แม้จะเป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว แต่คฤหาสน์หลังใหญ่ยังเรืองรองไปด้วยไฟประดับสนามที่ส่องสว่างไปทั่วอาณาบริเวณ ร่างสูงลงจากรถแล้วก้าวยาวๆ เข้าไปในบ้านซึ่งบรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบเชียบ นั่นเพราะตอนนี้เป็นเวลานอนของคนเกือบจะทุกคนที่อาศัยอยู่ในเคหะสถานโอ่อ่าหลังนี้แล้ว
พิชญะเกือบจะเดินขึ้นชั้นบนแล้วเหมือนกัน หากว่าไม่เหลือบไปเห็นคนเป็นอานั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์เครื่องดื่มเพียงลำพัง ร่างสูงจึงก้าวเข้าไปหา และนั่งลงข้างๆ ผู้ชายที่รูปร่างหน้าตาละม้ายคล้ายกับตัวเอง จะต่างกันก็เพียงวัยวุฒิและความภูมิฐานที่ดูเหมือนพิธานจะมีเหนือกว่าเขา
“เอาหน่อยมั้ย” คนเป็นอาเอ่ยชวนพร้อมกับยกแก้วที่มีน้ำสีอำพันขึ้น
“ก็ดีครับอา จะได้หลับสบาย”
พิธานเลื่อนแก้วเปล่ากับขวดคริสตัลให้หลานชายไปจัดการรินเอง จากนั้นบทสนทนาระหว่างสองอาหลานก็เริ่มขึ้น
“เห็นว่าดูคอนโดฯ ไว้ ชอบที่ไหนบ้างหรือยัง เลือกเอาสักห้องในโครงการของเราสิ”
“กำลังจะให้คนมาตกแต่งครับอา”
“คนที่ไหนล่ะ”
“คนนอกน่ะครับ ผมไม่ได้ใช้บริการจากบริษัทคู่หมั้นอาหรอก อาคงไม่ว่าอะไร”
“จะว่าทำไมล่ะ ของแบบนี้มันแล้วแต่รสนิยม”
“ทำไมอาถึงหมั้นกับเธอ” พิชญะไม่ได้ถามเพื่ออยากรู้เหตุผล แต่กำลังหยั่งเชิงเพื่อจะได้ประเมินว่าอาเขารับรู้หรือไม่ว่าลับหลังคู่หมั้นมีพฤติกรรมยังไง
“เหตุผลของการหมั้นหรือแต่งงานของคนเรา ส่วนใหญ่จะมีอยู่แค่สองข้อ หนึ่งรัก สองเหมาะสม”
“เหตุผลของอาคือข้อไหนครับ”
“แกคิดว่าไงล่ะ ถ้าเป็นแก แกจะเลือกผู้หญิงสักคนมาแต่งงานด้วยด้วยเหตุผลอะไร”
“ผมคงเลือกผู้หญิงที่ผมรัก”
“เหตุผลของอาก็อาจจะไม่ต่างจากแก” เพียงแต่ตอนนี้คนที่รักกับคนที่หมั้นเป็นคนละคนกัน พิธานพูดประโยคท้ายแค่ในใจ
“แล้วถ้าผู้หญิงเขาไม่ได้รักล่ะครับ”
“ก็ต้องทำให้รัก หรือถ้าไปกันไม่ได้จริงๆ ก็ต้องเลิก ทำไม ไปเจอผู้หญิงที่ใช่มาหรือไง ถึงได้กลับมาถามอาแบบนี้” คราวนี้พิธานถามกลับหลานชายบ้าง และไม่แค่ถามยังหันมาจ้องหน้าตรงๆ ด้วย
ผู้หญิงที่ใช่งั้นเหรอ ผู้หญิงที่ไม่ใช่ต่างหาก ไม่ใช่สำหรับเขา และไม่น่าจะใช่สำหรับอาเขาด้วย แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อเขายังไม่แน่ใจว่าพิธานคิดยังไงกับกนิษฐา จะว่ารักอาก็ไม่พูดออกมาตรงๆ จะว่าไม่รักก็ไม่เชิงซะทีเดียว
“เปล่าหรอกครับอา ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่สำหรับผมเลยสักนิด”
“แกหมายถึงใคร”
“ไม่มีอะไร แค่พูดไปอย่างนั้น ผมว่าผมไปนอนดีกว่า ฝันดีครับอา”
ว่าแล้วพิชญะก็จับแก้วยกขึ้นกระดกใส่ปากอึกๆ จากนั้นก็วางแก้วเปล่าลงแล้วเดินขึ้นบันได โดยทิ้งความสงสัยไว้ให้กับคนเป็นอา
