ถูกทิ้งโดยอัลฟ่า หันไปแต่งกับศัตรู

ตอนที่ฉันถูกลักพาตัวโดยกลุ่มศัตรูของอัลฟ่า

อัลฟ่ากำลังพาคู่ชีวิตที่ถูกกำหนดไว้ไปดูพระอาทิตย์ขึ้น

เมื่อได้รับโทรศัพท์ เขาพูดกับคนร้ายด้วยน้ำเสียงเฉยเมยว่า “จับเธอไว้ให้หลาบจำ ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก”

ในช่วงเวลาที่ชีวิตอยู่ในความเสี่ยง

ฉันไม่มีทางเลือกอื่น ฉันกอดอัลฟ่าของกลุ่มศัตรูไว้แน่น เสียงสั่น “ได้โปรด...อย่าฆ่าฉัน ฉันจะทำตามทุกอย่างที่คุณบอก”

เมื่อเขานึกถึงฉันในที่สุด อัลฟ่าของกลุ่มศัตรูมองดูใบหน้าที่หลับสนิทของฉันที่อยู่ในอ้อมแขน แล้วหัวเราะเบาๆ “มาสายแล้ว ตอนนี้เธอไม่มีแรงที่จะไปกับคุณแล้ว

”

สิบปีผ่านไปกับอัลฟ่า ล็อค เขาตกลงที่จะไปปฏิญาณต่อหน้าพระจันทร์ที่เคารพกับฉัน

ฉันตื่นเต้นเตรียมของขวัญให้เขา

เมื่อไปถึงห้องในโรงแรม ฉันพบว่าเขากำลังพูดคุยกับลูกน้อง

“คุณจะปฏิญาณกับจูลี่จริงๆ พรุ่งนี้หรือ?”

“เป็นไปได้ยังไง ? เธอไม่มีความสามารถในการมีลูก แล้วจะมาเป็นคู่ชีวิตของฉันได้ยังไง?”

มีคนถามด้วยเสียงหัวเราะ “คุณไม่กลัวว่าเธอจะรู้แล้วจากไปเหรอ ?”

อัลฟ่า ล็อคทำหน้าเหยียด “เธอต้องไปจากฉันก่อน ถ้าโกรธแล้วไป ไม่เกินสามวันก็จะขอให้กลับมา เชื่อไหม?”

ทุกคนหัวเราะเสียงดัง “แน่นอน เธอไม่กล้าหาญเลย”

ฉันเดินออกจากเสียงหัวเราะนั้น รู้สึกเย็นชาทั้งตัว ในพิธีปฏิญาณวันต่อมา เขาสวมชุดสูทสั่งตัดอย่างประณีตยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน รับการเคารพจากทุกคน

ส่วนฉันสวมชุดธรรมดาที่สุดเดินไปหาเขา

เขามองฉันด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก “วันนี้สำคัญขนาดนี้ เธอจะทำให้ฉันอับอายไหม?”

ฉันมองเขาอย่างมั่นคง “เริ่มเถอะ” สายตาของอัลฟ่า ล็อคที่มองฉันเย็นชาและเจ็บปวด

เขาหันไปดึงเด็บบี้ขึ้นมาจากฝูงชน

ขณะที่เขาทำเช่นนั้น ผ้าคลุมของเด็บบี้หล่นลงบนพื้น ชุดแต่งงานที่ส่องแสงเจิดจ้าทำให้ฉันเจ็บตา

“พระจันทร์ที่เคารพ ข้าล็อคประกาศว่าคู่ชีวิตที่ถูกกำหนดของข้าคือเด็บบี้ ขอให้ท่านเป็นพยานให้เรา!”

ทุกคนมองดูเราสามคน

แต่ไม่มีใครเห็นฉันพังทลาย

และแท่นปฏิญาณก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ อัลฟ่า ล็อคยังอยากถามอีกครั้ง แต่ถูกฉันขัดจังหวะ

“ถ้าไม่มีอะไรเกี่ยวกับฉัน ฉันไปได้ไหม?” ล็อคหัวเราะเยาะ “ฉันรอให้เธอกลับมาขอฉันในสามวัน”

ฉันหันหลังเดินจากไป น้ำตาหลั่งลงเมื่อเดินออกจากประตู

ปรากฏว่าเขาไม่สนใจฉันจริงๆ ฉันคิดว่าคำพูดของเขาเมื่อคืนเป็นเพียงเรื่องตลก

แต่ไม่คิดว่าเขาจะเลือกเด็บบี้จริงๆ แล้วสิบปีของฉันคืออะไร? ของเล่นที่เขาไม่ต้องการ?

เพียงเดินไปสองก้าวก็ถูกขวางทาง เด็บบี้ยืนขวางหน้าฉัน มือเดียวจับเอวของตัวเอง

“จูลี่ อย่าโทษล็อคเลย มันเป็นความผิดของเธอเอง”

“เขาต้องการลูกสืบทอด และเธอไม่เหมาะสม” ฉันมองดูใบหน้าที่ภาคภูมิใจของเธอ ไม่อาจทนได้จึงผลักเธอออกไป “หลบไป”

ในขณะนั้น ฉันถูกอัลฟ่า ล็อคผลักลงไปบนพื้นอย่างแรง “เธอกล้าทำร้ายเธอเหรอ? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ?” เขาสั่งให้คนจับฉันไปลงโทษ

คืนนั้น ฉันถูกขับไล่ออกจากกลุ่มด้วยรอยแผลเต็มตัว

คืนนี้ไม่มีแสงจันทร์ รอบข้างมืดสนิท ฉันลากร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสเดินไปข้างหน้า

ถึงทางแยกก็หมดสติไปอีกครั้ง

เมื่อตื่นขึ้นอีกครั้ง ฉันถูกมัดไว้กับต้นไม้

ข้างล่างคือเหวลึก “ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างๆ ฉัน ฉันหันไปเห็นใบหน้าของโรน เขาเป็นอัลฟ่า เป็นหัวหน้ากลุ่มศัตรูของล็อค

เมื่อเห็นฉันตื่น โรนกดโทรศัพท์ไปหาล็อค “ล็อค ผู้หญิงของคุณอยู่ในมือฉัน เตรียมของที่ฉันต้องการไว้หรือยัง

?” ล็อคตอบกลับเพียงหนึ่งวินาทีก็หัวเราะออกมา

“จับเธอไว้ให้หลาบจำ ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก” “และบอกเธอว่าให้เปลี่ยนวิธีเรียกร้องความสนใจครั้งหน้า วิธีนี้มันล้าสมัยแล้ว”

หลังจากโทรศัพท์ถูกตัดไป โอกาสสุดท้ายของฉันก็เหมือนถูกตัดขาดไปด้วย