เรื่องย่อ เพื่อนพ่อหนูขอนะคะ
เพื่อนพ่อหนูขอนะคะ ตอนที่ 1
นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น
นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น
ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล
และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา
อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ
……….
นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา
ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์
ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง
ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง
*เราเตือนท่านแล้ว*
* * * * * * * * * * *
ฉั่วๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
ปลายลิ้นของเรวัฒน์ชอนไชเข้ามาในทุกซอกเสียวของความเป็นสาว กระตุ้นน้ำเสียวให้แตกซ่านออกมาอย่างไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ได้
“อุ๊ย… มีน้ำออกมาด้วยค่ะ… น้ำอะไรไม่รู้”
หญิงสาวอุทานอย่างไร้เดียงสา บิดสะโพกไปมา การกระทำของเพื่อนพ่อได้ทำให้สาวน้อยรู้จักกับความลี้ลับของร่างกายตัวเอง ได้รู้รสความเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยรู้มาก่อน
“เค้าเรียกว่าน้ำหอยค่ะ… มันจะออกมาเองตอนที่หนูอยากให้ลุงสอดใส่”
เรวัฒน์หยุดเลียชั่วขณะสั้นๆ เพื่อจะอธิบายสิ่งที่สาวน้อยกำลังสงสัย
“ไม่ต้องเกร็งไม่ต้องกลัวนะคะ… คาวหอยของหนูหอมมาก ปล่อยให้ไหลออกมาลุงชอบ”
ปุยฝ้ายจำต้องอดทนให้เขาลากลิ้นขึ้นๆ ลงๆ ตามแนวยาวของร่องกลีบ ทว่าอดทนได้ไม่นานโพรงสวาทของหล่อนก็ขมิบรัดดุ้นลิ้น เสียวจนต้องบิดตัวไปมา ร่างกายกระสันหาการสอดใส่ไปตามธรรมชาติของวัยสาวที่มีความอยากรู้อยากลองในเรื่องเพศ
“อ๊าย… อูย… มันทรมานปั่นป่วนอยู่ข้างในค่ะคุณลุงขา”
หญิงสาวครางจะขาดใจ ไม่คิดว่าชีวิตของหล่อนจะได้เจออะไรแบบนี้
“ที่หนูทรมานก็เพราะว่าน้องสาวของหนูอยากให้น้องชายของลุงใส่เข้าไปข้างใน… ลุงขอเบิร์นอีกนิดนะคะ… เดี๋ยวใส่ให้มิดดุ้นเลยค่ะ เดี๋ยวจะกระแทกให้ร้องขอชีวิตเลยคอยดู”
* * * * * * * * * * *
เพื่อนพ่อ
หนูขอนะคะ
พุทธศักราช 2562
ตอนใกล้เที่ยง ที่ฟาร์มโคนมแห่งหนึ่งในอำเภอแม่ออนของจังหวัดเชียงใหม่
“เฮ้ย… ไอ้เรือง… ”
‘เรวัฒน์’ ชายวัยสี่สิบห้าผู้เป็นเจ้าของฟาร์มเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์ที่กำลังอ่านอยู่ตรงหน้า ตะโกนออกมาด้วยแววตาดีใจที่ได้เจอเพื่อนรักซึ่งครั้งหนึ่งเคยคบหากันมานานตั้งแต่ครั้งยังเป็นนักศึกษา
“โห… ไอ้วัฒน์… มียาดีอะไรวะ นี่มึงยังหนุ่มไม่เปลี่ยนแถมยังหล่อขึ้นด้วย”
เรืองฤทธิ์ตะลึงชม จ้องมองเพื่อนรักด้วยความตกใจ ด้วยเรวัฒน์ยังดูหนุ่มแน่นกว่าอายุจริง เนื้อตัวกำยำล่ำสันไปด้วยมัดกล้าม หน้าตาหล่อเหลาจนน่าทึ่ง รอยตีนกาสักเส้นบนใบหน้าก็แทบจะหาไม่เจอ
“ไม่ได้กินยาอะไรหรอกว่ะ… กูแค่ออกกำลังกายประจำ ต้องไม่เครียด ใช้ชีวิตให้เป็น ระวังเรื่องอาหารการกิน เหล้าเบียร์กูเลิกหมดแล้ว… ดีใจที่ได้เจอมึงว่ะเพื่อน”
เรืองฤทธิ์ตรงเข้าสวมกอดเพื่อนรัก เรวัฒน์บอกเคล็ดลับซึ่งดูเหมือนว่าทำได้ง่ายๆ แต่หลายคนก็ทำไม่ได้
“กูเชื่อว่าเหล้ายามึงเลิกได้… เรื่องเดียวที่มึงเลิกไม่ได้คือความเจ้าชู้หื่นกามใช่ป่ะวะ”
เรืองฤทธิ์แซวอย่างเพื่อนที่รู้นิสัยกันเป็นอย่างดี
“เออ… มึงนี่มันช่างรู้จริง สมกับเป็นเพื่อนกู แต่ตอนนี้กูหมดไฟกับเรื่องอย่างว่าแล้วว่ะ”
เรวัฒน์กล่าวติดตลกมากกว่าจะเป็นความจริง
“แล้วทำไมไม่แต่งงานใหม่วะ… จนป่านนี้แล้วมึงรอใครอยู่”
เรืองฤทธิ์สงสัย เรวัฒน์เป็นผู้ชายเพียบพร้อมทุกอย่าง มีทั้งฐานะและรูปร่างหน้าตา น่าจะเป็นที่หมายปองของสาวน้อยสาวใหญ่ที่อยากได้ผัวเศรษฐี
“นั่นสิ… ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากูรอใครอยู่?”
เรวัฒน์กล่าวติดตลก หลังจากภรรยาตายจากไป เขาก็ไม่เคยคิดจะแต่งงานใหม่ ไม่ใช่ว่าหมดความต้องการ เพียงแต่ในใจมันรู้สึกว่ากำลังรอใครสักคน… ใครที่ยังไม่เจอ… และไม่รู้ว่าอยู่ไหน รู้แค่ความรู้สึกสั่งให้รอ
“แล้วไหนลูกสาวมึง”
เรวัฒน์ถามถึงคนที่เรืองฤทธิ์ฝากให้มาฝึกงานที่ฟาร์มโคนมของเขา
“กำลังเดินตามมา… ”
เรืองฤทธิ์กล่าวพลางหันมองมายังลูกสาวที่ยังเพลิดเพลินอยู่กับการเดินชมฟาร์ม ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นถ่ายภาพดอกไม้หลากสีสันท่ามกลางสนามหญ้าหน้าบ้าน
อ่านนิยายฉบับเต็มได้ที่