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ร่างสูงที่มีผ้าเช็ดตัวพันเอวสอบอยู่เพียงผืนเดียวก็ทรุดตัวนั่งบนขอบเตียง ตาเหลือบมองเห็นรอยแผลบนต้นแขนที่คนกัดทิ้งรอยไว้ บ้าชะมัด ทำไมเขาถึงรู้สึกถึงความเปียกฉ่ำที่มาพร้อมกับคมเขี้ยวของแนวฟัน มันจะสุขสมแค่ไหนหากว่าถูกฟันเล็กๆ และปากอิ่มๆ นั้นสร้างรอยไว้บนทุกแห่งหนของร่างกาย จากนั้นก็กลืนกินเขา กลืนกินส่วนสำคัญเข้าไปในอุ้งปาก แล้วครูดไรฟันขาวสะอาดนั้นไปตามลำเนื้อ
แค่คิดความเร่าร้อนตรงกลางกายชายก็ดีดผึงและแข็งชันขึ้นอย่างน่าโมโห ทำให้มือใหญ่ต้องจัดการปลดปมผ้าเช็ดตัว สะบัดมันทิ้ง ก่อนที่มือข้างหนึ่งจะเคลื่อนขยับเข้ามาโอบกระชับรอบจุดศูนย์รวมความเป็นชาย แล้วกระทำบางอย่างต่อร่างกายตัวเองราวกับวัยแตกหนุ่มที่ยังไม่รู้ว่าจะระบายความปรารถนาที่อัดแน่นในกายอย่างไร
“ซี้ด อูววว กนิษฐา”
ชื่อนั้นถูกเรียกอย่างกระเส่า ภาพในหัวตอนนั้น คือหญิงสาวกำลังขย่มโยกอยู่เหนือร่างเขา ท่อนเนื้อฝังจมมิดเข้าไปในโพรงนุ่มฉ่ำยามร่างเปลือยเปล่าทิ้งตัวลงสวมครอบ เธอยั่วเขาด้วยการยกมือขึ้นบีบขยำสองเต้าทรวงของตัวเอง ในขณะที่สะโพกก็เริงระบำอย่างบ้าคลั่งบนความเป็นชายโดยไม่นึกหวาดหวั่นต่อความใหญ่ของมัน
ใบหน้าหล่อเหลาแหงนเริดขึ้น สะโพกสอบแอ่นอัดอยู่ภายใต้การกอบกุมของอุ้งมือตัวเอง คล้ายกับกำลังตอบโต้ความสาวที่สวมลึกลงมาครั้งแล้วครั้งเล่าตามจังหวะการควบขี่แบบไม่มีผ่อนปรน และความฉ่ำนุ่มที่ประเดประดังเข้ามาพร้อมๆ กันอย่างร้อนแรง ก็กำลังจะทำให้เขาทะลักทลายคามือตัวเอง
บ้าฉิบ! เขาต้องบ้าแน่ๆ ที่รู้สึกรุนแรงกับผู้หญิงคนนั้น!
เช้าวันนี้กนิษฐามาทำงานด้วยสีหน้าอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานทำให้เธอคิดมากจนพานนอนไม่หลับ ใจร่ำๆ อยากจะโทร.ไปหาพิธาน เพื่อบอกกล่าวเกี่ยวกับพฤติกรรมคุกคามของหลานชายเขา แต่ก็ไม่อยากขึ้นชื่อว่ากินปูนร้อนท้อง อีกทั้งไม่อยากทำให้ความบาดหมางระหว่างเธอกับผู้ชายคนนั้นเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม เพราะถึงยังไงในอนาคตหลังจากเธอแต่งงานกับพิธาน เธอกับเขาก็ต้องอยู่ในวงวารว่านเครือเดียวกัน
คิ้วเรียวมุ่นเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อนึกถึงใบหน้าของคนที่รบกวนจิตใจตัวเองทั้งคืน เธอค้นดูรูปและประวัติแล้ว เขาเป็นหลานชายคนเดียวของพิธานจริงๆ หากแต่ว่าคนที่อยู่ในฐานะว่าที่อาสะใภ้อย่างเธอกลับไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวกับหลานชายคู่หมั้น นั่นคงเป็นเพราะพิชญะใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศและเพิ่งจะกลับมาได้ไม่นาน อีกทั้งเธอกับพิธานก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กันบ่อยๆ เฉกเช่นคู่หมั้นคู่อื่นๆ ซึ่งจะว่าแปลกก็แปลก จะว่าไม่แปลกก็ไม่แปลก ด้วยเพราะการหมั้นครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความรัก
