โทรศัพท์ของฉันสั่นบนโต๊ะกาแฟแทบทันที
ข้อความตอบกลับ... จากเขา
คิณ: "เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจและคาดไม่ถึง ผมกำลังฟังอยู่"
นิ้วโป้งของฉันรัวบนหน้าจออย่างบ้าคลั่ง คำพูดหลั่งไหลออกมาจากตัวฉันราวกับคำสารภาพบาป
ฉันเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง
แผนของเอธัส แบบแปลนที่ถูกขโมยไป ชีวิตที่ฉันกำลังจะทิ้งไว้ข้างหลัง
ความปรารถนาของฉันที่จะร่วมมือกับเขา ชายเพียงคนเดียวในวงการนี้ที่เคยมองฉันแล้วเห็นสมองของฉันเป็นอันดับแรก
ฉันกดส่ง หัวใจเต้นระรัวอยู่ในอก
คิณ: "ผมจำคุณได้ ศริน จากงานกาลา บทวิเคราะห์ของคุณไร้ที่ติ ผมประทับใจมากจนสั่งให้คนแอบถ่ายรูปคุณในคืนนั้นเก็บไว้ ตอนนี้มันยังวางอยู่บนชั้นหนังสือในห้องทำงานของผม มากรุงเทพฯ สิ พรุ่งนี้เลย เรามาคุยกัน"
รูปถ่าย... เขามีรูปถ่ายของฉัน
ความรู้สึกของการ đượcยอมรับถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรงจนแทบทำให้ฉันเข่าอ่อน
เขาไม่เคยลืม
ความตั้งใจของฉันแน่วแน่ดุจเหล็กกล้า ไม่กี่นาทีต่อมา ฉันก็จองตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวไปกรุงเทพฯ สำหรับเย็นวันรุ่งขึ้น
คืนนั้นเอธัสไม่กลับบ้าน
พอฉันโทรหาเลขาของเขา เสียงของเธอก็กระด้าง "คุณเอธัสกำลังประชุมกลยุทธ์ดึกกับคุณโอลีเวียค่ะคุณศริน เป็นเรื่องโปรเจกต์ใหม่"
คำโกหกมันโจ่งแจ้งจนแทบจะตลก
ในที่สุดเขาก็เดินเข้าประตูมาในเช้าวันรุ่งขึ้น กลิ่นน้ำหอมฉุนกึ้กของโอลีเวียกับกลิ่นความพึงพอใจในตัวเองของเขาติดตัวมาฟุ้ง
เขาจูบหน้าผากฉัน สัมผัสที่ตอนนี้ทำให้ฉันขนลุกซู่
"คืนนี้ผมมีเซอร์ไพรส์ใหญ่ให้คุณนะที่รัก" เขาพูด ดวงตาของเขาเป็นประกาย "บางอย่างที่จะเปลี่ยนทุกอย่างสำหรับเรา"
ฉันแค่ยิ้ม เป็นรอยยิ้มเรียบเฉยว่างเปล่าที่ฉันฝึกฝนมานานหลายปี
"ฉันรอไม่ไหวแล้วค่ะ"
เย็นวันนั้น เขาพาฉันไปงานกาลาสุดหรูเพื่อเฉลิมฉลองอำนาจของตระกูลเขา
อากาศอบอวลไปด้วยควันซิการ์ โคโลญจน์ราคาแพง และเสียงพึมพำของเหล่าผู้มีอิทธิพลที่กำลังเจรจาธุรกิจ
เอธัสอยู่ใน стихияของเขา กำลังวางท่าอย่างภาคภูมิใจ
แล้วเขาก็จับมือฉันแล้วดึงฉันไปทางเวที
"คุณจะทำอะไร?" ฉันกระซิบ พยายามดึงมือกลับ
"เซอร์ไพรส์ไง" เขากระซิบกลับ รอยยิ้มแห่งชัยชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้า
เขาพาฉันไปที่กลางเวที ใต้แสงสปอตไลท์ที่สาดส่องเต็มที่
ทั้งห้องเงียบกริบ
เขาหันมาหาฉัน ใบหน้าของเขาสวมหน้ากากแห่งความรักใคร่เพื่อตบตาฝูงชน แล้วคุกเข่าลง
เขาชูกล่องกำมะหยี่ขึ้นมา เพชรเม็ดโตจนน่าขันส่องประกายวิบวับอยู่ข้างใน
ท้องของฉันบิดเกร็ง
นี่สินะ กับดักในที่สาธารณะ
ขณะที่เขาอ้าปากจะพูด ก็เกิดความโกลาहलขึ้นในหมู่คนดู
ผู้หญิงคนหนึ่งกรีดร้อง
เป็นโอลีเวีย มอนโร
เธอกุมหน้าอก ใบหน้าซีดเผือด ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้นอย่างน่าทึ่ง
ความโกลาहलวุ่นวาย
เอธัสไม่ลังเลเลย เขาทิ้งกล่องแหวนลงพื้น มันกระทบพื้นเสียงดังแล้วกลิ้งไปตามเวที
เขาทิ้งฉันที่ยังยืนอยู่กลางแสงสปอตไลท์ แล้วกระโจนลงไปในฝูงชน
เขาไปถึงตัวโอลีเวียในไม่กี่วินาที ช้อนร่างที่อ่อนปวกเปียกของเธอขึ้นมาในอ้อมแขน สวมบทบาทพระเอกต่อหน้ากล้องและเหล่าผู้มีอิทธิพลที่มารวมตัวกัน
ขณะที่เขาอุ้มเธอไปยังทางออก เธอเงยหน้าขึ้นจากไหล่ของเขา
สายตาของเธอสบกับสายตาของฉันข้ามห้องโถง
แล้วเธอก็กระตุกยิ้มเยาะ
ความอัปยศอดสูนั้นเหมือนโดนตบหน้าอย่างจัง แต่ภายใต้นั้น ความสงบเยือกเย็นที่แปลกประหลาดกลับเข้ามาแทนที่
เขาตัดสินใจแทนฉันแล้ว
เขาทำให้มันง่ายสำหรับฉัน
ฉันหันหลังแล้วเดินลงจากเวที หายลับไปในเงามืด
ฉันจะไปกรุงเทพฯ
