กับดักเสน่หาอาญาอสูร ตอนที่ 2

“ขอบคุณค่ะ พี่สาว”

ขวัญณภัทรยิ้มรับ กำลังจะเปิดปากพูดว่า “ไม่เป็นไร” เสียงซึ่งทีแรกก็ฟังหวานดี แต่บัดนี้ติดจะเย็นชาของมารดาเด็กหญิงก็แซงขึ้น

“มาเร็วเข้าเถอะ”

ขวัญณภัทรยิ้มเจื่อนเมื่อดวงตาคมงามของหญิงสาวผู้เป็นมารดาของเด็กหญิงตวัดมามองหล่อนคล้ายไม่ชอบใจ ก็เลยรีบเบือนหน้าเสไปมองรอบๆ พบว่าผู้คนออกไปกันกว่าครึ่งแล้วจึงรีบลุกขึ้นเพื่อเดินตามคนอื่นๆ ไป

ความรู้สึกว่าลุงของเด็กหญิงหน้าตาน่ารักคนนั้น ส่งสายตาเข้มคมตามหลังมา ทำเอาหล่อนเกือบสะดุดเท้าตัวเอง

อยากหันกลับไปมองเขาอีกสักครั้ง แต่ความเขินใจทำให้ไม่กล้า

อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกซ่านซ่าจากสัมผัสโดยไม่ตั้งใจของเขา ก็ยังตามติด ถึงกับเกิดความใคร่รู้ขึ้นมารุนแรงว่าเขาเป็นใคร ชื่อเรียงเสียงไร มีคนรัก หรือแต่งงานหรือยัง ถ้าเขายังโสดก็แปลกว่ามาชมอุปรากรกับเด็กและแม่ของเด็กที่อาจเป็นน้องสาว หรือน้องสะใภ้ และถ้าผู้หญิงสวยคนนั้นเป็นน้องสะใภ้ น้องชายเขาไปอยู่เสียที่ไหนจึงไม่มาด้วยกัน แล้วเขามาทำอะไรที่นี่ มาเที่ยว มาทำธุรกิจ หรือเป็นอีกหนึ่งคนไทยพลัดถิ่น?

ความสงสัยใคร่รู้ เกือบจะเป็นติดใจในรูปลักษณ์คมเข้มสะดุดตาของชายหนุ่มแปลกหน้า จะยังคงตามติดขวัญณภัทรไปอีกนานนับเดือน และแน่ละ หล่อนไม่คิดแม้สักขณะจิตว่าจะได้เจอเขาอีก แม้ทฤษฎีโลกกลมจะได้รับการพิสูจน์นานแล้วก็ตาม

วินภวัต เทพฉัตร ยืนมองวิวภายนอกโรงแรมที่พักกลางมหานครนิวยอร์ก ด้วยแววตาบอกความเบื่อหน่าย

ในความรู้สึกของเขา เมืองใหญ่ไม่ว่าลอนดอน นิวยอร์ก โตเกียว แม้กระทั่งกรุงเทพฯ ดูจะเหมือนๆกันทั้งนั้น ทั้งเรื่องการจราจรติดขัด เต็มไปด้วยอาคารสูงๆ ตามด้วยมลพิษทางอากาศ เพราะอย่างนี้เขาถึงชอบอยู่ที่ไร่ต่างจังหวัดมากกว่า ที่นั่นเงียบ ไร้มลพิษทางอากาศ ผู้คนก็ไม่มากมายชวนเวียนหัว

เขานึกถึงบ้านไร่ด้วยความคิดถึงทั้งที่จากมาเพียงสัปดาห์เศษๆ แม้ว่าที่นั่นจะมีเรื่องเลวร้ายแทรกอยู่เป็นยาดำ ทำให้เขากลายเป็นบุคคลที่ถูกผู้คนบางคนกังขาว่าอาจจะเป็นฆาตกรใจเหี้ยมลงมือสังหารว่าเจ้าสาวของตัวเอง ก่อนจะถึงวันเข้าพิธีวิวาห์เพียงสองวัน

เขารู้สึกเศร้าใจระคนขุ่นแค้นเมื่อนึกถึงเจ้าสาวผู้โชคร้ายที่ต้องมาตายด้วยวัยเพียงยี่สิบสอง แม้ว่าเขาจะไม่ได้หลงรักหล่อน แต่เขาก็มีความเอ็นดูให้หล่อนระดับหนึ่ง เขาเสียใจที่เกิดเหตุร้ายไม่คาดฝันกับหล่อน ยิ่งเวลาผ่านไปเขาก็ยิ่งทวีความโกรธตัวเองที่จนบัดนี้ก็ยังไม่สามารถหาตัวฆาตกรที่ลงมือฆ่าหล่อนอย่างเหี้ยมโหดมารับโทษได้จนแล้วจนรอด และดูเหมือนว่ายิ่งเวลาผ่านไป เบาะแสที่จะควานหาตัวคนร้ายก็ทำได้ยากยิ่งขึ้น

เขาพยายามนึกถึงใบหน้าว่าที่สาวผู้โชคร้าย แต่กลับมีภาพใบหน้าของหญิงสาวแปลกหน้าโผล่ขึ้นมาแทน

หล่อนเป็นใคร เขาไม่รู้ แต่ก็เห็นด้วยกับหลานสาวตัวน้อยของเขาเมื่อมองหล่อนเต็มตา

“คุณลุงขา ดูผู้หญิงที่นั่งข้างๆ ยุงสิคะ น่ารักจัง ยังกะตุ๊กตาบาร์บี้”

