ในสายตาของฮั่วอวิ๋นเซิน เธอคือผู้หญิงแกร่งที่เจ็บไม่ได้เหนื่อยไม่เป็น แถมยังเชื่อฟังเหมือนกับสุนัขไม่มีผิด
ทุกครั้งที่ฮั่วอวิ๋นเซินต้องการ เพียงแค่เขากระดิกนิ้วมือนิดหน่อย เธอก็พร้อมจะวิ่งไปหาเขาอย่างไม่คิดชีวิตทันที！
เช่นเดียวกับปีที่เรียนจบมหาวิทยาลัย ตอนที่ซ่งจิ่งถังได้รับโอกาสเข้าร่วมสถาบันวิจัยทางการแพทย์ชั้นนำของโลก
แค่เพราะฮั่วอวิ๋นเซินพูดว่า ‘ถังถัง อยู่กับผมเถอะนะ ผมต้องการคุณ’ เธอกลับตัดสินใจล้มเลิกความฝันในวินาทีสุดท้ายก่อนขึ้นเครื่องบิน ยอมละทิ้งอนาคตเพื่อฮั่วอวิ๋นเซิน จนกระทั่งกลายมาเป็นคุณนายฮั่วของเขา
หลังจากแต่งงานกัน เธอก็ได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดไปกับการช่วยเหลือฮั่วอวิ๋นเซิน แม้ว่าบางครั้งจะอดหลับอดนอนจนมีอาการเลือดออกในกระเพาะอาหาร แต่สุดท้ายเธอก็ได้พัฒนายาตัวใหม่ที่ทำให้ฮั่วอวิ๋นเซินยืนหยัดในอวิ๋นเทียน กรุ๊ปได้อย่างมั่นคง อีกทั้งยังกลายเป็นกรรมการบริษัทที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของทางบอร์ดบริหารอีกด้วย
ตอนนั้นฮั่วอวิ๋นเซินเคยพูดว่าจะดีกับเธอไปตลอดชีวิต แล้วเธอก็ดันไปเชื่อเขา……
ความทรงจำทั้งหลายที่ย้อนกลับมาเปรียบเสมือนกับมีดทื่อ ๆ ที่กรีดลงกลางใจ ซึ่งทำให้ซ่งจิ่งถังเจ็บจนสั่นไปทั้งตัว
เธอหลับตาลง หยดน้ำตาที่ไหลซึมเข้าไปในปากเป็นรสชาติที่ขมเหลือเกิน
ซ่งจิ่งถังมองภาพดังกล่าวด้วยแววตาเย็นชา หลินซินจือทำท่าอายม้วนราวกับหญิงสาวผู้แสนบอบบาง แล้วก็โน้มตัวไปจุ๊บแก้มของฮั่วอวิ๋นเซินหนึ่งที
เธอขยะแขยงจนอยากจะอ้วกอยู่แล้ว
วินาทีต่อมา ประตูหลังของรถก็เปิดออกอย่างกะทันหัน
ซ่งจิ่งถังเห็นฮั่วชิงฮวนและฮั่วเฉินซี ลูกแฝดชายหญิงที่ตัวเองอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตคลอดออกมากำลังลงมาจากรถ
พวกเขาสองคนหน้าตาดี ราวกับเป็นสมบัติที่แกะสลักจากหยกไม่มีผิด
“เฉินเฉิน ฮวนฮวน！” ซ่งจิ่งถังสะเทือนใจจนถึงกับน้ำตาคลอเบ้า เธอล่ะอยากจะเอื้อมมือผ่านกระจกหน้าต่างไปลูบไล้ใบหน้าเล็ก ๆ สุดน่ารักของพวกเขาเหลือเกิน
ทว่าลูกแฝดชายหญิงของเธอกลับโผเข้าไปในอ้อมแขนของหลินซินจือ ก่อนจะจุ๊บแก้มทั้งสองข้างของอีกฝ่ายซะอย่างนั้น
