โจรที่เป็นฝ่ายได้เปรียบอยู่เมื่อครู่นี้ได้ถูกซูชิงซวู่กระชากคอเสื้อไป จากนั้นนางก็กัดเข้าที่คออย่างแรง
เลือดพุ่งออกมา แล้วโจรก็เอามือกุมคอที่มีเลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุดพลางล้มนอนลงไปด้วยความเจ็บปวด
ส่วนพวกโจรคนอื่น ๆ ตกตะลึงกับเลือดของซูชิงซวู่จนแน่นิ่งอยู่กับที่ไปเลย ซูชิงซวู่จึงฉวยโอกาสในตอนนี้รีบหยิบมีดจากพื้นขึ้นมาด้วยความคล่องแคล่วว่องไว
มีดยาวถูกโบกไปมาอย่างคล่องแคล่ว แล้วก็ฟันไปที่คอของคนที่เหลือ ทำให้มีเลือดพุ่งขึ้นมากลางอากาศเป็นสายเลือด แสงของใบมีดที่คมกริบนั้นสะท้อนไปที่ใบหน้าอันเยือกเย็นของนาง
เห็นได้ชัดเลยว่านี่คือการฆ่าคน แต่มันกลับดูงดงามอย่างยิ่ง
เสี่ยวอู๋เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
เวลานี้ร่างกายของซูชิงซวู่ได้ทรุดตัวนั่งลงไปกับพื้นอย่างหมดแรงแล้ว
ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป เมื่อกี้นี้แค่ชั่วครู่เดียวก็ใช้พลังทั้งหมดที่มีไปหมดแล้ว
โจรตายไปแล้ว ส่วนคนที่เหลือที่ถูกกัดคอก็ไม่สามารถทำอะไรได้
นางจึงนอนลงไปกับพื้นเพื่อพักเอาแรง ในขณะเดียวกันก็ประมวลผลถึงความทรงจำของเจ้าของร่างนี้ไปด้วย
เจ้าของร่างเดิมเป็นลูกสาวคนโตของฮูหยินเอก มีฐานะสูงศักดิ์ แต่น่าเสียดายที่เรื่องราวที่เกิดขึ้นดันเหมือนกับนวนิยายออนไลน์ที่หยาบโลนเหล่านั้นไม่มีผิดเลย ตอนที่นางเกิดมา ฮูหยินคนแรกของอันติ้งโหวก็เสียชีวิตจากภาวะคลอดบุตรยากในทันที
ซู่ชิงซู่จึงต้องโดนตราหน้าว่ามีความผิดที่ดวงแข็งกว่าจนแม่ตนเองต้องตายไปโดยปริยาย ทำให้นางไม่เป็นที่โปรดปรานของพ่อและคนในครอบครัว
ต่อมาอันติ้งโหวก็ได้แต่งงานใหม่กับนางสวี่ แล้วนางก็ได้ให้กำเนิดลูกสาวมาหนึ่งคน นามว่าซูยวนเอ๋อร์ หลังจากนั้นก็ให้กำเนิดลูกชายอีกคนหนึ่งและลูกสาวอีกคนหนึ่ง ทำให้นางสามารถสร้างรากฐานอยู่ในจวนอันติ้งโหวได้อย่างมั่นคง
นางสวี่เป็นคนหน้าตาดีแต่มีจิตใจชั่วร้าย หากมองผิวเผินนางดูจะรักและเอ็นดูซูชิงซวู่มาก แต่ลับหลังนางกลับใช้กลอุบายชั่วร้ายสารพัดเพื่อทำให้ซูชิงซวู่กลายเป็นที่รังเกียจของอันติ้งโหวและฮูหยินใหญ่มากยิ่งขึ้น
เจ้าของร่างเดิมต้องใช้ชีวิตเหมือนตกนรกทั้งเป็นมาตั้งแต่วัยเยาว์ โชคดีที่นางมีคู่หมั้นอยู่คนหนึ่ง ซึ่งเขาเป็นองค์ชายสี่ของราชวงศ์ปัจจุบัน
เพียงแต่องค์ชายสี่นั้นจะแตกต่างไปจากองค์ชายคนอื่น ๆ เพราะแม่แท้ ๆ ของเขาเป็นเพียงนางกำนัลชั้นต่ำที่สุดคนหนึ่งในวังเท่านั้น ด้วยเหตุนี้องค์ชายสี่จึงไม่เป็นที่โปรดปรายของฮ่องเต้ไปด้วย
แต่อย่างไรเขาก็ยังถือว่าเป็นองค์ชายคนหนึ่งอยู่ดี
