简艾艾นั่งลงได้ไม่นาน ข้อเท้าก็เริ่มบวม เธอรออยู่นานแล้วแต่ยังไม่เห็น司峥寒ออกมาจากห้องน้ำ จึงแอบถอดรองเท้าแต่งงานออกเพื่อจะบีบเท้า
แต่ดันเผลอเตะรองเท้าออกไปแรงเกินไป พอดีกับที่ประตูห้องน้ำเปิดออก รองเท้าสีขาวหมุนวนไปหยุดตรงหน้าของ司峥寒
简艾艾กับ司峥寒สบตากัน
司峥寒มองรองเท้าที่อยู่ตรงหน้า แล้วมองไปยังผู้หญิงที่นั่งอยู่บนเตียงหอ
ผู้หญิงในชุดแต่งงานสีขาวที่ยุ่งเหยิง ผมก็ยุ่ง แต่ดวงตายังคงสดใสเหมือนเปลวไฟที่เต็มไปด้วยแสงแดดที่น่าหลงใหล
สายตาลงต่ำไปที่คอเรียวของผู้หญิง 司峥寒ขมวดคิ้วหนัก: "สร้อยคออยู่ไหน?"
简艾艾กำลังคิดว่าจะเอารองเท้ากลับมาอย่างไรโดยไม่ให้ดูน่าอาย แต่ถูกถามจนตกใจ : "สร้อยคออะไร?"
สีหน้าของ司峥寒เริ่มไม่ดี ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้แกล้งโง่หรือโง่จริง : "ที่พ่อเธอรับปากจะให้เป็นสินสอด สมบัติของแม่ฉัน"
简艾艾คิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้นึกถึงเรื่องสร้อยคอที่简郑国เคยพูดถึง
แต่เมื่อเห็นสีหน้าของ司峥寒 简艾艾กลัวว่าเขาจะหุนหันพลันแล่นจนบีบคอตัวเอง ตระกูล简ที่มีใจดีอาจจะไม่ให้ยายรักษาต่อ
เธอจึงตอบอย่างนิ่งสงบ : "สร้อยคอที่คุณพูดถึงน่ะ ฉันลืมเอามา เดี๋ยววันไหนกลับบ้านแล้วจะเอามาให้"
ทันทีที่พูดจบ สีหน้าของ司峥寒ก็กลับมาดีขึ้น
简艾艾ภายนอกดูสงบ แต่ในใจร้องตะโกน เธอจะไปหาสร้อยคอให้ผู้ชายคนนี้ที่ไหนล่ะ สายตาเหลือบไปเห็นแหวนที่มือของ司峥寒 เป็นแหวนที่มีดีไซน์โบราณ ตัวแหวนสีบรอนซ์เก่า ด้านบนเป็นอัญมณีที่เต็มไปด้วยอักษรลึกลับ
เดี๋ยวนะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
简艾艾นึกขึ้นมาได้ว่าเคยเห็นสร้อยคอที่มีวัสดุคล้ายกันกับแหวนนี้ที่简茜茜—ลูกเลี้ยงของเธอ
司峥寒เห็นสีหน้าของผู้หญิงที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา สดใสเป็นพิเศษ ความรู้สึกร้อนในอกไหลเวียนอย่างไม่รู้ตัว จึงเบือนสายตาไปพร้อมกับเร่งว่า: "ไปอาบน้ำ"
"ห๊ะ?" 简艾艾ตกใจ
司峥寒มองไปที่ดวงตาของเธอ: "สกปรกมาก รีบไปอาบน้ำ"
简艾艾เพิ่งรู้ตัวว่าเธอกลิ้งไปบนพื้นหนึ่งรอบ แล้วยังนั่งบนเตียงของเขา เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เดินลากขาเข้าไปในห้องน้ำ แล้วเดินกลับมาอีกครั้งก้มลงหยิบรองเท้าที่ขวางหน้า司峥寒ไปไว้ข้างๆ
司峥寒ยิ้มมุมปากอย่างไม่รู้ตัว
简艾艾แช่อยู่ในอ่างอาบน้ำอย่างสบายใจ ปิดหัวใจที่ใกล้ระเบิด
เธอกลัวมาก
ผู้ชายคนนั้นดูน่ากลัวจนไม่อยากเข้าใกล้ เหมือนแตะต้องเขานิดเดียวก็จะถูกโยนลงทะเลไปให้ฉลามกิน แต่ผู้ชายแบบนี้ อีกไม่นานจะต้องใช้คืนแต่งงานกับเธอ. . .
简艾艾อ้อยอิ่งอยู่นานก่อนจะลุกขึ้นแต่งตัว แต่ก็พบว่าเธอลืมเอาเสื้อผ้าเข้ามาด้วย!
โทษผู้ชายคนนั้นที่เร่งเกินไป
简艾艾ร้อนใจจนเกือบข่วนกำแพง ในใจด่าทอ司峥寒อยู่เงียบๆ พลางฟังเสียงในห้องจากหลังประตู
司峥寒คงไม่โรคจิตถึงขนาดรออยู่ในห้องเพื่อให้เธอออกไปใช่ไหม?
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน 简艾艾แน่ใจว่าไม่มีเสียงอะไรข้างนอกแล้ว จึงพันผ้าเช็ดตัวเปิดประตูออกไป
"อ๊า!"
简艾艾ตกใจร้องเสียงดัง รีบใช้มือปิดหน้าอก มองไปที่司峥寒ที่นั่งอยู่ในห้องเผชิญหน้ากับเธอ "ทำไมคุณยังอยู่ที่นี่!"
"นี่คือห้องแต่งงานของเรา ฉันทำไมจะอยู่ไม่ได้ ?"
司峥寒เองก็ตกใจ สายตาไม่รู้จะมองไปทางไหน : "แต่เธอ ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า?"
"ฉันลืมเอาเสื้อผ้าเข้ามา"
简艾艾รีบไปหาสัมภาระของตัวเอง 简郑国ซื้อเสื้อผ้ามาให้เธอใส่ แต่ล้วนแต่อึดอัด เธอจึงหยิบชุดนอนเก่าๆออกมา
สีหน้าของ司峥寒เปลี่ยนไปทันที
ลูกสาวคนโตบ้าน简ใส่ชุดนี้?
เขาชี้ไปที่หน้าประตู : "เสื้อผ้าที่คนรับใช้เตรียมไว้ให้เธออยู่ที่หน้าประตู"
简艾艾เก็บเสื้อผ้าของตัวเองกลับไป พยุงกำแพงไปที่หน้าประตู หยิบชุดนอนผ้าซาตินลูกไม้ขึ้นมา แล้วจู่ๆก็มีบางอย่างหล่นลงมา
เธอหยิบขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นยา
"คุณเตรียมให้ฉันเหรอ?"
简艾艾ไม่อยากเชื่อ มองไปที่司峥寒ด้วยสายตาอบอุ่น ทำให้司峥寒เบือนสายตาไปอีกครั้ง ยกคางขึ้นพูดอย่างไม่ค่อยพอใจ
: "ยืนเหงาอยู่ทำไม? ต้องให้ฉันมาทายาให้ไหม ?"
แล้วก็หมุนรถเข็นหันหลังออกไป
简艾艾ถือยาอยู่พักหนึ่งถึงรู้ว่านี่เป็นยารักษาข้อเท้าของเธอ ตกใจจนเกือบทำของในมือหล่น
司峥寒นี่เป็นห่วงเธอเหรอ?
