“คุณมาหาผมเพราะเรื่องสินบนจากหลินเฉินใช่ไหม?” ฮั่วอวิ๋นโจวดึงเนคไทของตัวเองแล้วหัวเราะเบาๆ
“ไม่ใช่หรอกค่ะ ฉันมาคุยเรื่องความสัมพันธ์ต่างหาก ไม่เกี่ยวกับงาน”
เธอดึงเนคไทของเขามาไว้ในมือแล้วเขย่าเบาๆ พร้อมกับแย้มยิ้มที่ดูเหมือนจะไม่จริงใจเท่าไร
“จะมานอนด้วยกันอีกครั้ง แล้วให้คุณไปอวดในกลุ่มเพื่อหาเงินใช่ไหม ?”
ฮั่วอวิ๋นโจวสะบัดมือเธอออกอย่างเย็นชา แล้วกอดอกพิงเก้าอี้ผู้บริหารพร้อมกับเลิกคิ้วมองเธอ
เจียงหนานนั่งลงบนโต๊ะทำงานอย่างเรียบๆ แล้วขยับมาใกล้หูเขา พร้อมกับเป่าลมหายใจอุ่นๆ ใส่เพื่อยั่วเย้า
“พูดตรงๆ ว่าคืนนั้นเมามากจนจำอะไรไม่ค่อยได้ ยังอยากลองอีกครั้งนะ...”
ใบหูของฮั่วอวิ๋นโจวแดงขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองผู้หญิงที่ไม่รู้จักคำว่าอาย แล้วผลักเธอออก
“เจียงหนาน คุณรู้จักคำว่าหน้าไหม?”
“หน้าของฉันหายไปไหนแล้ว คุณช่วยเก็บกลับมาให้หน่อย?”
เธอเอนตัวลงบนอกของเขา นิ้วเรียวยาวลื่นไหลจากลำคอที่มีเส้นโครงหน้าสมบูรณ์แบบไปจนถึงคาง
แล้วลื่นไปที่ริมฝีปากอย่างช้าๆ
“ทนายฮั่วชอบแกล้งทำเป็นไม่สนใจ คืนนั้นยังเล่นซนทั้งคืน ความแรงนี่ทำให้ฉันคิดว่าคุณไม่เคยเจอผู้หญิงมาก่อนเลย พอเสร็จแล้วก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจอีก
” ปลายนิ้วของเธอเหมือนมีไฟฟ้าสถิต ฮั่วอวิ๋นโจวสะบัดออกทันทีแล้วเบี่ยงสายตาไป
“เมื่อวานใครเป็นคนพูดว่าเล่นๆ เท่านั้นเอง? ตอนนี้หมายความว่าอะไร?”
เจียงหนานอยากจะตบตัวเอง—ไม่สิ ต้องตบหลินเฉินที่โง่นั่น!
เพราะเขาเลยต้องกลับมาเป็นคนที่ตามใจ
“หมาพูดว่าเล่นๆ แต่ฉันเป็นคนนะ ทนายฮั่วเอาคำพูดของหมามาใส่ใจทำไม?” เธอไม่มีความอายเลยจริงๆ
“คุณดูสิ เรานอนด้วยกันแล้ว งั้นคบกันไหม?”
“ขอโทษนะครับ ผมไม่คบกับคนที่ไม่จริงใจ ไม่มีรสนิยมคบกับคนที่ไม่จริงใจ ” เขาพูดเสียงต่ำแล้วดึงเธอออกจากตักอย่างไร้ความปราณี
ด่าฉันว่าอะไร...?
เจียงหนานกัดฟันจนแทบจะหัก เธอหาความภาคภูมิใจกลับมาได้ยาก แต่ต้องยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างหยิ่งผยอง ทำไมต้องทำตัวเหมือนคนที่ตามใจผู้ชายคนนี้ด้วย?
เย็นชาไร้ความรู้สึก! เหมือนก้อนหินที่แช่ในน้ำแข็ง!
ด้วยใบหน้าที่สามารถเป็นทั้งสาวหวานและสาวเซ็กซี่ รูปร่างสูงโปร่ง สง่างาม และภูมิหลังอาชีพที่สูงส่ง ผู้ชายดีๆ หลายคนสนใจเธอจากในประเทศไปถึงต่างประเทศ!
แต่กลับต้องมากินก้อนหินเหม็นนี่!
เธอยืนขึ้นอย่างมั่นคง มือหนึ่งลูบหน้าผากแล้วหมุนตัวกลับอย่างสง่างาม กอดอกแล้วยิ้มถาม:
“คุณแน่ใจว่าจะทำแบบนี้?”
ฮั่วอวิ๋นโจวไม่สนใจคำพูดของเธอ กดโทรศัพท์บนโต๊ะแล้วต่อสาย : “เลขาจาง เข้ามาพาเจียงทนายไปจ่ายค่าธรรมเนียม”
“เจียงทนาย หนึ่งชั่วโมงของผมหมื่นบาท ออกไปแล้วกรุณาจ่ายค่าธรรมเนียมด้วย” เขายกมือดูที่ประตู
เจียงหนานยิ้มพยักหน้า แล้วถอดเสื้อสูทสีดำออกโยนบนโต๊ะทำงานของเขา
ขณะเดินไปที่ประตู เธอปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวทีละเม็ด
แล้วใช้มือยุ่งๆ กับผมของเธอ...
“หมื่นบาทเท่านั้นเองค่ะ ไม่ต้องห่วง ค่าธรรมเนียมนี่ฉันจ่ายแน่นอน เดี๋ยวให้เลขาคุณ...ช่วยซื้อถุงยางสองกล่อง!”
