คุณกู่ เลิกด่าผมได้แล้ว เมียผมเสียแล้ว

ห้าปีก่อน, หร่วนชิงเซี่ยไม่สนใจคำคัดค้านของทุกคนและแต่งงานกับกู้ชิงโจว

เธอไม่ได้รักอะไรเลยนอกจากใบหน้าของกู้ชิงโจว โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น รักจนยอมทนที่กู้ชิงโจวนอกใจ

แม้กระทั่งเมื่อรู้ว่าเขาพาผู้หญิงคนนั้นมาบ้านอยู่ถึงสามวันสามคืน หร่วนชิงเซี่ยก็ไม่โกรธ

"กู้ชิงโจวทำเกินไปหน่อยแล้ว!"

"ชิงเซี่ย, เธอคงไม่รักเขาจริงๆ ใช่ไหม ?"

หร่วนชิงเซี่ยจ้องมองเพื่อนที่โกรธเคืองตรงหน้าแล้วตอบอย่างจริงจัง

"ตราบใดที่เขายังมีใบหน้าที่ฉันหลงใหล ฉันก็จะให้อภัยเขาตลอดไป และจะรักเขาตลอดไป"

"นี่คือสิ่งที่ฉันเป็นหนี้เขา"

วันต่อมา กู้ชิงโจวและผู้หญิงคนนั้นประสบอุบัติเหตุขณะเที่ยวเล่น

ใบหน้าของเขามีแผลเป็นที่ยากจะหาย หร่วนชิงเซี่ยจากไปอย่างเยือกเย็นและหายไปจากโลกของเขาโดยสิ้นเชิง ต่อมาเขาคุกเข่าต่อหน้าเธอและถามว่าทำไม

เธอลูบไล้แผลเป็นที่อยู่ใกล้ดวงตาของเขา ความเจ็บปวดที่บาดลึกในหัวใจเพิ่มขึ้นทีละน้อย

"กู้ชิงโจว, เพราะเธอ เขาเหมือนตายไปอีกครั้ง"

...

หร่วนชิงเซี่ยชอบที่สุดเมื่อกู้ชิงโจวเคลื่อนไหวบนตัวเธอ เหมือนตอนนี้ เธอหลงใหลลูบดวงตากู้ชิงโจวที่มีรอยยิ้ม "สวยจริงๆ

..." คำชมตามสัญชาตญาณทำให้ชายหนุ่มขยับตัวอย่างแข็งขัน

หร่วนชิงเซี่ยเริ่มไม่ไหวแล้ว "กู้ชิงโจว พอเถอะ...อืม..."

เธอรู้สึกว่าเขาเข้าลึกขึ้นอีก น้ำตาแทบไหล ตาแดงช้ำ "กู้ชิงโจว, หนึ่งชั่วโมงแล้วนะ!"

กู้ชิงโจวเอานิ้วแตะริมฝีปากเธอ "ชู่ เรียกฉันว่าอาจู" หร่วนชิงเซี่ยตัวเกร็งทันที ไม่อยากเรียกชื่อนั้น "ทำไมเธอไม่อยากเรียกฉันอย่างนั้น

?" ชายหนุ่มขยับเร็วขึ้น แต่หร่วนชิงเซี่ยหมดอารมณ์

แม้ถึงจุดสุดยอดก็ยังกัดฟันไม่ยอมส่งเสียง กู้ชิงโจวไม่สนใจ

เขาสั่นสะท้านทั้งตัวแล้วถอนตัวออกจากหร่วนชิงเซี่ย

ร่างกายของหร่วนชิงเซี่ยเข้ากับกู้ชิงโจวได้อย่างดี

แม้กู้ชิงโจวจะมีคนรักมากมาย แต่เขาก็ยังต้องกลับบ้านทุกวันเพื่ออยู่กับหร่วนชิงเซี่ย

แต่วันนี้ต่างออกไป เพียงหนึ่งชั่วโมงกู้ชิงโจวก็หยุดแล้วเดินเข้าห้องน้ำ

หร่วนชิงเซี่ยไม่ได้รอเขา จัดการเช็ดเลือดจากริมฝีปากที่กัดและไปอาบน้ำที่ห้องนอนแขก

