“มันเป็นสิทธิส่วนบุคคลนะคะ ฉันมีหน้าที่แค่จัดการความสะอาดในบ้านให้คุณเท่านั้น”
“ไม่ว่ายังไงฉันก็รู้สึกแปลกๆ อยู่ดี มันเหมือนตงิดๆ อยู่ในใจ” ร่างสูงลุกพรวดลงจากเตียง ทำเอาเธอใจหายวาบ มือกำด้ามไม้กวาดเกร็งแน่น สัญชาตญาณทำให้เธอจะวิ่งหนีออกจากห้อง แต่ช้ากว่ามือใหญ่ที่คว้าไหล่ของเธอไว้ได้ทันก่อนกระชากตัวเธอมาประชิดร่างแกร่ง เผลอเงยหน้ามองเขา ดวงตากลมโตที่ฉายแววหวาดหวั่นทำให้เขาสะดุดในใจ
“คะ คะ คือว่า คือ…” น้ำเสียงของเธอตะกุกตะกัก
“คืออะไร... จะว่าไปแล้วหน้าตาของเธอดูคุ้นๆ นะ” หัวคิ้วเข้มขมวด
“หน้าฉันโหลน่ะค่ะ ไม่แปลกหรอกที่จะคุ้น” เธอหัวเราะ แต่เขามองออกว่าเสแสร้ง มือใหญ่ถือวิสาสะดึงหมวกออกจากศีรษะเธอ “ว้าย ! ” หญิงสาวอุทาน รีบผลักเขาออก เผ่นพรวดไปที่ประตูแต่ก็โดนเขาจับตัวไว้ได้ทันอีกครั้ง
“มีพิรุธจริงๆ นั่นแหละ เธอน่ะ” เขาหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้าตรงๆ พลันนั้นหัวใจของชายหนุ่มก็กระตุกวาบ...แม้จะผ่านมาหลายปี แต่เขาก็ไม่เคยลืมเธอเลย แม้ว่าในตอนนี้เธอจะไม่ได้แต่งหน้าก็ตาม...เมียเก่าที่เป็นเหมือนแผลใจที่ทำให้เขามีอคติกับผู้หญิงเกือบทุกคน
“แก้วขวัญ ! ” น้ำเสียงของเขาห้าวลึกแต่แฝงด้วยความดุดัน ในขณะที่เธอตัวสั่น มองเขาราวกับเห็นสัตว์ป่าดุร้าย “เป็นเธอจริงๆ ด้วย” ประโยคหลังๆ พึมพำจนเสียงแทบไม่หลุดพ้นลำคอ แต่เธอก็ได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ
“ปล่อยฉันค่ะ” เธอพยายามแกะมือใหญ่ออกจากไหล่ แต่เขากลับยึดไว้แน่น
“น่าขำจริงๆ บทจะเจอก็ได้เจอกัน อดีตเมียเก่า” คำหลังๆ เขาเน้นหนักเป็นพิเศษ ทำเอาเธอหน้าร้อนวาบ พยายามข่มใจตัวเองไว้...ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกแล้วแก้วขวัญ ในเมื่อเขารู้แล้วว่าเป็นเธอ ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรอีก
หน้าเรียวสวยเชิดขึ้นอย่างถือดี “คุณขำ แต่ฉันไม่ขำด้วยหรอกนะคะ ปล่อยฉันเถอะค่ะ ฉันมาทำงาน ไม่ได้มาด้วยเรื่องส่วนตัว เสร็จงานแล้วก็จะกลับ”
ภพธรกัดกรามกรอด ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องหงุดหงิดด้วย เธอทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่เธอเป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเองจนถึงทุกวันนี้เนี่ยนะ
“เธอเปลี่ยนไปเยอะนะแก้วขวัญ นิสัยของเธอยังถือดีไม่เปลี่ยนไปเลย”
ดวงตากลมโตเหลือบมองเขาพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก...สำรวจมองเขาอย่างพินิจเต็มตาเป็นครั้งแรกของวันนี้ เขายังคงหล่อเหลาไม่เปลี่ยนแปลง คิ้วเข้ม ดวงตาคมดุ จมูกโด่ง ปากสวย แต่หนวดเคราที่รกครึ้ม และผมที่ยาวระต้นคอนั่นทำให้เขาดูดิบเถื่อน ต่างจากเมื่อก่อนที่จะตัดผมสั้น โกนหนวดเคราเสมอ
“คุณเองก็เปลี่ยนไปนะคะ ไม่นึกว่าคุณจะมีรสนิยมไว้หนวดเคราด้วย”
เขาคำรามเสียงต่ำในลำคอ “ที่ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอไม่ใช่หรือไงแก้วขวัญ” เขาจบประโยคนี้ด้วยการก้มจูบริมฝีปากอิ่มอย่างรุนแรง...จูบที่ทำเอาเธอตัวแข็งทื่อราวกับโดนสูบวิญญาณออกจากร่าง หัวสมองขาวโพลน เผลอปล่อยมือจากด้านไม้กวาด เขาเองก็ทิ้งหมวกในมือลงพื้นพร้อมลูบไล้แผ่นหลังของเธอไปมา ถ่านไฟเก่ายังระอุ หัวใจของทั้งคู่เต้นกระหน่ำครึกโครมราวจะปะทุออกมานอกอก
เขาช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มแล้วพาไปที่เตียงกว้าง บรรจงวางเธอลงนอน จากนั้นก็ตามขึ้นคร่อมเหนือร่างบางที่ยังคงเย้ายวน เขาจูบปากเธออีกครั้ง และอีกครั้ง...ในขณะที่มือใหญ่ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ด...ทีละเม็ด
ไม่นานนัก เนื้อตัวแก้วขวัญก็เปล่าเปลือยไร้อาภรณ์ห่อหุ้ม รวมทั้งเขาด้วยเช่นกัน หญิงสาวหอบหายใจถี่ๆ ด้วยเพลิงพิศวาสที่อัดแน่นอก ริมฝีปากอิ่มขบเม้มสะกดกลั้นเสียงครางไม่ให้ดังจนเกินไป เมื่อโดนปากอุ่นจัดครอบครองยอดถัน ฝ่ามือหนาฟอนเฟ้นเต้าอวบบีบขยำ
นานเจ็ดปีแล้วที่เธอห่างหายจากเรื่องอย่างว่า เพราะต้องอุ้มท้อง คลอดลูก สู้ดิ้นรนทำงานดูแลลูกจนเหนื่อยล้าเกินกว่าที่จะคิดเรื่องอื่น มีเพียงเรื่องเดียวที่เธอยังคงนึกถึงเสมอ...นั่นคือภพธร อดีตสามีของเธอ
ที่เขาว่ารักแรกมักลืมยาก เธอคิดว่าเป็นจริง...เพราะผ่านมาหลายปี ไม่เคยลืมเขาได้เลย
