ยาในมือคือสิ่งที่อันตราย ดูท่าเขาคงต้องหาคนช่วยแล้ว
“พ่อ เราจะทำยังไงดีครับ” รณวิทย์ถาม แววตาสับสน
“พ่อจะทำเรื่องผิดกฎหมายได้ยังไงกัน”
“ถ้าพรุ่งนี้พวกมันมาเอาคำตอบ พวกเราไม่แย่เหรอครับ” บุตรชายย้อน
“พ่อคงต้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยภายในวันนี้”
“เอลี่ยังไม่กลับบ้านเลยครับพ่อ น้องไม่รู้เรื่องนี้ เราควรทำยังไง”
คนเป็นพ่อแสดงอาการหนักใจ วิอาภากัดริมฝีปากเพื่อกลั้นสะอื้น ไม่อยากให้ลูกหรือสามีเป็นห่วง ในเวลาแบบนี้
“ตามยัยพีมาหาผมหน่อย แล้วคุณไปหยิบพาสปอร์ตของเอลี่กับยัยพีมาด้วย” รณเทพบอกภรรยา
“ได้ค่ะ” วิอาภารับคำรีบเดินไปตามบุตรสาวบุญธรรมที่กำลังง่วนทำอาหารอยู่ในครัว
พีรดาถอดผ้ากันเปื้อนออก แล้วเดินตรงมาหาบิดา ยังไม่ทันได้พูดจา รณเทพรีบยัดเมมโมรี่การ์ดกับเอกสาร และผงสีขาวในมือไว้ในซองเอกสารสีน้ำตาลยื่นให้กับพีรดา
“ยัยพี พ่อฝากไปให้เอลี่ที”
“หมายความว่ายังไงคะพ่อ” พีรดาย้อนถามสีหน้าสับสน มันเกิดอะไรขึ้นกัน
“รีบไปหาน้องเร็วเข้าเถอะ อย่าถามพ่อตอนนี้เลย เวลาไม่มีแล้ว บอกน้องด้วยว่าให้เดินทางไปอิตาลี ตามหาผู้ชายที่ชื่อซาฟ เขาอยู่ที่บริษัทอัลเล็นโซ่เอ็นเตอร์ไพรส์ แล้วมอบสิ่งนี้ให้กับเขา บอกเอลี่ว่าอย่าไว้ใจใครเด็ดขาด ต้องส่งสิ่งนี้ให้กับซาฟหรือน้องชายเขาอีกสามคนเท่านั้น!”
“หนูไม่เข้าใจเลยค่ะพ่อมันเกิดอะไรขึ้น!” คนถูกไหว้วานเริ่มรู้สึกกลัว
“รีบไปเร็วลูก นี่เงินแล้วก็บัตรเครดิตดูแลน้องด้วยนะยัยพี!” วิอาภาเร่งบุตรสาวบุญธรรม
พีรดาน้ำตาคลอด้วยความหวาดกลัว
“ฝากเอลี่ด้วยนะ” รณวิทย์บอกน้องสาวแล้วสบตา เธอพยักหน้าช้าๆ รับคำเขา แล้วก้าวออกนอกบ้าน
พีรดารีบขับรถออกมา ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เธอต้องรีบไปหาน้องสาวแล้วพาไปอิตาลีโดยด่วน เห็นสีหน้าของพ่อแล้วก็รู้ว่าต้องมีเรื่องอันตรายเกิดขึ้นแน่นอน ขอให้ทุกอย่างราบรื่นดีด้วยเถอะ
ร่างสมส่วนในชุดสูทสีเทาเข้มกำลังเดินอยู่ในโรงแรมหรูระดับห้าดาว จังหวะเดียวกันนั้นสาวสวยก้าวเข้ามาพอดี สองร่างเลยเกิดการปะทะกันอย่างไม่ทันได้ระวัง
“อุ้ย!” เธอร้องแล้วเซเหมือนล้ม เจ้าของร่างสมส่วนเลยประคองไว้
ดวงตาสองคู่สบกันเข้าอย่างจัง สาวสวยตกหลุมรักชายตรงหน้า สองสายตายังคงผสานไม่กระพริบ
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” เสียงห้าวถามขึ้น
“ปะ...เปล่าค่ะ” สาวสวยบอกตะกุกตะกัก
ร่างสาวสวยถูกประคองให้ยืน เธอยืนบิดกายเขินอายอยู่ตรงนั้น
“ขอบคุณมากนะคะ”
“ไม่เป็นไรครับ”
เธอมองเขาสื่อความนัย แล้วสาวเท้าห่างออกไป หนุ่มคนนั้นมองแผ่นหลังลับหายจากสายตา พอหันกายกลับ ดันเจอนามบัตรตกอยู่ที่พื้น ริมฝีปากเขากระตุกยิ้มออกมา
“เสร็จผมล่ะ!” เขาเอ่ยก่อนจะดีดนามบัตรเล่นเบาๆ
“คัท!”เสียงของผู้กำกับดังขึ้น
เอลี่ถึงกับถอนใจออกมาเมื่องานในวันนี้เสร็จเรียบร้อย หญิงสาวเดินหมดแรงไปยังม้านั่งที่ทีมงานจัดเตรียมไว้ให้ เสียงรถยนต์แล่นฝ่าเข้ามาด้านในเล่นเอาทุกคนตกใจกันเป็นแถบ พีรยารีบสาวเท้าเดินมาหาน้องสาวหน้าตาตื่น
“เอลี่ไปกับพี่!”