เจ้าของร่างเดิมคิดว่า เพียงแค่นางได้แต่งงานกับเขา นางก็จะสามารถหนีออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ได้แล้ว ทว่าตอนที่กำลังจะหารือเรื่องการแต่งงานกัน จู่ ๆ นางสวี่ก็เกิดฝันร้ายต่อเนื่องหลายวันติดกัน
หลังจากที่ท่านอาจารย์ทำการคำนวณแล้วก็บอกว่า เป็นเพราะโดนความโชคร้ายของซูชิงซวู่เข้าครอบงำ
เพื่อที่จะขจัดเคราะห์ร้ายนี้ ซูชิงซวู่จะต้องไปที่วัดนอกเมืองด้วยตัวเอง แล้วก็คุกเข่าลงเพื่อขอขมาพระพุทธเจ้าเสีย ถึงจะสามารถขจัดเคราะห์ร้ายนี้ไปได้
แต่แล้วตอนที่กำลังกลับ นางดันไปเจอกับพวกโจรเข้าเสียก่อน ทำให้นางถูกโจรปล้นและข่มเหงรังแก.....
แล้วในช่วงเวลาสำคัญนี้ นางก็เดินทางข้ามเวลามา
ตอนที่ประมวลความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิมเสร็จแล้ว สีหน้าของนางก็มืดมนลงทันที
เจ้าของร่างเดิมอาจจะมองไม่ออก แต่นางมองออกทุกอย่าง
ในความทรงจำ คู่หมั้นท่านนี้ของเจ้าของร่างเดิมมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับน้องสาวต่างมารดาของนาง
ยิ่งไปกว่านั้น นางสวี่ก็ดันบังเอิญมาปวดหัวกะทันก่อนถึงวันหมั้นหมายของเจ้าของร่างเดิมเสียอย่างนั้น แล้วนางก็ดันบังเอิญมาเจอโจรแถวพระราชวังจนเกือบจะเสียความบริสุทธิ์ของตนเองไปอีก
ซึ่งหากเจ้าของร่างเดิมสูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว นางก็จะไม่สามารถแต่งงานเข้าราชวงศ์ได้
ซูชิงซวู่ใช้มีดพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่ง แล้วนางก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ช่างน่าสนใจเสียจริงเชียว
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของนาง หัวหน้าโจรที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ตกใจกลัวแทบตาย
สายตาที่เขามองซูชิงซวู่ ราวกับกำลังมองไปที่ยมบาลอยู่อย่างไรอย่างนั้น
เมื่อเห็นซูชิงซวู่มองมา เขาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจกลัว แล้วก็รีบล้มลุกคลุกคลานถอยหลังไปโดยที่ไม่ได้สนใจคอที่บาดเจ็บอยู่เลย
“อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา แค่ก แค่ก！”
ทันใดนั้นเสียงของเขาแหบขึ้นมา เขาสำลักน้ำเลือดจนไอออกมาในทันที
ตอนนี้พละกำลังของซูชิงซวู่ฟื้นตัวขึ้นมาพอสมควรแล้ว นางจึงเดินตรงไปหาชายคนนั้น แล้วก็เหยียบลงไปที่หน้าอกของเขา จากนั้นก็ใช้มีดจ่อไปที่คอของเขาและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า
“บอกมา ใครส่งเจ้ามา？”
สีหน้าของโจรผู้นั้นดูหวาดกลัวมาก มันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทาว่า “ปล่อยข้าไปเถิด หากเจ้ายอมปล่อยข้าไป ข้าจะบอก”
ซูชิงซวู่ไม่ได้ตอบ แต่กลับเพิ่มแรงเหยียบมากขึ้นและพูดว่า “ข้าจะนับถึงสาม ถ้าเจ้ามิยอมบอก เจ้าก็เตรียมลงไปบอกกับยมบาลที่นรกได้เลย”
