ตอนที่3
ได้กันแล้วหรอ
"คุณเวย์ เอาแขนออกไป" เธอสบตาเขานิ่ง
"ทำไมถึงต้องทำตัวห่างเหินกันด้วย ตอนเด็กติดเฮีย ร้องไห้จะมาอยู่กับเฮีย ทำไมตอนนี้ถึง..." เวย์คินมองเข้าไปในดวงตาที่นิ่งประดุจน้ำวน เขาไม่เข้าใจ ว่าทำไม ข้าว ถึงได้ทำตัวเหมือนรับเกียจเขานักหนา ทั้งๆที่ความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นดีมาตั้งแต่เด็ก และดีมาตลอด เขารู้ตัวอีกที ข้าว ก็ทำเหมือนเขาเป็นคนอื่นไปซะแล้ว
"หลบด้วยค่ะคุณเวย์ "
"เรียกเฮียเวย์ก่อน" ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาไกล้อีกใบหน้าในวงแขนของเขาที่จ้องเขาอย่างเอาเรื่อง สองใบหน้าไกล้กันมากพอที่จะสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของกันและกัน
"เรียกเฮียเวย์ และอ้อนเฮียเหมือนตอนเด็กก่อน เฮียถึงจะหลีกทางให้" ดวงตากลมโตไหวสั่นเหมือนจะอ่อนไหวไปกับคำพูดของคนเจ้าเล่ห์ ภาพทรงจำในวัยเยาว์ของเขาทั้งสองวิ่งเข้ามาในหัว แต่เพียงไม่กี่วิ หญิงสาวก็รวบรวมสติให้กลับมาปัจจุบัน
"ฉันลืมมันไปหมดแล้ว ฉันไม่เห็นว่าจะสำคัญและน่าจดจำตรงไหน และไม่มีเหตุผลที่ฉันต้องจำ "
"ข้าว..."
"หลบด้วยค่ะ ข้าวยังต้องไปเก็บเสื้อผ้าห้องของคุณเบลล์อีกนะคะ"
เมื่อเห็นเธอยืนกราน เขาเองก็ไม่มีทางเลือกอื่น หลบทางให้เธอไปหยิบเสื้อผ้าของเขาและเดินออกจากห้องไป โดยมีเขายืนมองอยู่ไม่จนประตูห้องเขาถูกปิดลง
เมื่อเธอออกจากห้องไป ชายหนุ่มก็จัดการแต่งตัว แต่ก็ยังคงมีใบหน้าไร้ความรู้สึกนั้นมากวนใจ เธอเข้ามาอยู่บ้านเขาได้ไม่นาน ตั้งแต่เธอเข้ามาบ้านหลังนี้ เธอก็หลบหน้าเขาตลอด เขาเองก็ไม่ได้ไม่อยากสนใจ แต่เพราะเขานั้นก็ยุ่งมาก ต้องเข้าไปฝึกงานที่บริษัทเพื่อรับตำแหน่งต่อจากบิดาของเขาแถมต้องดูแลเบลล์ น้องสาวของเขา ถึงแม้ความสัมพันธ์ของทั้งสองนั้นเป็นความสัมพันธ์ที่มากกว่าพี่น้องตั้งนานแล้ว
แต่วันนี้ เมื่อเขาได้เห็นอีกใบหน้าหนึ่ง ได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากผู้หญิงอีกคนหนึ่ง มันก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาแบบงงๆ ทั้งที่เขาก็คั่วผู้หญิงคนอื่นก่อนเข้าบ้านทุกวัน แถมกลับมาบ้านยังมี เบลล์ ที่คอยออดอ้อนให้เขาเข้าไปหา เรียกได้ว่า ใช้งานแก่นกายได้คุ้มค่าวันต่อวันเลยจริงๆ
....
เมื่อหลุดพ้นจากวงแขนและออกมาจากห้องของเวย์คินได้สำเร็จ เธอรู้สึกโล่งใจอย่างที่สุด พร้อมกับมองตะกร้าผ้าที่เธอถือออกมาก่อนหน้านี้ด้วยด้วยความหงุดหงิด
เธอเคาะประตูแล้วแท้ๆ ร้ายนักนะ พ่อนักล่า
เมื่อมองไปยังตะกร้าผ้าที่เธอหยิบมาก่อนหน้า กลับพบว่า มันหายไปแล้ว แล้วก็พบว่าสาวใช้คนอื่นกำลังยกลงไปยังชั้นล่าง
"เอ๊ะ.."