บอกใครใครจะเชื่อว่าตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมาจนกระทั่งอายุสามสิบเธอไม่เคยมีความรักเลย และนั่นก็เป็นหนึ่งเหตุผลที่เธอยอมตกลงหมั้นกับพิธาน เพราะนอกจากผลประโยชน์ทางธุรกิจแล้ว เขายังเป็นผู้ชายที่เธอคิดว่าเหมาะสมกับตัวเองมากที่สุด พิธานสุภาพ เป็นผู้ใหญ่ เคร่งขรึม หล่อ รวย และเก่ง ซึ่งแค่นี้ก็น่าจะเพียงพอแล้วกระมังสำหรับการเลือกผู้ชายสักคนมาเป็นคู่ชีวิต เธอเชื่อว่าสักวันหลังจากแต่งงานกันไปแล้ว เธอคงจะรักพิธานได้ไม่ยาก แล้วพิธานเล่าจะรักเธอตอบได้หรือไม่
Rrrr Rrrr
ยังไม่ทันจะใคร่ครวญคำตอบที่เกิดจากการตั้งคำถามกับตัวเอง เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น ทำให้กนิษฐาหยุดคิดเรื่องส่วนตัว แล้วหลุบตามองหน้าจอที่กำลังสว่างวาบ พอเห็นว่าคนโทร.มาเป็นใคร ก็รีบปรับอารมณ์ให้สดใส ก่อนจะกดปุ่มรับสายแล้วเอ่ยทักทาย
“สวัสดีค่ะพี่ต้น ว่ายังไงคะ”
“ตกลงว่าแฟนพี่ชอบนะก้อย อาทิตย์หน้าแกเริ่มสั่งของได้เลย เดี๋ยวพี่โอนมัดจำให้”
“โอย จริงเหรอพี่ต้น ดีใจชะมัดเลย เมื่อวานตอนที่ก้อยขึ้นไปคุย เห็นแฟนพี่ต้นทำหน้านิ่งๆ ตลอด ก้อยก็กลัวว่าเธอจะไม่ชอบ เอาตรงๆ ลุ้นเป็นบ้า” กนิษฐาเอ่ยอย่างโล่งอก บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมง
“นางก็เป็นแบบนี้ล่ะ หน้านิ่ง อารมณ์เดียว จะมีครางบ้างก็ตอนเข้าด้ายเข้าเข็มนั่นแหละ”
“แหมเก่งนะ กล้าเมาท์เมีย” เสียงหวานเอ่ยสัพยอกอย่างสนิทสนม
“กล้าสิ ก็ตอนนี้นางเข้าห้องน้ำ ใครจะไม่กล้า”
“เก่งไม่จริงนี่หว่า”
“พี่ยังอยากมีชีวิตนะเว้ย ยังมีสาวๆ สวยๆ รอให้พี่ดูแลในวันข้างหน้าอีกเยอะ” เตชสิทธิ์พูดทีเล่นทีจริงก่อนจะหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ทำให้กนิษฐาอดหมั่นไส้ไม่ได้ แม้จะชินกับคำพูดเฮฮาเหล่านี้อยู่พอสมควรก็ตาม
“จะไม่มีชีวิตก็ตอนพูดแบบนี้แหละ เดี๋ยวก้อยจะแอบอัดเสียงไว้ให้เมียพี่ฟัง”
“แกอย่าทำพี่นะเว้ย เดี๋ยวสายๆ พี่โอนเงินให้”
“ค่าปิดปากเหรอ”
“ค่าของสิวะ ไอ้น้องคนนี้นี่ ไปๆ ไปทำงานต่อเถอะ เมียพี่น่าจะอาบน้ำเสร็จแล้ว เดี๋ยวพี่ไปอาบมั่ง”
“โอเคค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะพี่ต้น ถ้าสั่งของเสร็จแล้วก้อยจะไปภูเก็ตด้วยตัวเอง”
กนิษฐากดวางสายพร้อมกับระบายยิ้มอย่างโล่งใจ งานนี้ค่อนข้างจะท้าทายเธอพอสมควร เพราะเตชสิทธิ์เป็นรุ่นพี่สายรหัสสมัยเรียนสถาปัตย์ซึ่งเก่งพอดู เพียงแต่จบมาแล้วไม่ได้ทำงานตรงสาย เตชสิทธิ์แต่งงานเมื่อหกเดือนก่อนและเพิ่งสร้างเรือนหอที่ภูเก็ตเสร็จใหม่ๆ จึงติดต่อให้เธอช่วยออกแบบตกแต่งภายในให้ เมื่อวานเขากับภรรยาเดินทางมาที่กรุงเทพฯ และนัดเธอไปพรีเซนต์งานให้ฟังที่โรงแรม ซึ่งตอนนั้นก็ยังเดาไม่ถูกว่างานของเธอจะถูกใจคนทั้งสองหรือไม่ โดยเฉพาะภรรยาของเตชสิทธิ์ที่ไม่ค่อยพูด
พอนึกถึงภรรยาของรุ่นพี่ ก็หวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานกับคนที่เข้ามาคุกคามทั้งด้วยคำพูดและการกระทำอย่างอุกอาจ ทำให้ต้องรีบสะบัดศีรษะแรงๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองหลงเข้าไปในวังวนความคิดอันหมกมุ่นเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นอีก
