阮清夏เดินเข้ามาในสำนักงานด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ทุกคนในที่นั่นต่างมีสีหน้าสงสารเธอ
ทุกคนในบริษัทต่างรู้ว่า阮清夏ทุ่มเททุกอย่างให้กับ顾轻舟
แม้แต่บริษัทของเขาเองก็ยังต้องพึ่งพาเธอในการดำเนินการ
แต่顾轻舟กลับไม่เห็นคุณค่า เขามีแฟนใหม่ๆ เปลี่ยนไปเรื่อยๆ อย่างรวดเร็ว
เหมือนวันนี้ที่เขาพาแฟนใหม่ไปเที่ยวพักผ่อน
ส่วน阮清夏ต้องมาที่บริษัทเพื่อประชุมตอนกลางคืน
阮清夏คุ้นเคยกับสายตาเหล่านี้อยู่แล้ว เธอนั่งลงในห้องประชุมอย่างไม่ใส่ใจและเปิดคอมพิวเตอร์
“นั่งลงเถอะ วันนี้เราต้องทำให้เสร็จ ”
มีคนกว่า 30 คนทำงานล่วงเวลาในห้องประชุมจนถึงเช้า แล้วจึงจัดการส่วนของ顾轻舟เสร็จเรียบร้อย
“วันนี้ถึงแค่นี้ รอให้顾总มาเซ็นต์ตอนเช้า”
阮清夏ให้พนักงานหยุดงานหนึ่งวัน หลังจากออกจากบริษัทเธอก็เปิดโทรศัพท์และเห็นสายที่ไม่ได้รับหลายร้อยสาย
ส่วนใหญ่เป็นของแม่สามี王黎 และพ่อสามีรวมถึงหมายเลขที่ไม่รู้จัก
ไม่มีของ顾轻舟เลย
阮清夏ขมวดคิ้วแล้วโทรกลับหาแม่สามี
“แม่...”ทันใดนั้นเสียงโกรธของ王黎ก็ดังขึ้น
: “阮清夏! ลูกชายของฉันเกิดอุบัติเหตุรถชนหนักมาก ตอนนี้กำลังช่วยชีวิตมา 5 ชั่วโมงแล้ว ทำไมโทรศัพท์เธอถึงติดต่อไม่ได้
?” 阮清夏หยุดก้าวเดิน : “โรงพยาบาลไหน”
“โรงพยาบาลเมือง รีบมาด่วน!”
“ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด——”
หลังจากวางสาย 阮清夏รู้สึกเหมือนใจหยุดเต้น
จนกระทั่งพนักงานที่เดินผ่านชนเธอ เธอจึงได้สติและหายใจแรงๆ
“รถชน อีกแล้วรถชน!”
เธอคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งไปที่บันได วิ่งลงไปยี่สิบกว่าชั้นเพื่อไปที่โรงรถ
เธอขับรถด้วยความเร็วเกินกำหนดไปยังที่จอดรถของโรงพยาบาล
เมื่อถึงหน้าห้องผ่าตัด顾轻舟ยังไม่ออกมา
王黎เห็นเธอแล้วเดินตรงเข้ามาตบหน้าเธออย่างแรง
“ถนนที่สภาพแย่ เธอปล่อยให้เขาขับรถเองได้ยังไง ? เขามีปัญหาในการมองเห็นตอนกลางคืน เธอไม่รู้เหรอ ?”
王黎ยกมือขึ้นอีกครั้งแต่พ่อสามี顾峰ห้ามไว้
“ที่รัก คุณก็รู้ว่าลูกชายมีนิสัยยังไง เขาอยากทำอะไร夏夏ก็ห้ามไม่ได้หรอก ”
ความเจ็บปวดบนใบหน้าเริ่มกลายเป็นความชา
阮清夏ไม่พูดอะไร ยืนรออยู่หน้าห้องผ่าตัดอย่างดื้อรั้น
เธออยากเป็นคนแรกที่ได้พบ顾轻舟
ผ่านไปอีกหกชั่วโมง顾轻舟ถูกเข็นออกมาจากห้องผ่าตัด
阮清夏ก้าวไปข้างหน้าด้วยความตื่นเต้น แต่กลับถูกใครบางคนชนล้มลงกับพื้น
คนนั้นพุ่งเข้าไปกอด顾轻舟และร้องไห้เสียงดัง
“阿舟 คุณทำไมถึงโง่แบบนี้!”
“ฉันไม่ต้องการให้คุณปกป้องฉัน ขอแค่คุณมีชีวิตอยู่ฉันก็มีความสุขแล้ว!”
หมอบอกให้พยาบาลดึงตัวคนออกไป : “คนไข้ต้องรีบไปห้อง ICU เพื่อเฝ้าดูอาการ ไม่สามารถล่าช้าได้”
แต่พยาบาลสองคนก็ไม่สามารถดึงเธอออกไปได้ เธอจับมือ顾轻舟ไว้แน่น
阮清夏มอง顾轻舟ที่หน้าเต็มไปด้วยผ้าพันแผล ไม่สามารถยับยั้งตัวเองจากการเบิกตากว้าง
เธอลุกขึ้นจากพื้นอย่างบ้าคลั่งและวิ่งไปหาหมอ
“หมอ 顾轻舟บาดเจ็บตรงไหน?”
หมอรู้จัก阮清夏ดี เขาถอนหายใจ
“คุณนาย阮 คุณ顾โชคดีมาก ถุงลมนิรภัยได้กันการชนไปมาก แค่กระจกที่แตกทิ่มหน้า ตอนนี้ได้เอาออกหมดแล้ว
” “บริเวณใกล้ตานั้นบาดเจ็บหนักที่สุด อาจทำให้ตาบอดได้”
阮清夏รู้สึกช็อก ขาแทบยืนไม่มั่นคง
“แล้วจะเป็นแผลเป็นไหม?”
หมอไม่คิดว่าเธอจะถามแบบนี้ จึงอึ้งไปเล็กน้อย
“ต้องเป็นแผลเป็นแน่นอน ”
阮清夏สูดลมหายใจลึกๆ แล้วพูดว่า : “เรียกหมอศัลยกรรมที่ชำนาญที่สุดมาตรวจว่าตาของเขาจะกลับมาเหมือนเดิมได้ไหม”
“ต้องเหมือนเดิมทุกประการ ห้ามมีข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว”
ทุกคนตกตะลึง
