มุมมองของศริน:
กลับมาที่อพาร์ตเมนต์ที่ไม่รู้สึกเหมือนเป็นของฉันอีกต่อไป ฉันเริ่มเก็บของ
ฉันทำอย่างเด็ดขาด
รูปถ่ายทุกใบ ของขวัญทุกชิ้น ความทรงจำทุกอย่างเกี่ยวกับผู้ชายที่ฉันเคยคิดว่ารักถูกโยนลงถุงขยะสีดำ
ฉันไม่ได้แค่จัดกระเป๋าเดินทาง แต่ฉันกำลังลบชีวิตของเราทิ้ง
วันรุ่งขึ้น ฉันไปทำงานพาร์ทไทม์ เป็นบริษัทโปรดักชั่นเล็กๆ งานของคนธรรมดาที่ทำให้ฉันมีสติและเชื่อมต่อกับโลกภายนอกตระกูล
หัวหน้าของฉัน มายา รับฟังด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยและเข้าใจอย่างเหนื่อยหน่ายขณะที่ฉันยื่นใบลาออก
เพื่อนร่วมงานของฉัน เดวิดกับโคลอี้ กอดฉัน บอกว่าพวกเขาคิดมาตลอดว่าเอธัสเป็นไอ้สารเลวที่ชอบบงการคนอื่น
กำลังใจที่เรียบง่ายและจริงใจของพวกเขาเป็นเหมือนยาที่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดในใจฉัน
โทรศัพท์ของฉันสั่นไม่หยุด
เอธัส
ฉันไม่สนใจจนกระทั่งสายที่สิบ
"ไง ที่รัก" เขาพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เรื่องเมื่อคืนน่ะ ขอโทษด้วยนะ โอลีเวียน่ะดราม่าควีนจะตาย ว่าแต่... ผมคุยกับเวดดิ้งแพลนเนอร์แล้วนะ ผมคิดว่าจัดงานแต่งฤดูใบไม้ผลิที่คฤหาสน์..."
ความหยิ่งยโสโอหังที่น่าทึ่งของเขา
เขาคิดจริงๆ ว่าฉันยังเป็นของเขาอยู่
ฉันได้ยินเสียงหล่อนดังแทรกเข้ามาในสาย เสียงแหลมและเอาแต่ใจ "เอธัส วางสายได้แล้ว เราต้องคุยเรื่องข่าวของฉันนะ"
"ต้องไปแล้ว" เขาพูดห้วนๆ แล้วสายก็ตัดไป
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา โทรศัพท์ของฉันสั่นอีกครั้ง
ไม่ใช่สายเรียกเข้า แต่เป็นการแจ้งเตือนข่าวจากเว็บซุบซิบ
พาดหัวข่าวเขียนว่า: "คู่รัก quyền lựcคู่ใหม่: เอธัส โคล และ โอลีवेีย มอนโร ฉลองโปรเจกต์ใหม่"
รูปภาพคือพวกเขาสองคนกำลังชนแก้วแชมเปญ แขนของเขาโอบรอบเอวเธออย่างแสดงความเป็นเจ้าของ
ความโกรธที่เย็นเยียบและบริสุทธิ์ถาโถมเข้ามาในตัวฉัน ตกผลึกเป็นความแน่วแน่ที่แข็งแกร้าวดุจเพชร
นี่ไม่ใช่การเลิกรา มันคือสงคราม
แล้วเบอร์ที่ไม่รู้จักก็โทรเข้ามา
ฉันเกือบจะกดตัดสายทิ้ง แต่สัญชาตญาณบางอย่างทำให้ฉันรับ
"ศรินเหรอ?" เสียงนั้นเต็มไปด้วยความกังวลที่คุ้นเคย
เป็นนพ
"เอธัส... เขาเหมือนสติแตกน่ะ มีเรื่องอะไรสักอย่างกับโอลีเวีย ตอนนี้เขาอยู่ที่โรงพยาบาลเซนต์วินเซนต์ เขาร้องเรียกชื่อเธอ"
"โอลีเวียอยู่กับเขาไหม?" ฉันถาม เสียงของฉันนิ่งจนน่ากลัว
เงียบไปครู่หนึ่ง "เธอทิ้งเขาไว้ที่ห้องฉุกเฉinแล้วก็ไป"
แน่นอนอยู่แล้ว
และส่วนหนึ่งในใจฉัน—ส่วนที่เป็นผู้ดูแลที่โง่เขลาคนเก่า—ก็รู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่พึงประสงค์วูบไหวขึ้นมา
ไม่ใช่ความสงสาร
มันคือเงาของหน้าที่ที่ฉันแบกรับมานาน
ฉันเป็นหลักให้เขามานานจนสัญชาตญาณที่จะคอยพยุงเขามันฝังลึกอยู่ในกระดูก
"ได้โปรดเถอะ ศริน" เสียงของนพดูอ่อนล้า "เขากำลังแย่มาก"
ฉันหลับตาลง
ครั้งสุดท้าย
นี่ไม่ใช่การแสดงความห่วงใย มันคือการตัดขาดครั้งสุดท้าย
ฉันต้องเห็นเขาพังทลายเพื่อที่จะหลุดพ้นจากเขาได้อย่างแท้จริง
"ฉันจะไป" ฉันพูด
ขณะที่ฉันสตาร์ทรถและขับออกไปบนถนน มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล ฉันได้ให้คำสัตย์ปฏิญาณเงียบๆ
นี่จะเป็นการเสียสละครั้งสุดท้าย การกระทำสุดท้ายของชีวิตที่ฉันกำลังจะทิ้งไว้ในกองเถ้าถ่าน และเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะทำเพื่อเอธัส โคล
