วิวาห์นอกสมรส

รถตู้คันใหญ่แล่นจอดริมถนนหน้าคฤหาสน์หลังงาม ก่อนที่ผู้โดยสารรถจะรีบลงโดยถืออุปกรณ์ทำความสะอาดกันคนละชิ้นสองชิ้น ทุกคนต่างสวมชุดยูนิฟอร์มเสื้อแขนสั้น กางเกงขายาวสีเขียว หมวกก็ยังเป็นสีเขียว สกรีนเสื้อด้านหลังว่า

‘รักสะอาด…ไว้ใจเรา’

แก้วขวัญเป็นหนึ่งในพนักงานจากบริษัท clean house สาขากรุงเทพ ซึ่งรับทำความสะอาดบ้านครอบคลุมทั่วเมืองหลวง

เงินเดือนหมื่นกว่าบาทพอช่วยให้เธอรอดตัวไปได้ในแต่ละเดือน แต่คราวนี้…ไม่รู้ว่าจะรอดไหม เพราะเป้าหมายในการทำงานครั้งนี้คือบ้านสีครีมที่สร้างกลางเนื้อที่เกือบสองไร่

บ้านที่เธอเคยอยู่เมื่อ 7 ปีที่แล้ว

หญิงสาวกำด้ามไม้กวาดแน่นจนเจ็บ ในใจวุ่นวายและสับสน เธอเคยปฏิญาณไว้ว่าจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก แต่สุดท้ายก็มีเหตุให้ต้องกลับมาจนได้ ถึงแม้ว่าจะมาแค่วันเดียวก็ตาม แต่มันก็มากพอที่จะทำให้เธอรู้สึกประหม่า

“เป็นอะไรหรือเปล่าแก้ว หน้าดูซีดๆ นะ”วัลลภเพื่อนร่วมงานถือถังเปล่าและน้ำยาสำหรับทำความสะอาดได้หันมามองและเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“ปะ เปล่าค่ะ แก้วไม่ได้เป็นอะไร”ตอบพลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ใช่แล้ว เธอต้องไม่เป็นอะไร มันไม่มีอะไรหรอกน่า…เรื่องก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ไม่มีใครในบ้านนั้นสนใจเธอแล้วล่ะ

“คราวนี้เป็นบ้านเศรษฐีเลยนะ หลังใหญ่มาก น่าจะใช้เวลานานหน่อย”

“รวยขนาดนี้จ้างคนรับใช้ไว้สักสิบคนก็ยังได้ น่าแปลกนะที่มาพึ่งบริการบริษัทเรา” นาราออกความเห็น ขณะเลื่อนประตูรถให้ปิดลง

“ได้ข่าวมาว่าคุณภพเป็นคนโมโหร้าย เขาไล่สาวใช้ออกหมด ทุกคนมาหลายปีแล้วเพราะขี้รำคาญ คนรวยก็แบบนี้แหละ เข้าใจยากมาก”วัลลภส่ายหน้า ส่วนนาราตาโต

“อุ๊ยตาย หนุ่มหรือแก่คะนั่น ทำไมแปรปรวนยังกับคนวัยทอง”

วัลลภหัวเราะในลำคอ “ได้ยินมาว่าหล่อมากนะ ยังหนุ่มยังแน่น น่าจะแค่สามสิบต้นๆ ”

“โอ๊ย ถ้าขึ้นเลขสามแล้ว สำหรับฉัน ฉันว่าแก่แล้วล่ะ”จากนั้นก็หัวเราะคิกคัก “ไม่มีคนใช้มาหลายปี แล้วปกติทำความสะอาดเองหรือไง ถึงเพิ่งมาจ้างพวกเรา”

“ปกติใช้บริการทำความสะอาดจากบริษัทอื่น แต่มีพนักงานคนหนึ่งทำแจกันแตก เขาเลยหันมาจ้างเราแทนไง”

“โอ้โห พี่ลภนี่รู้ลึกรู้จริง ฮ่าๆ แต่ขี้โมโหนิสัยไม่น่ารักเลยนะ แค่แจกันแตกเอง สงสัยเราจะต้องระวังให้มากขึ้นแล้วล่ะ”

ตลอดเวลาที่ฟังบทสนทนาของเพื่อนร่วมงาน แก้วขวัญยิ่งหวั่นวิตก มือเย็นชืดลงเรื่อยๆ หน้างามเผือดสี…ถ้าเธอรู้ล่วงหน้าว่าจะต้องมาที่บ้านภพธร เธอจะแกล้งปวดหัวปวดท้อง ทำยังไงก็ได้ที่จะมีข้ออ้างไม่ต้องมา แล้วให้คนอื่นมาทำแทน

แต่เพราะวันนี้เธอเข้าบริษัทสายเพราะยุ่งเรื่องลูกสาวที่ไม่สบาย พอเพื่อนๆ เรียกตัวขึ้นรถก็รีบขึ้นทันทีโดยไม่ทันถามถึงจุดหมาย

คิดว่าจะเป็นแค่บ้านธรรมดาทั่วไปอย่างที่เคยไปทำมา ไม่นึกเลยว่าจะเป็นบ้านของสามีเก่า !

ยามรักษาความปลอดภัยที่อยู่ตรงป้อมเล็กๆ ใกล้รั้วได้มาเปิดรั้วให้

“พนักงานจากบริษัท clean house ใช่ไหมครับ คุณภพแจ้งไว้แล้วว่าถ้ามาก็ให้เปิดประตูให้”

“ใช่ครับ” วัลลภพยักหน้ารับอย่างสดใส ก่อนเดินนำเพื่อนร่วมอาชีพเข้าไปในอาณาเขตบ้านหลังใหญ่

แก้วขวัญใจเต้นตึกตัก มือเย็นเทียบเท่าน้ำแข็ง สะดุ้งสุดตัวเมื่อนาราเอาไหล่มาชนแขนเธอ

“ไม่เป็นไรจริงเหรอพี่แก้ว ฉันเห็นพี่สีหน้าไม่ดีตั้งแต่ลงจากรถแล้วนะ”

วัลลภหันมองแวบหนึ่ง เห็นด้วยกับเพื่อนรุ่นน้อง “ใช่ ถ้าไม่สบายก็บอกกันนะ ท่าทางของแก้วยังกับคนจะเป็นลม”

“แก้วไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ" หญิงสาวฝืนยิ้ม สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เธอจะทำตัวอ่อนแอเป็นภาระคนอื่นไม่ได้ ถ้าช่วยกันทำงาน แป๊บเดียวก็เสร็จจะได้รีบกลับ เรื่องระหว่างเธอกับภพธรก็ผ่านมาตั้ง 7 ปีแล้ว เวลาที่ผ่านไปนานขนาดนั้นมันคงไม่มีปัญหาอะไรแล้วล่ะ

แม้จะย้ำว่าไม่มีปัญหา แต่เธอก็ดึงหมวกแก๊ปลงต่ำเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นใบหน้าได้ถนัด ยิ่งก้าวเท้าเข้าสู่ตัวบ้านหลังงาม เธอยิ่งยะเยือกราวจะจับไข้