ตอนที่2
ทำไมถึงทำเหมือนเป็นคนอื่นเลย
ใบหน้าหล่อเหลามุดอยู่ทรวงอกไม่ห่าง ใช้เรียวลิ้นโลมเลียอกอิ่ม แล้วสลัดบราออกไปให้พ้นทางเขา เผยให้เห็นยอดเต่งตึงสีชมพูที่เขานั้นได้เห็นและได้สัมผัสมานานหลายเดือน แต่ก็ยังคงหลงไหลและไม่เคยรู้สึกเบื่อหน่าย นอกจากนั้นกลับยิ่งอยากดูดดื่มให้จมคาปากเขามากขึ้นอยู่ทุกๆวันด้วยซ้ำ
"อ๊า พี่เวย์"เสียงครางกระเส่าใต้ร่างร้องเรียก เมื่อถึงพึ่งถึงจุดสุดยอดด้วยสัมผัสจากนิ้วของเขา น้ำหวานไหลอาบนิ้วจนเปียก เขาจัดการถอดกางเกงของตัวเองออก หยิบอุปกรณ์ป้องกันมาสวมใส่แก่นกายที่แข็งจนเห็นเส้นเอ็นปูดบวม ไม่นานรถทั้งคันก็เต็มไปด้วยเสียงลามก
รถสปร์อตคันหรูเลี้ยวเข้าตึกคณะนิเทศในมหาวิทยาลัยนานาชาติ นักศึกษาที่นั่งอยู่ใต้ตึกต่างรู้ดีว่าเจ้าของรถเป็นใคร เพราะพวกเขาเห็นรถคันนี้จนชินตาแล้ว
"เบลเกือบมาสายแล้วเห็นไหม" เบลหันมาต่อว่าพี่ชายตัวดี ที่ใช้เวลากับเรือนร่างเธอจนทำให้เธอเกือบมาสาย
"แต่ก็ยังไม่สายนี่" เวย์คินส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตอบกลับ และโน้มหน้าหล่อเข้าไปจุ๊บปากเล็ก
ก็อก-ก็อก-ก็อก
คนในรถทั้งสองที่กำลังจูบลาต้องหยุดการกระทุกอย่างลง พร้อมหันไปมองที่ต้นเสียง เวย์คินเลื่อนกระจกลง เป็น ข้าว ที่มาเคาะกระจกของเขา
"คุณลุงกับคุณป้าโทรหาพวกคุณไม่ติด ท่านฝากมาบอกว่า ให้คุณเวย์แวะเข้าบ้านก่อนจะไปบริษัท" ใบหน้าเรียบเฉยสีหน้ามีความนิ่งพูดอย่างไร้อารมณ์ อธิบายถึงเหตุผลที่เธอต้องมาเคาะรถ แต่สายตาของเธอดันเหลือบไปมองเห็น ชุดนักศึกษาที่ยับยู่ยี่ต่างจากก่อนออกจากบ้าน พร้อมกับถุงยางอนามัยที่ใช้แล้ว เธอรีบเบี่ยงสายตาไปทางอื่น เพราะเธอได้ส่งสารเรียบร้อยแล้ว
"ทำไมข้าวเรียกพวกเราแบบนั้นล่ะ ฟังดูเหมือนเราเป็นคนอื่นเลย เรียกพี่เวย์สิ คุณพ่อคุณแม่เค้าก็พูดออกจะบ่อย ว่าข้าวไม่ใช่คนอื่น" เบลล์ที่เห็นกริยาห่างเหินของอีกฝ่าย ก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
"อยู่บ้านเดียวกัน แต่สถานะก็ต่างกันอยู่ดี จริงไหมคะ" แววตาที่ตอบกลับนั้นแสดงถึงเหตุผลของตัวเองอย่างชัดเจน ริมฝีปากขีดเส้นตรง เธอชัดเจนแบบนี้มาตั้งแต่ต้น
ไม่ใช่สิ ตั้งแต่เธอรู้ถึงความสัมพันธ์อันน่าขนหัวลุกของทั้งสองต่างหาก
หกเดือนที่แล้ว
ร่างบางหยิบจับอุปกรณ์ทำความสะอาดอย่างคุ้นชิน ทุกวันหยุดเธอจะรับหน้าที่ในการทำความสะอาดคฤหาสน์ ถึงแม้เจ้าของบ้านจะคอยห้ามปราม แต่เธอก็ยังคงยืนยันคำเดิม ว่าเธอขออยู่และตอบแทนบุญคุณของพวกท่านด้วยสถานะคนรับใช้ เธอเป็นวันรุ่นสมัยใหม่ เชื่อมั่นในความคิดของตัวเอง เธอไม่ชอบอะไรผูกมัก หรือพูดให้เข้าใจ
เธอไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร
"คุณข้าว เดี๋ยวแหวนจัดการเองค่ะ คุณข้าวไปนั่งทานของว่างเถอะ" สาวใช้รุ่นพี่รีบยื่นมือมารับอุปกรณ์ทำความสะอาดในมือของ ข้าว ถึงแม้เจ้าตัวจะยืนกรานว่าอยู่ในสถานะคนใช้ แต่เจ้านายของพวกเธอ ก็ยังคงบอกให้พวกเธอดูแล ข้าว ในฐานะลูกสาวของพวกเขา
ซึ่งเท่ากับว่า ข้าว อยู่บ้านหลังนี้ในฐานะ คุณหนูอีกคนของบ้าน
"พี่แหวน คฤหาสน์ออกจะใหญ่ขนาดนี้ พี่ก็แบ่งส่วนรับผิดชอบกับฉันสิ อย่ามาห้ามเลย เสียเวลาของพี่ไปด้วย" ใบหน้าเรียวสวยไร้เครื่องสำอางตอบกลับด้วยรอยยิ้ม แต่มือก็ยังคงกำอุปกรณ์ในมือไว้แน่น
