สามีฉันคืออาจารย์

ณ สนามแข่งรถ

“เฮ้ยยัยพลอย! ทางนี้”

เสียงตะโกนของเพื่อนพลอยไพลินดังขึ้นแข่งกับเสียงรถในสนาม ตอนนี้เธออยู่ที่สนามแข่งรถ ซึ่งพวกเธอจะมาที่นี่กันเป็นประจำ

พลอยไพลินเดินเข้าไปหาเพื่อนๆ ของเธอด้วยท่วงท่าที่มั่นใจ จะว่าไปเธอเป็นผู้หญิง 2 ลุคก็ว่าได้ เพราะในยามที่เธออยู่ในชุดนักเรียน เธอจะเป็นเด็กสาวที่เรียบร้อยและตั้งใจเรียนแต่ถ้าเลิกเรียนเมื่อไหร่ล่ะก็ เธอจะกลายเป็นสาวแซ่บ ลุคเซ็กซี่ทันที จะไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเธอเป็นเพียงเด็ก ม.6 เท่านั้น เธอจึงสามารถเข้ามาที่นี่ได้อย่างสบายๆ โดยไม่ถูกจับได้ไง

“เฮ้ยพวกแก! วันนี้มีรถคันไหนน่าสนใจบ้างเหรอ”

พลอยไพลินถามเพื่อนๆ แต่ถึงเธอจะไม่ถามเธอก็พอจะสะเดาออก เพราะที่นี่มีแชมป์ประจำสนามอยู่ และรองแชมป์ที่ฝีมือไล่ๆ กัน สรุปอยู่คือมีแค่สองคันที่เด่นๆ อยู่เท่านั้น

“คันนั้นเลยแก คันสีดำคนขับหล่อมาก ต้องชนะอีกชัวร์”

“แต่ฉันว่าคันสีแดงหล่อกว่าเยอะนะ”

“แกตาถั่วแล้ว คันสีดำของฉันหล่อว่าเยอะย่ะ”

"พี่เอ็มหล่อกว่า"

"พี่ซันหล่อกว่า"

“พอๆ หยุดทั้งสองคนเลย ฉันจะดูเขาแข่งรถไม่ได้มาฟังพวกแกเถียงกันเรื่องผู้ชายนะ”

“ค่ะ คุณพลอยไพลิน ข้าน้อยผิดไปแล้ว”

มะมายพูดออกมาอย่างกวนๆ ใส่พลอยไพลิน ก่อนจะโดนสั่งให้นั่งเงียบๆ

“เงียบไปเลยฉันต้องการสมาธิ”

พลอยไพลินพูดเสียงดุ ทำให้มะมายและรถเมล์เพื่อนของเธอเงียบลงและตั้งใจดูการแข่งขันในสนามจนจบการแข่งขัน

“ไม่สนุกเลยว่ะ ทำไมช่วงนี้ไม่มีคันเจ๋งๆ มาลงแข่งบ้างวะ”

"นั่นดิ แบบนี้ชนะไปก็งั้นๆ เหมือนมาขับรถเล่นมากกว่ามาแข่ง”

“เฮ้ยไอ้เอ็ม! มึงเห็นผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงนั้นมั้ยวะ โคตรเซ็กซี่เลยว่ะ”

มายซันถามบิ๊กเอ็มก่อนจะชี้ไปยังผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่โซนคนดู

“มึงเพิ่งเคยเห็นเหรอวะ มาที่นี่ออกบ่อย”

“จริงเหรอวะ กูไม่เคยสังเกตเลย”

“มึงจะจีบเหรอวะ น้องเขาอยู่ ม.6 เองนะเว้ย!”

“อ๊ะ! เด็ก ม.6 มึงอย่ามาล้อกูเล่น กูจริงจังนะเว้ย!!”

“จริงโว้ย!! ไม่เชื่อมึงก็ไปถามไอ้ชัยมันดู มันจีบน้องเขาอยู่พักหนึ่ง มันสืบไปสืบถึงได้รู้ว่าน้องเขาเรียนที่โรงเรียนเอ ม.6 ห้อง 2”

“ไม่สนว่ะ ถึงอายุไม่ให้ แต่หุ่นให้ว่ะ จีบก่อนได้เปรียบ อีกไม่กี่ปีก็โตแล้ว”

“บอกไว้ก่อนเลยว่าจีบยากมาก ไอ้ชัยถึงกับถอดใจเลย”

“กูใคร?”