"เดี่ยวพวกเรายกลงไปเองค่ะ รบกวนคุณข้าวไปหยิบของห้องคุณเบลล์ให้ด้วยนะคะ" สาวใช้รุ่นพี่อีกคนส่งยิ้มหวานให้ ก่อนจะเอื้อมมือมารับตะกร้าในมือเธอ
"ขอโทษด้วยนะคะ ข้าวทำงานช้าใช่ไหมคะ" เธอรู้สึกผิดเพราะเธอมัวแต่ไปเสียเวลากับคนเจ้าเล่ห์เลยทำให้คนอื่นต้องมาเหนื่อยเพิ่ม
"ป่าวสักหน่อย จริงๆคุณข้าวไม่เห็นต้องมาทำอะไรแบบนี้เลย ยังไงรบกวนไปหยิบของห้องคุณเบลล์ให้หน่อยค่ะ"
เมื่อได้ยินแบบนั้น เธอจึงรีบเดินตรงไปยังห้องนอนอีกห้องหนึ่ง เพื่อไม่ให้ทุกคนต้องเสียเวลาไปมากกว่านี้
ก็อก~ก็อก~ก็อก
"เบลล์ นี่ข้าวเองนะ"
"เข้ามาได้เลยข้าว เบลล์ไม่ได้ล็อก"
สองสาวส่งยิ้มให้กัน ทั้งสองนั้นสนิทสนมกันมาก เนื่องด้วยว่าพวกเธออายุวัยเดียวกันอยู่บ้านเดียวกัน และเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ แถมยังสอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกันถึงแม้จะคนละคณะก็ตาม
"ทำไรอยู่หรอ ข้าวมารบกวนรึป่าว"
"ป่าว เราก็นั่งนึกโน่นนี่ไปเรื่อย" เมื่อข้าวเห็นใบหน้าสวยแดงเป็นลูกตำลึง ความอยากรู้เรื่องของเพื่อนสาวก็เข้ามาครอบงำ เธอหยิบตะกร้าผ้า ส่งให้สาวใช้รุ่นพี่ ก่อนจะเลือกอยู่คุยต่อกับเพื่อนสาว
"นั่งยิ้มคนเดียวแบบนี้ เบลล์มีแฟนหรอ ใครอ่ะ เล่าให้ข้าวฟังบ้างดิ"
เมื่อได้ยินคำถามจากเพื่อน เบลล์ก็ได้แต่ยิ้มแหย่ๆ"จะเรียกแฟนได้รึป่าวนะ"
"ถ้าไม่ใช่แฟน ใครจะมาทำให้เบลล์ของเราหน้าแดงได้ขนาดนี้ล่ะ" ข้าวหยิกแก้มสวยไปหนึ่งที
"ก็เค้ายังไม่เคยขอเราเป็นแฟนเลยนิ"
"ใครหรอ ถ้าไม่ชัดเจนก็ปล่อยไปเถอะ อีกไม่กี่เดือนเราก็จะได้เข้ามหาวิทยาลัยกันแล้ว ถึงตอนนั้น ค่อยหาเอาใหม่ก็ไม่สาย"
เบลล์ได้แค่มองหน้า ข้าว เพื่อนสนิทของเธอ ข้าวเป็นคนสวยและมีเสน่ห์ แถมยังเป็นคนฉลาด มองโลกในแง่ความเป็นจริง เธอรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้อยู่ไกล้
ช่วง ม.ปลาย พวกเธอเรียนอยู่คนละโรงเรียน แต่ทุกวันหยุด เสาร์ อาทิตย์ พ่อและแม่ต่างพาทั้งสองครอบครัวมาเจอกัน เพราะพ่อแม่ของทั้งสองนั้น สนิทกันมาก พ่อของข้าวเป็นลูกน้องคนสนิทของสหรัส ทั้งสองครอบครัวนับว่าเป็นมิตรภาพที่ดีกันเลยทีเดียว
" ข้าว"เชื่อในรักแรกไหม"
"เชื่อสิ รักแรก พรหมลิขิต แต่เอ๊ะ สรุปว่ามีแฟนแล้วจริงๆใช่ไหม" ข้าวจ้องมองไปที่เบลล์อย่างคะยั้นคะยอคำตอบ เมื่อเบลล์เห็นก็ได้แต่บิดตัวเอียงอาย ต่างจากบุคลิกของตัวเอง
เบลล์ เป็นสาวสวยสายเซ็กซี่ ตั้งแต่แตกเนื้อสาว เบลล์ก็มักจะมีผู้ชายมารุมจีบ เพราะเธอถือได้ว่าเป็นสาวมั่นคนนึงเลยก็ว่าได้ เพราะเหตุผลนี้ แม่จึงบังคับให้เวย์คินรับส่งและดูแลเธอ เพราะหากชายคนไหนกล้าฝ่าด่านเวย์คินมาจีบน้องสาวเขา ถือได้ว่า ผู้ชายคนนั้นคงจะเป็นผู้กล้าแห่งชาติ ซึ่งแน่นอน ว่ายังไม่เคยมี
"แหมเก็บเงียบเลย เล่าให้ข้าวฟังหน่อยสิ"
"ก็อย่างที่บอก เค้ายังไม่เคยขอเบลล์เป็นแฟนเลย แต่ว่าพี่เค้าเป็นผู้ชายที่ดีมากเลยนะ ทั้งอบอุ่น ทั้งน่ารัก ดูแลเราดีมากด้วย เราอยู่กับพี่เค้า เรามีความสุขมากๆเลยนะ แถมพี่เค้ายัง...." เบลล์หยุดคำพูดไว้ด้วยใบหน้าและหูที่แดงจนแทบระเบิด ข้าวที่ได้เห็นท่าทีนั้นก็เดาได้ว่า
"ได้กันแล้วหรอ"
........................................
