ไอ้เสือ-ของผม

บทที่ 1

“ปีโป้กลับบ้านกับฉันเดี๋ยวนี้!”

ผมสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงดนตรีจังหวะเร้าใจได้อย่างชัดเจน มันทำให้ผมต้องรีบหันกลับไปทางต้นเสียงเรียกอย่างรวดเร็ว…

“คุณแม็ก!!”

ผมร้องทักคนตรงหน้าเสียงหลงด้วยความตกใจและหวาดกลัวขึ้นมาทันที

บรรยากาศที่อึกกระทึกครึกโครมเมื่อสักครู่นี้กลับเงียบสงัดราวกับว่าไม่มีผู้ใดอยู่ที่นี่ ไม่กี่วินาทีต่อมาได้มีกลุ่มชายชุดดำหลายสิบคนบุกเข้ามาภายในผับที่ผมเพิ่งสนุกสุดเหวี่ยงไปเมื่อสักครู่ หลังจากนั้นไม่ถึงนาทีแขนเล็กๆของผมก็ถูกมือใหญ่จับไว้แน่นคล้ายกับว่าจะให้แขนของผมแหลกคามือนั้นให้ได้

“คุณแม็กปล่อยมือผมนะครับ ผมเจ็บ!..”

สายตาของนักท่องราตรีเกือบร้อยคู่ต่างจับจ้องดูมาที่ผมกับคุณแม็กสามีโหดของผมตาไม่กระพริบ เนื่องด้วยภาพที่ทุกคนเห็นช่างดูน่าสงสารสำหรับคนตัวเล็กอย่างผมมาก ที่ชายร่างกำยำแข็งแรงกำลังใช้ฝ่ามือใหญ่บีบข้อมือเล็กๆ อย่างแรงจนเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นบริเวณต้นแขนแกร่งชัดเจน ซึ่งหลังเกิดเหตุไม่ถึงห้านาทีไฟแสงสีเสียงของผับก็ถูกปิดลงพร้อมกับเปิดไฟขาวสว่างโล่ จนทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด

ทุกคนต่างมีสีหน้าดูตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าโดยไม่คาดคิดว่าคนตัวใหญ่จะใช้ความรุนแรงกับคนร่างบอบบางได้ถึงเพียงนี้ ทั้งฉุด กระชาก ลาก เหวี่ยงอย่างไม่ปราณี ขณะที่ปากก็พร่ำบ่นต่างๆ นานาใส่ผมที่อยู่ในกำมือไม่หยุด

“ฉันดูแลแกไม่ดีใช่ไหม ถึงต้องมาหาเศษหาเลยทำตัวไร้ค่าแบบนี้ ฉันเลี้ยงดูอย่างสุขสบาย อยากได้อะไรก็ปรนเปรอให้ทุกอย่างแต่ทำไมแกทำตัวแบบนี้….”

“ปล่อยนะ! ปล่อยผมเถอะ ปล่อยให้ผมได้เป็นอิสระบ้าง ที่ผมมาเที่ยวแบบนี้ก็ไม่ได้เป็นการหาเศษหาเลยเหมือนคุณแม็กนะครับ อย่าคิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนตัวเอง!”

ผมเกินจะอดทนได้ก่อนที่จะตัดสินใจตอบโต้ทันที โดยไม่เกรงกลัวฝ่ามือใหญ่ที่กำลังบีบข้อมือขณะนั้น ผมลืมไปว่าก่อนหน้านี้ผมหวาดกลัวคนตรงหน้าแค่ไหน เพียงคําพูดไม่กี่คำของคุณสามีที่สาดใส่ผมไม่หยุดหย่อน จนเป็นเหตุให้ผมฟิวส์ขาดในที่สุดก่อนจะหลุดคำพูดที่อัดอั้นมานานออกมา

“มึงอยากรู้มากใช่ไหมว่าทำไมกูต้องออกมาทำตัวแบบนี้ ก็กูไม่อยากน้อยหน้ามึงไงแม็ก.. มึงบอกว่ามึงเลี้ยงดูกูอย่างดี ให้ชีวิตที่สุขสบายกับกู แต่มึงกลับไม่เคยใส่ใจให้ความรักความเมตตาอย่างที่กูต้องการเลยแม้แต่ครั้งเดียว วันๆ ก็ใช้แต่เงินฟาดหัวกู แล้วมึงก็ออกไปหาความสุขสำราญกับคนอื่นไม่ซ้ำหน้า กูไม่หนีไปจากมึงตั้งแต่ตอนนั้นก็ถือว่าเป็นบุญหัวมึงมากแค่ไหนแล้ว ทำตัวสำส่อนเอาไปทั่ว กูบอกตามตรงเลยนะวันนี้กูไม่กลัวอะไรมึงแล้วแม็ก มึงจะฆ่ากูตอนนี้เลยก็ได้ มึงอย่าคิดว่ามึงเป็นมาเฟียมีอิทธิพลใหญ่โตแล้วจะทำห่าอะไรก็ได้นะ เมื่อมึงทำได้กูก็ทำได้เว้ย!! กูพูดจบแล้วปล่อยแขนกูได้หรือยัง..”

