บรรณาการความเศร้า บทที่ ๑
"เครื่องสี"
เสียงเครื่องสีกระทบเป็นสังคีตศิลป์
เหล่าคนเยาว์ต่างมาเริงระบำหน้ากองเพลิงยามค่ำคืน
อมรสตรีผันตัวมาเกลือกกลิ้งในกองเถ้า
เฝ้าถวิลถึงมนุษาที่มิอาจครอบครอง
เท้าก้าวเหยียบหินแหลมจนโลหิตอาบย้อมตามเส้นทาง
กระนั้นแล้วเธอก็ยังย่ำลงไปเพื่อเรียกบางสิ่งให้ตระหนักตื่น
ลมสวรรค์หวนพัดมาหักปีกงามทิ้งให้สิ้นหวังร่วงลงสู่ธุลีดิน
เหงื่อไคลที่หยดย้อยเรียกมาราฟื้นจากมรณานับอสงไขย
ปีศาจยักหน้าหลอกให้สักการะเพื่อแลกชีวิตผู้เป็นที่รัก
มอบสิทธิ์ของคืนวันโง่ๆ ให้นารีแย้มสรวลเพียงชั่วขณะ
ยามราตรีหวนคืนอีกครา เหล่าศวะถูกปลุกให้พ้นผืนธรณี
ตื่นจากการหลับใหล
ความตายเข้ากระซิบเธออย่างแผ่วเบา
“ก่อนอาทิตย์จะพ้นเส้นขอบนภา เจ้าจะได้นอนอย่างสงบแทนข้าเสีย”