เมื่อออกมาเจอกู้ชิงโจวที่แต่งตัวเรียบร้อยกำลังออกไป

"มีเพื่อนสนิทกลับมาจากต่างประเทศ ฉันจะไปรับเขา เธอเข้านอนเลย ไม่ต้องรอฉัน" ฟังคำอธิบายของกู้ชิงโจว หร่วนชิงเซี่ยตอบสั้นๆ "ฉันมีประชุม" กู้ชิงโจวหยุดใส่รองเท้า

หันมามองเธอด้วยสายตาไม่เชื่อ "ตอนนี้เธอยังมีแรงไปประชุมอีกเหรอ?" "ดูเหมือนว่าฉันทำให้เธอไม่พอใจ ?"

คำสุดท้ายพูดด้วยความเคียดแค้น หร่วนชิงเซี่ยไม่ตอบ กลับเข้าห้อง สีแดงบนใบหน้าหายไปอย่างรวดเร็ว

เหลือเพียงความว่างเปล่า เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นผู้ช่วยของกู้ชิงโจว ฉินผู้ช่วยพูดอย่างลำบากใจ "พี่เซี่ย

วันนี้ข้อมูลโครงการยังให้ไม่ได้ กู้หัวหน้ายังไม่มาบริษัทเลย" ฟังรายงานของเขา หร่วนชิงเซี่ยขมวดคิ้ว

การประชุมสำคัญช่วงสิ้นปีจัดขึ้นมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว แต่ยังไม่คืบหน้า

เพราะข้อมูลโครงการที่กู้ชิงโจวรับผิดชอบยังไม่ได้สรุป ไม่สามารถล่าช้าได้อีกแล้ว

หร่วนชิงเซี่ยไม่มีทางเลือก ต้องโทรหากู้ชิงโจวเอง "เธอจะกลับมาเมื่อไหร่ มีเอกสารต้องเซ็น"

กู้ชิงโจวน่าจะเชื่อมต่อบลูทูธในรถ เสียงลมหวีดหวิวได้ยินชัด "ฉันจะกลับพรุ่งนี้" "แต่ฉันต้องใช้ในการประชุมวันนี้..." "อาจู ฉันทำให้เธอเสียงานหรือเปล่า

?" เสียงผู้หญิงอ่อนหวานดังขึ้น "เธอปล่อยฉันลงข้างทางก็ได้ ฉันไปเองได้ รีบกลับไปทำงานเถอะ"

กู้ชิงโจวตัดการเชื่อมต่อบลูทูธทันที "หร่วนชิงเซี่ย ฉันจะกลับพรุ่งนี้ อย่าโทรมาอีก" "เธอไม่เคยบอกว่ารังเกียจผู้หญิงที่ตามหาผู้ชายหรอกเหรอ? เธอก็เป็นแบบนี้แล้ว" ไม่รู้ฟังผิดหรือเปล่า

คำพูดของเขาแฝงความคาดหวังเหมือนอยากได้คำตอบยืนยันจากหร่วนชิงเซี่ย

แต่หร่วนชิงเซี่ยกดวางสายทันที

จนกระทั่งวางสาย หัวใจของเธอก็เต้นดังเหมือนเสียงกลองในหู

เธอไม่รู้ว่าคนที่นั่งข้างกู้ชิงโจวคือใคร

แต่ดูเหมือนว่าเธอเคยได้ยินเสียงหวานนั้นมาก่อน

เมื่อเดือนที่แล้วที่บริษัทไปต่างประเทศ เธอได้ยินเสียงโทรศัพท์ของกู้ชิงโจวดังตอนกลางคืน "อาจู ที่นี่สวยมาก ถ่ายรูปให้ฉันหน่อย!" "อาจู ฉันชอบอาหารจานนี้ สั่งเพิ่มได้ไหม

?" ความเจ็บปวดที่บาดลึกในหัวใจ

หร่วนชิงเซี่ยหายใจถี่ หยิบรูปถ่ายของกู้ชิงโจวข้างๆ ลูบดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักของเขา "เธอจะหักหลังฉันไหม อาจู?" น้ำตาไหลลงตามแก้ม

หร่วนชิงเซี่ยพยายามกลั้นมือที่สั่น "เธอไม่มีทางทรยศฉันได้!"