เสียงกระซิบกระซาบของหลานน้อยทำให้เขาอดที่จะชำเลืองมองนิดหนึ่งไม่ได้ เขาไม่กล้ามองนาน กลัวจะเป็นการเสียมารยาท แต่ถึงจะลอบมองแวบเดียวเขาก็ออกจะเห็นด้วยกับหลานว่าหล่อนเป็นคนน่ารัก และยิ่งได้มองหล่อนเต็มตา ได้สบตากลมโตสีช็อกโกแลตทั้งหวานและนุ่มนวลในกรอบตาเรียวกว้าง แทบลืมไปเลยว่ายังวางมือทับอยู่บนมือหล่อน กระทั่งมือเรียวนุ่มขยับเบาๆ ภายใต้อุ้งมือของเขา นั่นแหละเขาถึงได้รู้ตัวว่าเผลอจ้องตาโตล้อมกรอบด้วยพัดขนตาเล่มจิ๋วราวถูกสะกดด้วยเวทมนต์

เขาถอนใจ เมื่อนึกถึงรอยยิ้มหวานๆ ที่หล่อนยิ้มกับหลานสาวของเขา เมื่อหลานสาวเขาหันมาพูดอย่างเขินๆ ว่า “ขอบคุณค่ะ พี่สาว” ด้วยภาษาอังกฤษที่เรียนมา ก่อนผละไปเข้าห้องน้ำกับมารดา และเขายังทันเห็นอีกว่า รอยยิ้มหวานนั้นดูเจื่อนลงในวินาทีสุดท้ายก่อนหล่อนจะหันไปมองรอบตัว และรีบลุกตามคนอื่นไปที่ประตู ออกจากโรงอุปรากรไป

หล่อนมาคนเดียว... นั่นคือสิ่งที่เขารับรู้หลังจากหล่อนลับจากสายตาเขาแล้ว

ขณะมองตามแผ่นหลังบอบบางตั้งตรง ด้วยความรู้สึกเหมือนจะใจหายวูบขึ้นมา เพียงคิดไปว่าคงไม่ได้พบหล่อนอีก เขาก็นึกอยากรู้ขึ้นมาว่าหล่อนเป็นชนชาติไหน

หล่อนมีจมูกโด่งเรียวออกลักษณะชาวตะวันตก มีนัยน์ตาสีน้ำตาลนุ่มนวลแทบจะทำให้เขาคิดถึงช็อกโกแลตชงอุ่นๆ ปากบางได้รูปงามอ่อนช้อย ริมฝีปากล่างอวบอิ่มกว่าเรียวปากบน มุมปากหยักยกพร้อมจะคลี่ยิ้มหวานชวนให้ผู้ได้รับรอยยิ้มจากหล่อนตรึงตาตรึงใจ ผมของหล่อนออกสีน้ำตาลปนแดง ซึ่งน่าจะเป็นสีผมจริง ไม่ใช่สีจากน้ำยาเคมี

จะว่าไป หล่อนน่าจะมีสายเลือดผสมตะวันออก เพราะผิวของหล่อนขาวนวลปนน้ำตาลแกมทอง เกือบจะเป็นสีน้ำผึ้งเจือจางยามสะท้อนแสงแดดอ่อนอุ่น

ว่าไม่ได้ หล่อนอาจมีสายเลือดไทยอย่างเขานี้เอง อย่างน้อยก็หนึ่งในสาม หรือสี่

นึกแล้วก็ให้เสียดายนัก เขาน่าจะลองพูดกับหล่อนเป็นภาษาไทย อย่างน้อยก็ลองดู แต่จะมาคิดขึ้นได้ตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว เขาคงไม่มีโอกาสได้พบหล่อนอีก ต่อให้ที่นี่ไม่ใช่นิวยอร์ก แต่เป็นกรุงเทพฯ การจะได้เจอคนแปลกหน้าที่บังเอิญโคจรมาพบกันเป็นครั้งที่สองโอกาสเป็นไปได้เท่ากับเป็นไปไม่ได้นั่นเลย

มีเสียงเคาะเบาๆ ก่อนประตูจะถูกผลักเข้ามา

“พี่วินเก็บของเสร็จหรือยังคะ ถ้ายัง ศิจะได้ช่วย”

น้องสะใภ้ที่ตกพุ่มม่ายแต่ยังสาวของเขา ถามมาพร้อมร่างโปร่งระหงก้าวเข้าประตูมาช้าๆ แปลกว่าเขารู้สึกอัดอัด เมื่อร่างงามเหมือนจะไม่เคยผ่านทั้งการมีสามีและบุตร เข้ามาอยู่ในห้องเดียวกัน จึงลอบถอนใจอย่างโล่งอกเมื่อเสียงเล็กใสส่งเสียงมาก่อนตัวจะตามมารดาเข้ามา

“คุณลุงขา ไปกันหรือยังคะ ยุงตื่นเต้นจะตายแล้วที่จะได้กลับบ้านเราเสียที ได้มาเที่ยวไกลๆ ในที่แปลกตาก็ดีหรอกค่ะ แต่ยุงก็ยังชอบบ้านเรามากกว่า”

เขานึกรักหลานขึ้นอีกทั้งที่รักมากอยู่แล้ว ทั้งรักทั้งสงสารว่าต้องกำพร้าพ่อตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์

“ไปเดี๋ยวนี้แหละ” เขาตอบ เดินเข้าไปหาหลาน โอบร่างเล็กนั้นเข้ามาชิดตัว

ท่าทีที่ลุงก้มลงพูดกับหลาน ดูอ่อนโยนนักหนาไม่ว่าในสายตาของใครก็ตาม จึงไม่แปลกที่หน่วยตาคมงามของมารดาเด็กหญิงจะฉายแววบางอย่างแวบหนึ่ง