ด้านหลังเป็นเสียงของซูม่ออวี่
“หลินชวน ตอนที่ฉันไม่อยู่ คุณกลับไปหวานแหววกับเธอ ฉันไม่สนหรอก แต่ฉันต้องการให้คุณชดเชยให้ฉัน”
“พูดมาเถอะ อยากได้การชดเชยแบบไหน？”
เซิ่งหลินชวนถามขึ้น
“ฮึ ฉันอยากให้คุณในใจมีแค่ฉันไปตลอดชีวิต！”
“ได้สิ”
“แล้วก็ งานขอแต่งงานของฉันต้องยิ่งใหญ่กว่านี้แน่นอน！”
“ได้”
ซูม่ออวี่หัวเราะอย่างร่าเริง ส่วนเซิ่งหลินชวนก็อ่อนโยนอย่างที่สุด
จากนั้น เขาก็รีบเรียกผู้จัดการร้านอาหารเข้ามาทันที
“รีบเก็บพวกดอกไม้กับลูกโป่งพวกนี้ออกไปให้หมดเดี๋ยวนี้”
ดวงตาของฉินเวยพลันแดงก่ำขึ้นมา
พอกลับมาถึงวิลล่าของตระกูลเซิ่ง ฉินเวยก็เห็นกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่ตรงทางเข้าทันที
ซูม่ออวี่มานั่นเอง
วิลล่าหลังนี้เคยเป็น “ของขวัญ” ที่เซิ่งหลินชวนมอบให้ฉินเวย
ตั้งแต่ตอนซื้อยันตอนตกแต่ง เซิ่งหลินชวนก็ทำตามความชอบของฉินเวยทั้งหมด
แต่ตอนนี้ เจ้าของบ้านหลังนี้กำลังจะเปลี่ยนเป็นผู้หญิงคนอื่นแล้ว
ฉินเวยก้มหน้า มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันตัวเอง
ก็เพราะเธอประเมินตัวเองสูงเกินไป ไม่ใช่เหรอ？
ของของฉินเวยที่อยู่ในวิลล่า มีไม่มากนัก
เธอเก็บของใช้จำเป็นกับเสื้อผ้าที่ต้องพกติดตัว แล้วจึงเดินไปยังห้องแต่งตัว
ข้างในเต็มไปด้วยกระเป๋าและนาฬิกาหรูหรานานาชนิด
ตอนนั้นเซิ่งหลินชวนปฏิบัติต่อฉินเวยอย่างใจกว้างจริง ๆ
ขอแค่เธอแสดงท่าทีว่าชอบสักนิดเดียว ต่อให้แค่เดินผ่านแล้วเหลือบมองสองครั้ง เซิ่งหลินชวนก็จะซื้อกลับมาให้ฉินเวยทันที
ก้นกระเป๋ามีผ้าพันคอที่เซิ่งหลินชวนเคยซื้อให้เธอ
ผ้าพันคอผืนนั้นไม่เหมือนของขวัญชิ้นอื่น ๆ เพราะเป็นสิ่งที่เซิ่งหลินชวนถักด้วยมือตัวเอง มันคือของที่ฉินเวยหวงแหนที่สุด
ในลิ้นชัก มีการ์ดหลายใบที่เขาเคยเขียนไว้
การ์ดพวกนั้นทั้งหมดล้วนเกี่ยวข้องกับเธอทั้งสิ้น
“ตอนนี้เวยเวยชอบเค้กรสสตรอว์เบอร์รี”
“แหวนวงที่เธอชอบเป็นรุ่นของคาร์เทียร์”
ฉินเวยนึกขึ้นได้ทันทีถึงเค้กสตรอว์เบอร์รี่ก้อนโตที่ผู้จัดการร้านเข็นมาให้ตอนกลางวัน รวมถึงแหวนเพชรคาร์เทียร์ในกล่องใบนั้นด้วย
หัวใจของเธอราวกับถูกเหวี่ยงจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ เจ็บปวดราวกับมีบางอย่างทิ่มแทงอยู่ไม่หยุด
เธอค่อย ๆ วางการ์ดพวกนั้นกลับเข้าไปทีละใบ
ในเมื่อจะต้องลืมอยู่แล้ว ความทรงจำพวกนี้…ก็คงไม่ควรนำติดตัวไปจะดีกว่า
พอฉินเวยเก็บของในห้องเสร็จแล้วลากกระเป๋าเดินทางที่ไม่หนักนักออกมา ก็เห็นซูม่ออวี่เพิ่งเดินเข้าประตูมา
“ฉินเวย เดี๋ยวก่อนสิ”
ซูม่ออวี่เปลี่ยนรองเท้า แล้วหยิบพวงกุญแจชินจังที่ฉินเวยแขวนไว้บนผนังโยนลงถังขยะอย่างไม่ใส่ใจ
จากนั้นก็รีบขึ้นไปบนชั้นสองทันที
“ในกระเป๋าเธอมีอะไรบ้าง ฉันต้องตรวจดูหน่อย ไม่งั้นจะรู้ได้ยังไงว่าเธอไม่ได้เอาของที่ไม่ใช่ของตัวเองไปด้วย”
ฉินเวยจับกระเป๋าเดินทางไว้แน่น คิ้วขมวดเข้าหากัน
“เธอหมายความว่ายังไง？”
“ฉันจะหมายความว่ายังไงล่ะ เธอลองคิดดูเองสิ”
ซูม่ออวี่ขวางเธอไว้ข้างหน้า “เธอเป็นพวกแบบไหน ใครจะไม่รู้กัน？ นิสัยต่ำทราม แย่งแม้กระทั่งผู้ชายที่ฉันไม่ต้องการ ก็เพราะเธออยากได้ทั้งเงินของเขา อยากได้วิลล่าหลังนี้ไม่ใช่เหรอ？ ไอ้ขี้ขโมย！”
กำปั้นของฉินเวยกำแน่นจนสั่น
“ซูม่ออวี่”
“ฉันยอมถอยก็ได้ แต่เธอไม่มีสิทธิ์มาดูถูกฉัน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
เสียงหมุนกุญแจดังมาจากนอกประตู
ฉินเวยถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่ซูม่ออวี่กลับไล่ตามติด คว้ากระเป๋าเดินทางของเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังผลักดันกันไปมา จู่ ๆ ซูม่ออวี่ก็เอนตัวไปข้างหลังอย่างแรง แล้วกลิ้งตกลงจากบันได
เซิ่งหลินชวนเข้ามาเห็นเหตุการณ์นั้นพอดี เขาพยายามสุดแรงกลิ้งตัวลงจากรถเข็น เดินโซเซเข้ามา แล้วผลักฉินเวยที่กำลังจะรีบลงไปดูออกไปทางข้างทันที
แรงของเซิ่งหลินชวนรุนแรงมาก ฉินเวยถูกผลักจนกระแทกเข้ากับผนัง หายใจไม่ออกอยู่พักใหญ่
“ฉันก็บอกแล้วว่าจะชดเชยให้ แล้วทำไมเธอยังต้องรังแกเสี่ยวอวี่อีก！”
เขาอุ้มซูม่ออวี่ไว้ในอ้อมแขน และเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับฉินเวย แววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้นราวกับพร้อมจะฆ่า
“ฉินเวย ไม่นึกเลยว่าเธอจะใจร้ายได้ขนาดนี้！”
