นมัสการความรัก บรรณาการความเศร้า |บทกวีไร้ฉันทลักษณ์

นมัสการความรัก บทที่ ๑

"มายา"

เฉกเช่นข้า สร้างภาพมายาหลอกลวงตนเอง

ว่าเจ้าอยู่เบื้องหน้าข้านี้เอง

นำสีทองยามฟ้ารุ่งอรุณมาทอเป็นเกศาเส้นงามของเจ้า

ข้าร้อยราตรีเป็นเสื้อผ้าให้เจ้าได้สวมใส่

ไม่ว่ายามหลับหรือยามตื่น

ซึ่งอาภรณ์นี้ทับกับผิวกายละเอียดเฉกเช่นหิมะขาวโพลนในเหมันต์กาล

ข้าหยิบดวงดาราสะพรั่งให้ล้อมผืนผ้าอนธการ

เป็นอัญมณีล้ำค่า ซึ่งหามิได้จากที่ใดอีก

อีกทั้งยังนำเส้นรุ้งทอฟ้ามาประดับคอระหงส์

จนอัปสรายังต้องอับอาย เพราะนางมิเคยได้มันจากผู้ใด

ข้าขโมยหยดน้ำส่วนลึกสุดของมหาสมุทรยากจะหยั่งถึง

สร้างเป็นดวงเนตรนารีแห่งเกลียวคลื่น

ข้าผูกพันธะกับพฤกษ์ปานเย้าหยอกด้วยมธุสรหอมกรุ่น

เพื่อมอบกลีบบุปผาของนาง

สร้างเป็นเรียวปากงามให้เจ้าได้แย้มสรวลมาที่ข้า

ดังค้อมโค้งของศศิซึ่งงามนวลส่องสว่างประดับอนธการ

ข้าเว้าวอนสกุณาวายุภักษ์ ซึ่งนามการเวก

แบ่งปันน้ำเสียงอันหยาดย้อยให้ทุกอย่างต้องลืมโลกา

และสดับฟังเพียงเจ้า

ทุกสิ่งที่ข้าสรรค์สร้างจากลมปาก

มิอาจเทียบเคียงตัวจริงของเจ้าได้เลยแม้แต่น้อย

หากแต่ได้อ้อนวอนปรารถนา ให้พวกเขาสร้างตัวแทนของเจ้าก็ยังดี…