ฮั่วอวิ๋นโจวดูการกระทำของเธอ ใบหน้าหล่อเหลาที่มั่นคงถึงกับสะดุด รีบลุกขึ้นและเดินตามไปอย่างรวดเร็ว
เขากดประตูที่เธอเพิ่งเปิด แล้วดันเธอไปติดกับกำแพง มองไปที่เนินอกที่ถูกห่อหุ้มด้วยลูกไม้สีดำ
สมองไม่สามารถควบคุมได้เมื่อคิดถึงความรู้สึกเมื่อคืนนั้น เขาเบี่ยงสายตาออกทันทีแล้วพูดเสียงต่ำ :
“บอกมาว่ามาที่นี่เพื่ออะไรจริงๆ ?”
เจียงหนานมองเขาและสำนักงานนี้อย่างระมัดระวัง กลัวว่าผู้ชายคนนี้จะแอบบันทึกเสียง เขามีทั้งไหวพริบและวิธีการมากมาย
เขารู้ว่าติงเข่อเอ๋อไม่สามารถครองสถานการณ์ได้ ดังนั้นจึงขุดหลุมให้หลินเฉิน ถ้าเธอกระโดดลงไปในหลุมของเขา ไม่เพียงแต่จะเสียคดีนี้แต่ยังถูกส่งเข้าคุก!
และยังถูกทุกคนเยาะเย้ย ...
“ฉันมาคุยเรื่องความสัมพันธ์เท่านั้นค่ะ” เธอยิ้ม พยายามทำให้เขาสงบลงก่อน
แคร็ก—
ประตูสำนักงานถูกผลักเปิด เลขาหันหัวเห็นสองคนที่กำลังทำท่าอีโรติกอยู่ข้างกำแพง ดวงตาแทบจะหลุดออกมา!
ทนายฮั่ว ผู้ที่มีอิทธิพลในวงการการเมืองและธุรกิจ ดำเนินการอย่างเด็ดขาดและมีแต่เรื่องงานในสายตา
ความรักอ่อนไหวหรือความรักระหว่างชายหญิง เขาไม่มีความรู้สึกนั้นเลย!
แต่ตอนนี้กลับ...
“ออกไป” ฮั่วอวิ๋นโจวพูดเสียงต่ำเรียกเธอ
“ค่ะ...ค่ะ ทนายฮั่วไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้เห็นอะไรเลยค่ะ”
เลขาปิดตาแล้วเตรียมปิดประตู เจียงหนานเรียกเธออย่างตั้งใจ :
“อย่าลืมไปซื้อถุงยางสองกล่อง ”
“อ๊ะ?” เลขาตกใจเต็มใบหน้า มองไปที่พวกเขาอีกครั้ง แล้วเข้าใจในที่สุด ก่อนจะพยักหน้าอย่างกระอักกระอ่วน :
“ค่ะ...ค่ะ...เดี๋ยวฉันจะไปซื้อค่ะ” แล้วรีบปิดประตูทันที
“ฮ่าฮ่า...เลขาคุณน่าสนใจดีนะ” เจียงหนานหัวเราะ
ฮั่วอวิ๋นโจวหยิบเสื้อสูทของเธอมา ให้โอกาสถาม:
“พอแล้วหรือยัง? คุณจะใส่เสื้อออกไปหรือเปลือยเดินออกไป ?”
“ฉันไม่รังเกียจที่จะช่วยถอดให้สะอาดมากขึ้น ”
“คุณลองถอดสิ?” เจียงหนานเลิกคิ้ว ไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าถอด
แต่ทันทีที่พูดจบ ผู้ชายคนนี้ก็โยนเสื้อสูทในมือแล้วจับเสื้อเชิ้ตของเธอพร้อมกับดึงออก!
เขาจับแขนเธอแล้วดึง เธอพลิกตัวไปที่อกแข็งของเขา มือเดียวที่หลังก็สะบัดอย่างเท่ แล้วปลดตะขอบรา!
เขากำลังจะดึงออก แต่เจียงหนานที่ตกตะลึงจนพูดไม่ออกก็จับบราเอาไว้โดยสัญชาตญาณ
“ไอ้บ้า กล้าถอดจริงๆ ?”
“ก็คุณถอดได้ใช่ไหม?”
มืออีกข้างของเธอจับที่หัวเข็มขัดของเขาแล้วดึงอย่างแรง หัวเข็มขัดถูกปลดและแกว่งไปมาในอากาศ
ฮั่วอวิ๋นโจวก้มลงมองที่หัวเข็มขัด แล้วเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงคนนี้ ดวงตาคมของเขามีความรู้สึกแปลกๆ ซ่อนอยู่—
“ก๊อก ก๊อก”
ประตูสำนักงานดังขึ้นอีกครั้ง มือจับประตูกำลังจะเปิด ฮั่วอวิ๋นโจวกดไว้แล้วสั่งเสียงเย็น :
“ไม่ให้เข้ามา!”
“ยังไม่ใส่เสื้ออีกหรือ?” เขาถอนมือกลับแล้วรัดเข็มขัดของตัวเองให้เรียบร้อย
“คุณไม่อยากให้ฉันเปลือยออกไปเหรอ? ทำไมถึงไม่ให้ฉันเปลือยออกไปแล้ว ? เสียดายเหรอ?”
เจียงหนานเอนตัวพิงกำแพงอย่างขี้เกียจ กอดอกแล้วยิ้มถาม
ภายใต้ลูกไม้สีดำที่หลวม ขาวนวลที่โผล่ออกมาไม่สามารถห่อหุ้มได้ ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะดึงออกดูให้ชัดเจน!