ปั้ก!!

“ว๊าย/กรี๊ด!!”

เสียงหมัดกระทบเข้ากับแก้มผมอย่างแรง เสียงกรีดร้องของสาวๆ ดังขึ้นด้วยความตกใจ ส่วนผมเองก็ตั้งตัวไม่อยู่เซล้มไปตามแรงหมัดของไอ้สามี จนหัวไปกระแทกเข้ากับบันไดปูนทางออกของผับเข้าเต็มๆ

“เลือด! นายน้อยเป็นยังไงบ้างครับ”

ผมได้ยินเสียงลูกน้องคนสนิทของไอ้สามีบ้าอำนาจร้องเสียงหลงด้วยความตกใจเมื่อเห็นอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับศีรษะของผม

“ไม่ต้องไปช่วยมัน.. ออกไป แค่นี้ไม่ตายหรอก ปากดีแบบนี้เท่านี้ยังน้อยไป มานี่!”

สามีผมมีสีหน้าเฉยชาพลางเอื้อมมือจับเจ็บแขนผมดึงขึ้นอย่างแรง ก่อนจะกึ่งจูงกึ่งลากไปขึ้นรถยนต์คันหรูของมันที่จอดอยู่หน้าประตูด้านหน้าผับอย่างไร้ความปราณี ในขณะที่ผมเองพยายามใช้ฝ่ามือเรียวกุมศีรษะบริเวณที่กระแทกกับบันไดปูนด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับชำเลืองมองมันด้วยด้วยความรู้สึกเจ็บแค้นเป็นที่สุด

ณ คฤหาสน์หลังใหญ่สไตล์ยุโรปใจกลางกรุงเทพฯ

“ลุก! ถึงบ้านแล้วอย่ามาทำตัวสำออยนะ ฉันไม่ชอบ!”

ผมยังอยู่ในอารมณ์ขุ่นมัวก่อนจะร้องเรียกคนด้านข้าง เพื่อให้ลงจากรถยนต์โดยในระหว่างทางผมแทบไม่สนใจใยดีอะไรคนเจ็บเลย เพราะทันที่ผมเห็นภาพที่เขาโอบกอดลำคอชายคู่ขาเขาเต้นยั่วยวนไปมา มันก็แทบจะทำให้ผมอยากจะฆ่าเขาให้ตายคามือตรงนั้นแล้ว ยังมาพูดยั่วโมโหผมอีกมีหรือครับที่ผมจะทนไหว แต่คนที่ผมเรียกกลับนิ่งไปผมจึงค่อยๆประคองเขามาซบที่ไหล่ก็รู้ว่าเขาหมดสติไปแล้ว

“ปีโป้!!”

คนรักของผมหมดสติพร้อมกับมีเลือดสีแดงฉานเปียกบริเวณเสื้อด้านข้างเป็นแถบ ซ้ำยังมีสีหน้าที่ซีดลงจนดูน่ากลัว ผมรู้สึกร้อนรนทำตัวไม่ถูก พูดไม่เป็นภาษา จึงทำได้เพียงตีไหล่คนขับรถแล้วพูดว่า

“โรงพยาบาลๆๆ..”

ระหว่างทางไปยังโรงพยาบาล

“ฉันขอโทษนะปีโป้ ฉันทำให้แกต้องเจ็บตัวอีกแล้ว ฉันขอโทษนะ แกห้ามเป็นอะไรไปนะ แกเองก็ไม่น่าพูดยั่วโมโหฉันเลย ปีโป้ต้องไม่เป็นอะไรนะ….”

เสียงพร่ำวอนจากปากชายฉกรรจ์อย่างผมที่ไม่มีใครรู้เลยว่า เจ้าพ่อมาเฟียผู้มีอิทธิพลกว้างขวาง แค่เอ่ยชื่อก็ทำให้คู่ต่อสู้ต่างเกรงขาม ต้องมาเสียน้ำตาให้กับคนรักที่เป็นผู้ชายอย่างปีโป้ได้