มเปิดคอมพิวเตอร์ของเขา หน้าจอสว่างวาบขึ้นมา และภาพหนึ่งก็แผดเผาเข้ามาในม่านตาของฉัน
มันเป็นรูปของคิน มินนี่ และวิน พวกเขายืนอยู่ในทุ่งทานตะวัน คินอุ้มเด็กชายไว้ มินนี่เอนตัวพิงเขา ซบศีรษะลงบนไหล่ แสงแดดสาดส่องกระทบเส้นผมและใบหน้าที่ยิ้มแย้มของพวกเขา มันเป็นภาพของความสุขที่บริสุทธิ์และสมบูรณ์แบบ
มันเป็นภาพพื้นหลังเดสก์ท็อปของเขา
ลมหายใจฉันสะดุด นิ้วสั่นเทาขณะที่เลื่อนไปบนคีย์บอร์ด พิมพ์ตัวเลขสั้นๆ ลงในช่องรหัสผ่าน—วันเกิดของวิน
คอมพิวเตอร์ส่งเสียงปลดล็อก
ฉันคลิกเปิดอัลบั้มรูป คลื่นภาพถ่ายถาโถมเข้าใส่ฉัน งานฉลองครบหนึ่งเดือนของวิน คินอุ้มเขาอยู่ขณะที่คุณหญิงลดายิ้มแป้นอยู่ข้างๆ งานประกวดพ่อลูกดีเด่นของอำเภอ คินกำลังสอนวินให้นั่งบนหลังม้าโพนี่อย่างใจเย็น วันหยุดสุดสัปดาห์นับครั้งไม่ถ้วนที่ไร่สุดหรูของมินนี่—ปาร์ตี้บาร์บีคิว ปาร์ตี้ริมสระ ปิกนิก
คุณหญิงลดา ภักดีดำรง อยู่ในรูปส่วนใหญ่ แววตาที่เปี่ยมด้วยความรักอย่างไม่มีเงื่อนไขขณะที่ท่านอุ้มวิน เป็นแววตาที่ฉันไม่เคยได้รับเลยสักครั้ง ท่านไม่ใช่ย่าของฉัน ท่านเป็นย่าของพวกเขา
ฉันนึกถึงบทสัมภาษณ์ที่คินให้กับนิตยสารวงการปศุสัตว์เมื่อปีที่แล้ว เขามองตรงมาที่กล้องแล้วพูดด้วยเสน่ห์อันจริงใจของเขาว่า “ผมรักครอบครัวของผม พวกเขาคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม”
ในที่สุดฉันก็เข้าใจ ฉันไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวที่เขาพูดถึงเลย
ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังของเขา เป็นเพียงเปลือกที่ว่างเปล่า จนกระทั่งโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้นมา
ข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก
“ไม่ได้เจอกันนานนะพราว เห็นรึยังว่าสามีกับคุณย่าของเธอรักฉันกับวินมากแค่ไหน เลิกฝันเฟื่องได้แล้ว ทุกอย่างที่เป็นของภักดีดำรง รวมถึงคินด้วย จะต้องเป็นของฉัน อ้อ จริงสิ พรุ่งนี้มีงานครบรอบฟาร์มม้าของฉัน ทำไมเธอไม่มาดูล่ะ ว่าสามีของเธอใช้เวลากับครอบครัวตัวจริงของเขายังไง”
ลงท้ายด้วยชื่อ: มินนี่
ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็เปิดผางออก คินยืนอยู่ตรงนั้น ในมือมีแก้วน้ำผลไม้และรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า
“ที่รัก พรุ่งนี้พี่อาจจะต้องไปต่างจังหวัดนะ ไปดูทุ่งหญ้าทางเหนือแป๊บนึง คงกลับดึกหน่อย”