ฮั่วอวิ๋นเซินที่อยู่ข้าง ๆ เผยรอยยิ้มอันอ่อนโยนและเอ็นดูออกมา พวกเขาเหมือนกับครอบครัวสี่คนพ่อแม่ลูกไม่มีผิด！
ภาพอันอบอุ่นหัวใจตรงหน้าทิ่มแทงดวงตาของซ่งจิ่งถังราวกับเข็มอย่างไรอย่างนั้น
ห้าปี ห้าปีเต็ม ๆ ！
ฮั่วอวิ๋นเซินพาลูก ๆ ทั้งสองมาเยี่ยมแม่อย่างเธอแทบจะนับครั้งได้เลยด้วยซ้ำ！
ซ่งจิ่งถังจำได้ขึ้นใจเลยว่า ครั้งหนึ่งหลินซินจือก็เคยมาที่นี่ด้วยเหมือนกัน ยัยหลินซินจือนั่นจงใจถือโอกาสตอนที่ไม่มีคนนอกอยู่ในห้องผู้ป่วยบอกให้ฮวนฮวนเรียกตัวเองว่า ‘แม่’ ต่อหน้าซ่งจิ่งถัง...… ตอนนั้นเธอล่ะอยากจะฉีกปากยัยนั่นเป็นชิ้น ๆ ซะเหลือเกิน！
ซ่งจิ่งถังกดนิ้วมือลงกับกระจกหน้าต่างแบบเต็มแรง แววตาของเธอทั้งเด็ดเดี่ยวทั้งเยือกเย็นยิ่งขึ้นทุกที
ผู้ชายน่ะ เธอโยนทิ้งเหมือนกับขยะได้ แต่ลูก ๆ ทั้งสองคนคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ！ เธอจะต้องทวงคืนมาให้ได้！
คงเพราะฮวนฮวนรับรู้ได้ถึงบางอย่าง อยู่ ๆ จึงเงยหน้าขึ้นมองหน้าต่างห้องของซ่งจิ่งถัง
แม่กับลูกสาวสบตากันโดยไม่ทันตั้งตัว
ซ่งจิ่งถังยกมือขึ้นมาจัดผมเผ้าตามสัญชาตญาณ พร้อมทั้งยิ้มให้กับลูกของตัวเองด้วยท่าทีระมัดระวัง แต่ฮวนฮวนกลับโผเข้ากอดหลินซินจือราวกับกำลังตกใจกลัวอย่างไรอย่างนั้น
แววตาของซ่งจิ่งถังมืดหม่นลงทันที
เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอกำลังกลัวเธออยู่……
“พ่อคะ แม่ซินจื่อคะ มีคนอยู่ตรงนั้น！” ฮวนฮวนชี้ไปทางหน้าต่างห้องของซ่งจิ่งถัง
ฮั่วอวิ๋นเซินหันไปมองตามทางที่ฮวนฮวนชี้ ก่อนสีหน้าของเขาจะค่อย ๆ เริ่มเปลี่ยนไป
นั่นมันห้องพักผู้ป่วยของซ่งจิ่งถังนี่！
แต่ตรงหน้าต่างไม่เห็นจะมีใครเลยสักคน
“ฮวนฮวน ลูกแน่ใจนะว่าลูกไม่ได้ตาฝาด？” ฮั่วอวิ๋นเซินถามย้ำกับลูกสาวอีกที
“แน่ใจค่ะ” ฮวนฮวนพยักหน้า เธอยังคงยืนยันคำเดิมว่า “หนูเห็นกับตาเลยว่ามีคนอยู่ตรงนั้น เป็นคุณป้าผมยาว ๆ ค่ะ！”
ฮั่วอวิ๋นเซินถึงกับขมวดคิ้ว ทว่าขณะที่กำลังจะพูดบางอย่าง ทันใดนั้นโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อก็สั่นขึ้นมาซะก่อน
หลังจากหยิบออกมาดู เขาจึงพบว่า เป็นสายเรียกเข้าจากแพทย์ผู้ดูแลหลักของซ่งจิ่งถังนั่นเอง
เขากดรับสายทันที “ครับ หมอถัง”
“คุณฮั่วคะ！” หมอถังพูดด้วยความตื่นเต้นดีใจว่า “ฉันมีข่าวดีจะบอก คุณนายฮั่วฟื้นแล้วค่ะ！”