"โถ คุณข้าว งั้นแหวนทำความสะอาดบ้าน ส่วนคุณข้าวช่วยไปเอาเสื้อผ้าของคุณๆมาวางไว้ในห้องเครื่องซักผ้านะคะ แค่เอามาวางไว้ก็พอ โอเคนะคะ" รุ่นพี่สาวย้ำถึงหน้าที่ของเธอด้วยน้ำเสียงกึ่งบังคับ เธอรู้ดี ว่าสาวตรงหน้านั้นคงทำเกินหน้าที่ไปมากหากเธอไม่พูดดักทางไว้ก่อน ข้าว ได้พยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะยอมปล่อยอุปกรณ์ในมือให้รุ่นพี่ ส่วนตัวเองก็รีบเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของบ้าน
ร่างเล็ก เข้าออกทุกห้องในบ้านอย่างคุ้นชิน เธอหยิบตะกร้าผ้ามาวางเรียงไว้ เพื่อที่จะได้ยกลงไปทีเดียว จนมาถึงห้องห้องหนึ่ง เป็นห้องที่เธอนั้น แทบไม่อยากย่างกายเข้าไป เธอยืนทำใจยืนอยู่หน้าห้อง ก่อนจะเคาะประตู เพื่อเช็คให้แน่ใจ ว่าเจ้าของห้องนั้นไม่อยู่แน่ๆ
ก็อก~ก็อก~ก็อก
เมื่อทุกอย่างเงียบสนิท เธอจึงโล่งใจบิดลูกบิดและเดินเข้ามาในห้องอย่างสบายใจ
ว๊าย~
ตะกร้าที่ถือในมือหล่นลงพื้น ร่างสูงบางรีบหันหลังหลบกับภาพที่เห็นตรงหน้า
ในส่วนลึกสุดของห้อง คือเตียงนอนขนาดใหญ่ ในห้องถูกตกแต่งด้วยระเบียงที่ทำจากกระจก ถ้าหากปิดผ้าม่านไว้ ในห้องก็จะมืดสนิท ภาพที่ข้าวเห็นและตกใจจนต้องรีบหันหนี คือข้างเตียงนอนปรากฎร่างสูงโปร่งกำลังยืนเปลือยหันหลังใช้ผ้าขนหนูถูหลังของตนเองอยู่ ซึ่งหากไม่มีผ้าขนหนูผืนเล็กนั้น
เธอคงเห็น ในสิ่งที่ไม่ควรเห็น และไม่อยากจะเห็น
เมื่อได้ยินเสียงดังจากด้านหลัง ร่างใหญ่ก็ทำการใช้ผ้าขนหนูมาพันรอบเอว และเดินตรงดิ่งมาหาหญิงสาวที่ดูท่าจะไม่ค่อยชอบตนเท่าไหร่
"จะรอให้เฮียแต่งตัวเสร็จก่อน หรืออยากเห็นเฮียแก้ผ้าล่ะ ฮึ" เขาตั้งใจใช้น้ำเสียงชวนขนลุก ร่างสูงบางสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆบนหลังคอ และฟังจากน้ำเสียงกะล่อนนั่นเธอรู้ตัวแล้ว ว่าเธอโดนเขาแกล้งเข้าให้แล้ว
"ฉันแค่เข้ามาหยิบตะกร้าผ้าที่จะต้องซัก เคาะประตูแล้วแต่ไม่มีใครตอบ เลยนึกว่าไม่มีคนอยู่ เดี๋ยวฉันเข้ามาใหม่อีกรอบก็แล้วกัน" หญิงสาวเถียงกลับทันควัน และตอนนี้เธอรับรู้ได้ว่าตัวเองนั้นหน้าแดง หูแดง เลยคิดตั้งใจจะหนีก่อนที่เขาจะเข้าใจเธอผิด
"ไหนๆก็เข้ามาแล้ว ก็หยิบไปเลยสิ หรืออยากเข้ามาหาเฮียอีกรอบ" เวย์คินยังคงกวาดต้อนอีกฝ่ายอย่างสนุก
เดิมทีข้าวคอยตีตัวออกห่างจากตัวเอง นี่นับได้ว่าเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ ที่เธอสนทนากับเขานานขนาดนี้
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าวไปหยิบของห้องที่เหลือก่อน เชิญคุณเวย์จัดการตัวเองให้เสร็จก่อนจะดีกว่า" ไม่ทันที่ร่างบางจะเดินออกจากห้อง ก็ถูกแขนกำยำทั้งสองข้างขวางทางไว้
หญิงสาวที่ถูกต้อนเข้าไปในวงแขน เธอเลือกจะเผชิญหน้าเพราะเริ่มหงุดหงิด เธอลืมตาขึ้นมาสู้ด้วยความโมโห แต่เมื่อลืมตาขึ้นเธอก็พบกับแผงอกแข็งแรงอยู่ตรงหน้า และด้วยสัญชาตญาณ..สายตาเธอมองไล่ลงไปยังส่วนล่าง หญิงสาวอ้าปากพงาบๆ เพราะพึ่งเคยเห็นและอยู่ไกล้กับซิกแพกเป็นลอนของเพศตรงข้ามครั้งแรก แต่ยังรู้สึกโล่งอกที่เขายังพันผ้าขนหนูเอาไว้ในส่วนนั้น
.............................................