“มายซันไง เพลย์บอยตัวพ่อ”

“เออ! เดี๋ยวกูมา”

มายซันเดินออกไปด้วยความมั่นใจ ดาราระดับนางเอกเขาก็จีบติดมาแล้ว กับแค่เด็ก ม.6 จะยากอะไรกัน

“กลับกันเถอะ วันนี้ไม่ค่อยสนุกเลย เริ่มเบื่อๆ แล้วด้วย ไม่ค่อยมีนักแข่งหน้าใหม่ๆ มาเลย”

“ใช่ ไม่มีคันไหนแข่งสูสีสู้พี่ซันเลย นอกจากพี่เอ็ม”

“เฮ้ยแก! พี่ซันเหมือนเดินมาทางนี้ว่ะ”

“อย่ามโน พี่ซันจะมาทำซากอะไรวะ”

“แต่กูว่ากูรู้นะ”

มะมายตอบรถเมล์ แล้วส่งหางตาไปทางพลอยไพลินเป็นอันรู้กันว่ามายซันมาหาใคร ก็จะใครล่ะถ้าไม่ใช่พลอยไพลินคนสวยและรวยมากประจำกลุ่ม

“สวัสดีครับ พี่ชื่อมายซันนะ เรียกสั้นๆ ว่าพี่ซันก็ได้จะได้ดูสนิทกันไง”

มายซันเดินเข้าไปแนะนำตัวกับพลอยไพลิน

“พลอยไพลินค่ะ เรียกสั้นๆ ว่าพลอยก็ได้ค่ะ”

“ชื่อเพราะจัง จะรังเกียจมั้ยถ้าพี่จะขอเบอร์พลอย”

“อืม ก็ไม่ได้รังเกียจนะคะ แค่ไม่ให้ดีกว่า พลอยขอตัวนะคะ พอดีว่าจะกลับแล้ว”

“ให้พี่ไปส่งมั้ย”

“ไม่เป็นไรค่ะ พลอยพารถมากลับเองสะดวกกว่า”

พลอยไพลินเตรียมตัวที่จะหันหลังกลับ แต่โดนมายซันพูดดักไว้เสียก่อน

“พี่ควรจะบอกยามดีมั้ยนะ ว่าพวกน้องอายุยังไม่ถึง 20 ปีกัน”

“นี่พี่ซันกำลังขู่พวกเราเหรอคะ”

พลอยไพลินหันกลับไปพูดกับมายซัน แต่มีหรือคนอย่างเธอจะกลัวคำขู่แบบนี้ ถ้ากลัวเธอไม่เข้ามาหรอก

“ก็ไม่เชิงครับ พี่ก็แค่อยากรู้จักน้องพลอยให้มากกว่านี้ ไม่ได้คิดร้ายอะไรเลย”

“เชื่อสิคะ ว่าพี่ไม่อยากรู้จักพลอยมากกว่านี้หรอกค่ะ...รู้จักพลอยเท่าที่พลอยอยากให้รู้จักจะดีกว่านะคะ”

“อ๋อ แล้วถ้าจะบอกยามก็บอกเลยค่ะ พลอยไม่สน”

พลอยไพลินตอบกลับมาได้อย่างเจ็บเจ็บแสบ แต่กลับทำให้เขายิ่งชอบเธอ

“ผู้หญิงแบบนี้สิ...พี่ถึงชอบ”

“เหรอคะ แต่พลอยไม่ได้ชอบผู้ชายแบบพี่ซะด้วยสิคงต้องขอโทษด้วยนะคะ พลอยกับเพื่อนต้องขอตัวกลับแล้ว”

“จะมาดูอีกทีเมื่อไหร่บอกพี่ได้นะ เดียวพี่เคลียร์ทางให้”

“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ถ้าพลอยจะมา ก็เข้ามาเองได้ ไม่ต้องให้ใครเครียร์ทางให้ แล้วอีกอย่าง พลอยก็เริ่มเบื่อแล้วด้วย คงจะไม่มาที่นี่อีกนานเลยล่ะค่ะ”

พลอยไพลินพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะเดินออกไป เธอเจอผู้ชายเข้ามาจีบแบบนี้มาเยอะแล้ว ทำให้เธอรู้ดีว่าต้องรับมืออย่างไร

“เป็นไงไอ้เสือ เด็ดไม่ว่ะ”

บิ๊กเอ็มเดินเข้ามาตบไหล่มายซัน เขาคิดว่าเพื่อนรักคงได้เสือแม่เสือเข้าให้แล้ว

“เด็ดว่ะ กูชอบ”

เขาตอบกลับไปด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม เพราะเขาเจอของที่ถูกใจแล้ว ถึงจะยากแค่ไหนก็ต้องเอามาให้ได้