ดาราสาวถึงกับพูดไม่ออกเมื่อถูกพี่สาวอายุห่างกันแค่ปีเดียวดึงรั้งไปเช่นนี้ ร่างบางก้าวตามสีหน้ามึนงงสับสนกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น ปกติพี่พีไม่เคยมีกิริยาแบบนี้มาก่อน
“พี่พีมีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมมาลากเอลี่ไปแบบนี้!”
“เอลี่เราต้องไปอิตาลีเดี๋ยวนี้!”
“ทำไมคะ ทำไมเราต้องไป เอลี่ไม่ไปนะคะ!” หญิงสาวปฏิเสธเสียงแข็ง
“พ่อสั่งมาเอลี่ อย่าดื้อได้ไหมพี่ไม่มีเวลาอธิบาย!”
เธอถูกพี่สาวยัดใส่รถ รถเคลื่อนที่เพื่อเดินทางไปยังสนามบิน พาสปอร์ตเตรียมพร้อมไว้เรียบร้อยแล้ว เงิน และบัตรเครดิตอีก
“พี่พีจะให้เอลี่ไปชุดนี้เหรอคะ เอลี่ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเลย”เธอบอกพี่สาว เวลานี้เธออยู่ในชุดสูทที่เล่นละครเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา
“เราไปหาซื้อเอาก็ได้เชื่อพี่เถอะเอลี่!”
เอลี่มองพี่สาวด้วยความไม่เข้าใจ มีเหตุอะไรต้องรีบร้อนมากขนาดนี้
ทันทีที่ถึงสนามบิน เธอถูกลากไปจองตั๋ว เมื่อได้รับมาแล้วมันถูกยัดใส่มือเธอ เอลี่มองพี่หลากหลายคำถามในแววตา
“ทำไมมีแค่ใบเดียวพี่ไม่ไปด้วยเหรอคะพี่พี”
“เอลี่ฟังพี่นะ ฟังพี่ดีๆ”
พีรยาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา แล้วยื่นให้น้องสาว
“พ่อสั่งให้เอลี่ไปหาผู้ชายที่ชื่อซาฟ เขาเป็นประธานบริษัทอัลเล็นโซ่เอ็นเตอร์ไพรส์ หากเอลี่หาเขาพบ จงเอาเอกสารพวกนี้ให้กับเขา พ่อบอกว่าอย่าไว้ใจใครเด็ดขาดเอกสารนี้ต้องส่งถึงมือซาฟเท่านั้น หากไม่ใช่ซาฟก็เป็นน้องชายเขาอีกสามคน” พีรยาพยายามอธิบาย
“พี่พีเอลี่ไม่เข้าใจ ที่บ้านเราเกิดอะไรขึ้น!” เธอถามพี่สาวน้ำตารื้น
“ไม่ต้องเป็นห่วงเอลี่ พี่จะดูแลพ่อกับแม่ให้เองเอลี่ทำตามที่พ่อบอกเถอะนะ หากเอกสารพวกนี้ถึงมือของซาฟเมื่อไหร่พวกเราจะปลอดภัย พี่เชื่อว่าเอลี่ต้องทำได้”
พีรยาให้กำลังใจน้องสาว ตอนแรกเธออยากไปด้วยแต่เพราะเหตุการณ์ที่บ้านไม่สู้ดี ยังไงเธอก็เป็นคนเดียวที่ออกมาจากที่นั้น หากเกิดอะไรขึ้นยังแจ้งตำรวจได้ หรือคอยช่วยเหลือทุกคนได้อยู่ คงจำเป็นต้องให้น้องเดินทางคนเดียวก่อน เอลี่เป็นคนเก่งเอาตัวรอดได้กับทุกเรื่อง เธอเคยเห็นมานักต่อนักแล้ว
เสียงประกาศถึงเที่ยวบินไปอิตาลีดังขึ้น พีรยารีบหยิบเงินและบัตรเครดิตให้กับน้องสาว เอลี่มองพี่สาวน้ำตานอง ใจเป็นห่วงพ่อกับแม่มากเหลือเกิน เกิดอะไรขึ้นที่บ้านกันแน่เธอไม่รู้เลย
“รีบไปเอลี่ พี่จะดูแลพ่อกับแม่ให้เองไม่ต้องเป็นห่วงนะ” คนเป็นพี่ทิ้งท้าย
หญิงสาวเดินไปตามช่องทางผู้โดยสาร หันมามองพี่สาวอีกครั้ง หนทางข้างหน้าเป็นยังไงเธอไม่รู้ รู้แต่ว่าต้องทำหน้าที่ที่บิดามอบหมายมาให้สำเร็จ เรื่องนี้คงเป็นเรื่องใหญ่ ไม่อย่างนั้นพ่อคงไม่ให้พี่สาวเธอมาส่งข่าวเช่นนี้ ขอแค่ทุกคนที่บ้านปลอดภัย ต่อให้บุกป่าฝ่าดงแค่ไหนเธอจะทำ
