ภายในห้องผู้ป่วย
ซ่งจิ่งถังนั่งเงียบ ๆ อยู่บนเตียง รอบตัวถูกรายล้อมไปด้วยเหล่าหมอและพยาบาลที่กำลังตรวจร่างกายให้กับเธอ
ซ่งจิ่งถังเป็นคนกดกริ่งเรียกพยาบาลเพื่อแจ้งกับพยาบาลเองแหละว่า เธอฟื้นแล้ว
ลำพังแค่ต้องนอนนิ่งเป็นเจ้าหญิงนิทรามาตั้งห้าปี เธอก็ทนมามากพอแล้ว！
ตอนนี้เธอฟื้นคืนกลับมาแล้ว
ไอ้เรื่องหย่าน่ะ เธอหย่าแน่！
เธออาจจะยอมเสียช่วงวัยสาวไปกับผู้ชายชั่ว ๆ ได้ แต่ทรัพย์สินของเธอ อาชีพของเธอ…… แล้วก็ที่สำคัญที่สุด ลูกทั้งสองคนของเธอ เธอจะทวงกลับคืนมาให้ได้ ไอ้ชาติหมานั่นไม่มีวันได้อะไรไปทั้งนั้นแหละ！
เป้าหมายสูงสุดของซ่งจิ่งถังก็คือ การฉกฉวยสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตรมาจากฮั่วอวิ๋นเซินและออกจากชีวิตเธอแบบสิ้นเนื้อประดาตัวไปซะ！
แต่หลังจากห่างหายไปถึงห้าปี เธอจะต้องเตรียมตัวสำหรับการหย่าให้พร้อมซะก่อน……
ซ่งจิ่งถังเหลือบมองไปทางประตู แล้วก็เห็นชายเสื้อของฮั่วอวิ๋นเซินเข้าพอดี
ตอนนี้แหละ！
“หมอถัง ตาของฉันเป็นยังไงบ้างคะ？” ซ่งจิ่งถังซักไซ้ด้วยความตื่นตระหนกตกใจ “ทำไมพอฟื้นแล้ว ฉันถึงมองไม่เห็นอะไรเลยล่ะ？”
เมื่อฮั่วอวิ๋นเซินที่เปิดประตูเข้ามาพอดีได้ยินประโยคดังกล่าว เขาก็ขมวดคิ้วและเดินจ้ำมายังข้างเตียงด้วยสีหน้าเป็นกังวลทันที
“ถังถัง” เขาเรียกเธอเบา ๆ
ซ่งจิ่งถังที่ได้ยินแบบนั้นอยากจะอ้วกซะให้ได้
“อวิ๋นเซิน คุณมาแล้วเหรอคะ” เธอพยายามข่มความขยะแขยงเอาไว้ แล้วก็ใช้ดวงตาไร้แววราวกับคนตาบอดคู่นั้นในการคลำทางเข้าไปในอ้อมแขนของฮั่วอวิ๋นเซิน
เธอได้กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคนนั้นจากบนตัวของเขา
“อวิ๋นเซิน ฉันกลัวจัง ฉันมองไม่เห็นคุณเลย…...”
ฮั่วอวิ๋นเซินสวมกอดเธอพลางปลอบใจเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่นี่แล้ว ไม่ว่าจะต้องเสียเงินเท่าไหร่ ผมก็จะรักษาคุณให้หายดีให้ได้！”
หมอถังพูดว่า “คุณฮั่ว คุณไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ ดวงตาของคุณนายฮั่วไม่น่าจะเป็นอะไรมาก คงแค่หมดสตินานเกินไป เส้นประสาทตาเลยยังไม่ฟื้นตัวเท่านั้นเองค่ะ……”
ฮั่วอวิ๋นเซินซักไซ้ต่อไปว่า “แล้วกว่าจะฟื้นตัวเต็มที่ต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่ครับ？”
หมอถังแสดงสีหน้าลำบากใจออกมา เธอเองก็ไม่กล้าคอนเฟิร์มเหมือนกัน
“ระยะเวลาการฟื้นตัวขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายของคนไข้แต่ละคนด้วยค่ะ อย่างสั้นที่สุดก็น่าจะสองถึงสามเดือน แต่ถ้านานกว่านั้นน่าจะบอกไม่ได้แล้วค่ะ”
ซ่งจิ่งถังอิงซบอยู่ในอ้อมแขนของฮั่วอวิ๋นเซินอย่างอ่อนแรง ดวงตาของเธอฉายแววเย็นชาออกมาอย่างไร้ที่สิ้นสุด
เธอรับรู้ได้เลยว่า ร่างกายที่ตึงเครียดของฮั่วอวิ๋นเซินผ่อนคลายลง
แค่เล่นบทคนตาบอดที่ไม่รู้จะมองเห็นได้อีกเมื่อไหร่ เท่านี้ก็เพียงพอจะทำให้ฮั่วอวิ๋นเซินลดความระวังตัวลงได้แล้ว
ซ่งจิ่งถังฉวยจังหวะอ้อนวอนขึ้นมาว่า “อวิ๋นเซิน ฉันไม่อยากอยู่โรงพยาบาลแล้วค่ะ ฉันอยากกลับบ้าน ไว้ดวงตาหายดีเมื่อไหร่ สิ่งแรกที่ฉันอยากเห็นก็คือคุณกับลูกของเรา”
หมอถังก็แนะนำเช่นกันว่า “คุณฮั่วคะ การให้คุณนายฮั่วกลับไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยจะเป็นผลดีต่อการฟื้นตัวของดวงตาเธอมากกว่านะคะ”
ฮั่วอวิ๋นเซินตริตรองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วท้ายที่สุดก็ตัดสินใจพาซ่งจิ่งถังออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านทันที
ด้วยความที่ตอนนี้ขาของเธอยังอ่อนแรงเกินกว่าจะเดินได้ ฮั่วอวิ๋นเซินจึงยืมวีลแชร์จากโรงพยาบาลเพื่อใช้เข็นเธอลงมายังชั้นล่าง
ซ่งจิ่งถังนึกถึงภาพที่เขาอุ้มหลินซินจือเมื่อครู่นี้ แล้วอยู่ ๆ ก็นึกขบขันขึ้นมา
เขาสามารถอุ้มผู้หญิงคนอื่นได้ แต่ดันไม่ยอมอุ้มเธอซะอย่างนั้น
ภายในลิฟต์มีกระจกอยู่หนึ่งบาน ซ่งจิ่งถังกำลังมองพิจารณาฮั่วอวิ๋นเซินที่อยู่ข้างหลังผ่านแว่นกันแดด
ห้าปีแล้ว ฮั่วอวิ๋นเซินยังคงหล่อเหลาเหมือนเดิม พร้อมทั้งมีเสน่ห์ของผู้ชายวัยทำงานเพิ่มมากขึ้น
